چهاردهمین نشست دو روزه سران جی 20 روز جمعه هفت تیرماه با حضور رهبران 19 کشور صنعتی جهان و رییس اتحادیه اروپا در شهر اوزاکا واقع در غرب ژاپن برگزار شد. در این نشست 20 کشور بزرگ اقتصادی دنیا حضور داشتند. در نشست ژاپن دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا تقریبا با تمام اعضای جی 20 دیدار کرد؛ منتها برخی از این دیدارها بسیار پررنگ‌تر و پراهمیت‌تر بود.

همچنین در هر دیداری یک موضوع خاصی برجسته شد. البته می‌توان گفت مهم‌ترین مسئله‌ای که بر نشست جی‌20 سایه افکنده بود، بحث جنگ تجاری آمریکا با برخی کشورها به‌ویژه با چین بود. جنگ تجاری آمریکا و چین از آنجایی برای دیگر کشورها اهمیت دارد که تأثیرات منفی بر اقتصاد دنیا برجای می‌گذارد، اقتصاد را به سمت ناامنی و احساس عدم آرامش سوق می‌دهد، باعث کاهش رشد جهانی شده و این مسئله که قیمت نفت مدام در حال کاهش است نشاندهنده این است که رشد جهانی اقتصاد پایین است و یا نسبت به آینده اعتماد و اطمینان وجود ندارد.

تاکنون مذاکرات تجاری مختلفی بین آمریکا و چین انجام‌شده و در ماه می یا اردیبهشت‌ماه دو کشور مذاکره کردند اما به توافق نرسیدند. لذا در اردیبهشت ماه آمریکا تعرفه‌های جدیدی بر کالاهای چینی وضع کرد و چین نیز واکنش متقابل اما در سطح پایین‌تر نشان داد؛ اما در نشست جی‌20 دو طرف توافق کردند که فعلا بر کالاهای همدیگر تعرفه نبندند تا مذاکرات تجاری و اقتصادی بین ‌آن‌ها ادامه پیدا کند. در کنار جنگ تجاری چین و آمریکا، بحث اختلافات تجاری اروپا و آمریکا، آمریکا با هندوستان و آمریکا با آمریکای لاتین نیز مطرح است، اما کمرنگ‌تر بود.

در این نشست اتحادیه اروپا توانست روابط تجاری‌اش را با آمریکای لاتین نهایی کند که می‌توان از آن به عنوان یکی از دستاوردهای نشست جی‌20 یاد کرد.

از جمله موارد دیگری که در این نشست مورد توجه ترامپ قرار گرفت بحث کره شمالی بود؛ در این رابطه شاهد بودیم که پیش از آغاز نشست اوزاکا، رئیس‌جمهور چین سفری به روسیه و سپس کره شمالی داشت و در بحث خلع سلاح با مقامات پیونگ‌یانگ مذاکراتی داشت. به نظر می‌رسد پکن در پی آن بود که به واشنگتن این پیام را مخابره کند که در خلع سلاح اتمی کره شمالی می‌توانند ایفاگر نقش مهمی باشند به شرط آنکه آمریکا از جنگ تجاری-اقتصادی علیه چین و به‌ویژه تحریم بزرگ‌ترین شرکت تکنولوژی ارتباطی چینی یعنی هواوی دست بردارد. درواقع هدف پکن آن بود که از این مذاکرات به عنوان یک کارت استفاده کند و همین مسئله باعث شد که ترامپ پیگیر دیدار دوباره‌ای با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی باشد. البته ازآنجایی‌که مقامات پیونگ‌یانگ پیشتر اعتراض خود را نسبت به حضور مایک پمپئو، وزیر خارجه و جان بولتون، مشاور امنیت ملی کاخ سفید در مذاکرات اعلام کرده بودند رئیس جمهور آمریکا ترتیبی داد تا در دیدار آخر، پمپئو و بولتون حضور نداشته باشند و تنها رهبران دو کشور حضور داشتند. در این دیدار کیم جونگ اون و ترامپ توافق کردند که دوباره مذاکرات خلع سلاح اتمی از سر گرفته شود.

مسئله سومی که در حاشیه نشست جی 20 مطرح شد بحث امنیت دریانوردی بود؛ مشخصاً نیز دریای عمان و تنگه هرمز مدنظر بود. بعد از اتفاقات اخیر در این منطقه و حوادث فجیره و نفتکش‌ها، آمریکا فرصت را مناسب دید تا کشورها را تحت عنوان ایجاد امنیت دریانوردی حول محور خود جمع کند. از این رو نیز مقامات مختلف آمریکایی پیش از این نشست رایزنی‌هایی را در این رابطه آغاز کردند؛ برایان هوک ابتدا به خاورمیانه و سپس به اروپا سفر کرد، سرپرست وزارت دفاع به اروپا سفر کرد و مایک پمپئو ابتدا به خلیج‌فارس و سپس به هندوستان و استرالیا رفت. در نهایت مقامات واشنگتن در نشست جی 20 بر این مسئله تاکید داشتند که باید سازوکارهایی تعریف شود تا امنیت دریانوردی را تامین کند. آمریکایی‌ها نیز پیشنهاداتی در این خصوص ارائه کردند اما هنوز مورد قبول اروپا واقع نشده است. چرا که از دیدگاه اروپا، پیشنهادات آمریکایی‌ها باعث می‌شود ناامنی در منطقه بیشتر شود و به‌نوعی اقدامات تهدیدکننده برای ایران محسوب می‌شود.

مسئله چهارمی که به صورت جزئی و در حاشیه جی 20 به آن پرداخته شد نیز بحث برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران بود که فقط برخی موضع‌گیری‌ها در این رابطه صورت گرفت. شاید دلیل اصلی که تا حدودی این مسئله مطرح شد این بود که بعدازآنکه نخست‌وزیر ژاپن از ایران بازگشت، ترامپ در نشست اوزاکا دیداری با وی داشت تا نگاه ایران را ارزیابی کند؛ اما مسئله ایران در این نشست جزء مسائل خیلی جدی نبود. درواقع مسئله جدی‌ای که در ارتباط با جمهوری اسلامی ایران در نشست جی 20 مطرح شد، بیشتر بحث امنیت دریانوردی و خلیج فارس بود.