اندیشکده انگیسی چتم هاوس در گزارشی تلاش کرده به این موضوعات بپردازد و توضیح دهد که استنباط روسیه از ماهیت جنگ در آینده چطور به پیشبرد سیاست نظامی معاصر و ساختاربندی و استقرار نیروهای زمینی این کشور کمک می‌کند.

چارلز دیک در این گزارش که روی پایگاه اینترنتی چتم هاوس منتشر شد اصلاحات و مدرنیزه سازی نیروی نظامی روسیه را بررسی و استدلال می‌کند که ساختار جدید نیروی نظامی آمادگی بالایی را برای هشدارهای کوتاه و احتمالا مناقشات پیچیده در کشورهای استقلال یافته و اقمار شوروی سابق فراهم می‌کند.

ارتش روسیه در دوره ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین بار دیگر بازیگری بزرگ شده و می‌خواهد که دشمنان احتمالی این کشور از این موضوع مطلع باشند. آن گونه که جنگ افزارهای «نسل جدید» روسیه در یک نگاه نشان می‌دهد، این طور نیست که روسیه مبارزه فیزیکی میان نیروهای مسلح دولت‌ها را به عنوان تنها روش یا حتی روش اصلی راه اندازی جنگ در قرن بیست و یکم در نظر بگیرد؛ اما این گزارش بر ماهیت اصلاحات نظامی متمرکز می‌شود، زیرا بر نیروهای زمینی روسیه اثرگذار است. بر این اساس، این گزارش منطق آرایش دوران صلح، دکترین عملیاتی در حال تحول آن‌ها و ساختار سازمانی حاصله را بررسی کرده است.

چکیده این گزارش به شرح زیر است:

• از دست رفتن اقمار و قلمروهای مهم شوروی در نتیجه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی باعث شد روسیه احساس کند به شکلی ناعالادنه از سرمایه‌هایش محروم، تحقیر و در برابر غربی آسیب پذیر شده و در سال‌های بعد بار دیگر غرب را به عنوان دشمن در نظر گرفت.
• ارتش روسیه که مدت‌ها نادیده گرفته شد، نمی توانست دوباره در قالب «قدرت بزرگ» عرض اندام و حتی سطح کاهش یافته امنیت کشور را تضمین کند. در هر صورت در دوران ریاست جمهوری پوتین یک برنامه گسترده و پرهزینه اصلاحات نظامی، سهمیه بندی و مدرنیزه سازی بار دیگر ارتش روسیه را به ویژه در غرب و جنوب غرب توانمند ساخت. اکنون نیروی نظامی بار دیگر برای دفاع و کمک به اجرای یک برنامه تجدید نظر طلبانه آمادگی دارد.
• مدرنیزه سازی دکترین ارتش حتی از ارتقای کیفی هم اهمیت بیشتری دارد. این مدرنیزه سازی خودش را از نظر مفهومی برای طیفی از مناقشات، از جنگ هسته ای تا جنگ متعارف محدود به «نسل جدید» که در آن مولفه نظامی فقط یک بخش و نه ضرورتا مهم ترین بخش است، مهیا می‌سازد. فریب و تزویر مولفه‌های ضروری مدیریت روسی مناقشه به ویژه در دوره آغازین آن است.
• اولویت روسیه این است که از طریق آرایش نظامی دوران صلح خود پیامی را درباره نیاتش برای دوران جنگ که می‌تواند باعث تحریک ضد آماده سازی‌های ناتو شود، ارسال نکند. بنابراین به استثنای منطقه کالینینگراد، نیروهای اصلی به شکلی تهدیدآمیز در نزدیکی دولت‌های بالتیک مستقر نمی شوند. برای روسیه، مناقشه جاری در اوکراین یک آرایش رو به جلوی ارعاب آمیز را ضروری می‌سازد که امکان واکنش سریع در زمان بحران را فراهم کند. این ناآرامی همچنین توصیف کننده منطقه قفقاز است و خصومت روسیه در قبال گرجستان نیازمند یک حضور نظامی روبه جلو است.
• روسیه در صورت بروز یک مناقشه نظامی با ناتو انتظار رسیدن به یک غافلگیری نظامی – نیرو افزا- را دارد و آن عملیات از ابتدا از ویژگی حرکت سریع برخوردار خواهد بود. به طور معمول درگیری‌ها احتمالا مناقشاتی هستند که در آن‌ها هر دو طرف در حال تحرک خواهند بود. این نوعی جنگ است که نیروی نظامی روسیه معتقد است در آن برتری دارد. هدف شکستن یک ائتلاف خصمانه است که در آن فقط منافع محدود برخی اعضا در مخاطره قرار دارد.
• ساختار جدید نیروها بر آمادگی بالا برای هشدار کوتاه، مناقشات پیچیده احتمالی در کشورهای استقلال یافته و اقمار شوروی و بر این اساس بر تیم‌های پاسخگو و واکنش سریع تاکید دارد. در هر صورت، تجربه اوکراین نشان می‌دهد که روسیه باید برای عملیات بلند مدت احتمالی و حتی عملیاتی که احتمالا ناتو در آن مشارکت دارد، آماده باشد. مناقشه گسترده، طولانی تر و احتمالا هسته ای مستلزم بازگشت برخی به سازمان پایدارتر و سختکوش تر منطقه ای است. به علاوه تعداد پایگاه‌هایی که در سطح عملیاتی هستند در غرب روسیه از چهار به شش ارتش رشد کرده است. توان هسته ای آن‌ها تقویت شده و اظهارات رسمی نشان می‌دهد که آستانه به کارگیری آن‌ها پایین آمده است.
• روسیه یک مفهوم منسجم و ساختاربندی نیرو را ایجاد کرده تا جنگ «نسل جدید» را به راه بیندازد. روسیه بر آمادگی‌اش برای مبارزه تاکید می‌کند. سیاست خارجی جسور حاصله که از مسکو نشات می‌گیرد، خطر جنگ به دلیل محاسبات غلط و حتی نخوت را با خود به همراه خواهد داشت. بدون در نظر گرفتن اتحاد دشمن، آیا ارتش روسیه قادر خواهد بود در برابر یک رقیب همتراز، مبارزه کند و پیروز شود؟ نقاط ضعف آشکار و متعدد روسیه که برخی از آن‌ها سیستمی هستند، باعث می‌شود درباره این گزاره تردید شود.