شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ میان آمریکا و ایران، به‌طور فزاینده‌ای در حال فراتر رفتن از رویارویی صرف میان واشنگتن و تهران است زیرا در پس‌زمینه آن، رقابتی دیگر نیز در حال شکل‌گیری است. اگرچه چین به‌طور مستقیم با آمریکا نمی‌جنگد، اما پیوندهای اقتصادی، فناوری و دیپلماتیکش با ایران، راهبرد واشنگتن را با پیچیدگی مواجه کرده است.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در تاریخ ۳۰ سپتامبر روز پایان ماموریت نیروهای ائتلاف بین‌المللی برای مبارزه با داعش در عراق را گرامی داشت. اول اکتبر فرصتی برای واشنگتن بود تا به‌جای پایان دادن به رابطه با عراق، آن را از نو تعریف کند. چالش آمریکا، گذار از کنترل به نفوذ است. اهرم‌های مستقیم واشنگتن در عراق با خروج نیروهای آمریکایی از این کشور کاهش می‌یابد، اما آمریکا همچنان ابزارهایی مانند نظام مالی مبتنی بر دلار، تحریم‌ها، تبادل اطلاعات و فروش تجهیزات دفاعی را در اختیار دارد. بااین‌حال، استفاده از این ابزارها برای تاثیرگذاری بر تصمیمات عراق با استفاده از آن‌ها برای کنترل این کشور تفاوت دارد؛ رویکرد دوم احتمالا شکست خواهد خورد.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «رقابت آمریکا و چین برای رهبری جهانی در عرصه علم و فناوری، به جنوب جهانی گسترش یافته است؛ منطقه‌ای که کشورهای آن در پیگیری منافع توسعه‌ای و اقتصادی خود، لزوما حاضر به همسویی با یکی از دو قدرت نیستند. گزارشی راهبردی با تاکید بر اهمیت این کشورها در رقابت این دو قدرت در عرصه فناوری، استدلال می‌کند که آمریکا برای حفظ موقعیت خود باید همکاری‌ها در عرصه فناوری، سرمایه‌گذاری و اعتمادسازی با کشورهای جنوب جهانی را تقویت کند و در عین حال، از اتکای بیش از حد به ابزارهای قهری بپرهیزد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و به‌عنوان نوعی «انبوه نام‌های اختصاری توخالی» در عصر جهانی‌شدن برخورد شد و بعدها نسخه‌ای ضعیف‌تر از باشگاه‌های جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سال‌های اخیر، به‌ویژه از سوی دونالد ترامپ، به‌عنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانه‌های غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کرده‌اند. با این حال، همه این برداشت‌ها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن به‌عنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده می‌گیرند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ میان آمریکا و ایران، به‌طور فزاینده‌ای در حال فراتر رفتن از رویارویی صرف میان واشنگتن و تهران است زیرا در پس‌زمینه آن، رقابتی دیگر نیز در حال شکل‌گیری است. اگرچه چین به‌طور مستقیم با آمریکا نمی‌جنگد، اما پیوندهای اقتصادی، فناوری و دیپلماتیکش با ایران، راهبرد واشنگتن را با پیچیدگی مواجه کرده است.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق در تاریخ ۳۰ سپتامبر روز پایان ماموریت نیروهای ائتلاف بین‌المللی برای مبارزه با داعش در عراق را گرامی داشت. اول اکتبر فرصتی برای واشنگتن بود تا به‌جای پایان دادن به رابطه با عراق، آن را از نو تعریف کند. چالش آمریکا، گذار از کنترل به نفوذ است. اهرم‌های مستقیم واشنگتن در عراق با خروج نیروهای آمریکایی از این کشور کاهش می‌یابد، اما آمریکا همچنان ابزارهایی مانند نظام مالی مبتنی بر دلار، تحریم‌ها، تبادل اطلاعات و فروش تجهیزات دفاعی را در اختیار دارد. بااین‌حال، استفاده از این ابزارها برای تاثیرگذاری بر تصمیمات عراق با استفاده از آن‌ها برای کنترل این کشور تفاوت دارد؛ رویکرد دوم احتمالا شکست خواهد خورد.»
شورای راهبردی آنلاین- رصد: «رقابت آمریکا و چین برای رهبری جهانی در عرصه علم و فناوری، به جنوب جهانی گسترش یافته است؛ منطقه‌ای که کشورهای آن در پیگیری منافع توسعه‌ای و اقتصادی خود، لزوما حاضر به همسویی با یکی از دو قدرت نیستند. گزارشی راهبردی با تاکید بر اهمیت این کشورها در رقابت این دو قدرت در عرصه فناوری، استدلال می‌کند که آمریکا برای حفظ موقعیت خود باید همکاری‌ها در عرصه فناوری، سرمایه‌گذاری و اعتمادسازی با کشورهای جنوب جهانی را تقویت کند و در عین حال، از اتکای بیش از حد به ابزارهای قهری بپرهیزد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و به‌عنوان نوعی «انبوه نام‌های اختصاری توخالی» در عصر جهانی‌شدن برخورد شد و بعدها نسخه‌ای ضعیف‌تر از باشگاه‌های جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سال‌های اخیر، به‌ویژه از سوی دونالد ترامپ، به‌عنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانه‌های غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کرده‌اند. با این حال، همه این برداشت‌ها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن به‌عنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده می‌گیرند.»
وب سایت اندیشکده آمریکایی بروکینگز در یادداشتی نوشت: درحالی‌که الکساندر لوکاشنکو، رهبر اقتدارگرای بلاروس، مهاجران را به سمت مرزهای لهستان هدایت می‌کند، روسیه نیروهای خود را در مرز اوکراین مستقر کرده و چین درحال گسترش تسلیحات هسته‌ای خود است، تعجبی ندارد که متحدان آلمان با نگرانی اخبار دولت ائتلافی آلمان را پیگیری کنند.
اخیرا، دولت بایدن سناتور کریس کونز از ایالت دلاور از دموکرات‌ها و افراد مورد اعتماد رئیس‌جمهور را به پایتخت آلمان فرستاد. دیپلمات‌های ارشد فرانسوی و بریتانیایی نیز دائما با سیاستمداران احزاب مختلف آلمانی در تماس هستند.
متحدان آلمان با اعضای حزب سوسیال دموکرات (SPD)، سبزها و دموکرات‌های آزاد درباره هزینه‌های دفاعی ناتو، هواپیماهای بدون سرنشین، صادرات تسلیحات یا روابط با روسیه لابی نمی‌کنند، در واقع، چیزی که آن‌ها را واقعاً نگران کرده، موضوع سلاح‌های هسته‌ای است.
اگرچه آلمان سلاح هسته‌ای تولید نمی‌کند، اما حدود ۲۰ بمب هسته‌ای آمریکا در پایگاه هوایی در خارج از منطقه راینلاند-فالتس قرار دارد. همچنین این پایگاه هوایی مکان امنی برای اسکادران جنگنده‌های “تورنادو” است که به نیرو هوایی آلمان تعلق دارد و تنها جنگنده آلمانی است که بمب‌های هسته‌ای حمل می‌کند؛ اما وزارت دفاع آلمان قصد دارد استفاده از این جنگنده را بین سال ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۰ متوقف کند.
در حالی که این ذخایر هسته‌ای باعث شده است تا آلمان عضو گروه هسته‌ای ناتو باشد، اما سوسیال دموکرات‌ها و احزاب سبز، خواستار خارج کردن بمب‌های هسته‌ای آمریکا از خاک آلمان شده‌اند. آن‌ها همچنین از رهبران آلمان خواسته‌اند به عنوان ناظر به معاهده منع تسلیحات هسته‌ای (TPNW) ملحق شوند.
در حالی که واشنگتن، پاریس، لندن و دولت پیشین آنگلا مرکل معاهده منع تسلیحات هسته‌ای را امضا نکرده‌اند، اما نروژ، یکی دیگر از اعضای بنیانگذار ناتو، نیز می‌خواهد عضو ناظر آن باشد. اگر آلمان نیز وارد این معاهده شود، دیگر کشورهای اروپای غربی مانند بلژیک، هلند و ایتالیا نیز احتمالاً به آن خواهند پیوست که نتیجه آن، ایجاد شکاف بیشتر در اتحاد شرق و غرب و خوشحالی کرملین خواهد بود.
بسیاری از متحدان آلمان معتقدند با توجه به تشدید تنش‌ها با روسیه، بلاروس و چین، اکنون زمان مناسبی نیست که یکی از اعضای کلیدی سازمان ناتو از استراتژی بازدارندگی هسته‌ای این سازمان فاصله بگیرد.
صدراعظم جدید آلمان به وضوح در مورد همه این مسائل مهم سکوت کرده است. اگرچه اولاف شولتس خود را به عنوان وارث مرکل معرفی کرده است، اما همچنان می‌خواهد برخلاف رویکردهای مرکل عمل کند. از همین رو، ممکن است شولتس رویکرد هسته‌ای مرکل را دنبال نکند.
متحدان ناتو، سیاست‌های دولت جدید آلمان را در یک موضوع حیاتی جست‌وجو می‌کنند؛ آیا برلین به استقرار تسلیحات هسته‌ای ناتو پایبند خواهد ماند یا اینکه از آن کنار می‌کشد و از آمریکا می‌خواهد تا بمب‌های هسته‌ای خودش را از خاک آلمان جمع کند؟ اگرچه ممکن است این اقدام در میان آلمان‌ها طرفدارانی داشته باشد، اما می‌تواند شکاف درونی ناتو را عمیق تر کند.
0 Comments