مایکل آسلین در مقاله‌ای که در نشریه “اِسپکتیتور” منتشر شد، نوشت: پکن نگران است که بقیه جهانیان فن‌آوری پیشرفته‌اش را سرقت کنند. ارتش چین خواستار حمایت قوی‌تر از مالکیت فکری کشور، به ویژه در زمینه‌های حساس دفاعی است.

ابر رایانه‌ها، هواپیماهای بدون سرنشین، موشک‌اندازها و غیره به عنوان حیطه‌هایی تعیین شده‌اند که حاصل «چند نسل» از تحقیقات چین هستند و این کشور نمی‌تواند اجازه دهد در معرض خطر قرار گیرند.

چین در جای خود سزاوار تقدیر است: تقدیر از آن به خاطر فن‌آوری نیست، بلکه به خاطر گستاخی آن است. چین به دلیل وسعتش، نیروی کار سخت کوشش، تمرکز بر آموزش STEM، سیاست بی‌رحمانه حکومتی و غیره، دارای رتبه اول یا دوم در اقتصاد جهانی است، اما در همین حال، تقلب می‌کند.

چندین دهه است که چین آزادانه به سرقت از غرب می‌پردازد و همه چیز از نوآوری‌های کسب و کار خصوصی تا تقریبا تمامی ‌برنامه‌های دفاعی آمریکا را می‌دزدد. آیا تعجب می‌کنید که چرا شرکت‌های چینی پنل‌های خورشیدی را به قیمت کمتر از پنل‌های آمریکایی می‌فروشند؟ تعجب می‌کنید چگونه جنگنده سری نسل بعد چین دقیقا مانند رَپتور اف-22 است؟ به خاطر اینکه مالکیت فکری دزدیده شده است. سال‌ها است که تِرابایت و پِتابایت مواد در آمریکا و کشورهای عمده به سرقت رفته‌اند. اکثر این سرقت‌ها مستقیما توسط دولت چین پشتیبانی می‌شوند و واحدهای ویژه ارتش آزادیبخش خلق به گردان‌های شوک سایبری تبدیل شده‌اند که کسب و کار‌های غربی را هدف قرار می‌دهند.

حتی زمانی که چینی‌ها سرقت نمی‌کنند، از ابزارهای دیگر برای به دست آوردن هرگونه برتری لازم جهت جایگزینی کسب و کارهای آمریکایی استفاده می‌کنند. شرکت‌های آمریکایی که در چین کار می‌کنند تحت فشار قرار گرفته‌اند تا مالکیت فکری خود را از دست بدهند. سیاست بی نظیر “Made in China 2025”  یک برنامه دولتی است تا از چین یک رهبر تولید و تولید کننده برتر در بخش‌های مختلف اقتصادی، به ویژه فن‌آوری اطلاعات نسل بعد و ماشین آلات کنترل عددی و ربات‌های پیشرفته، و همچنین تجهیزات هوا-فضا و هواپیمایی، فن‌آوری‌های انرژی “هوشمند”، مواد جدید و بیومدیکال و دستگاه‌های پزشکی با کارایی بالا ایجاد کرد. تا چه‌ اندازه پیشرفت در این بخش‌ها بر اساس مالکیت فکری به سرقت رفته است، فقط می‌توان حدس زد. اما هر ارزیابی واقع بینانه از نقاط قوت چین باید معترف به فواید زیادی باشد که از پریدن از مرحلۀ تحقیقات و توسعه اولیه به دست می‌آید. که این مرحله هزینه گزاف در بر دارد و نیازمند تخصص می‌باشد.

کمیسیون مستقر در آمریکا در مورد “سرقت اموال فکری آمریکا” تخمین می‌زند هزینه سالانه برای اقتصاد آمریکا از سرقت IP از 200 تا 600 میلیارد دلار است. دفتر مدیر اطلاعات ملی آمریکا هزینه جاسوسی اقتصادی با هک کردن را 400 میلیارد دلار در سال محاسبه کرده است. بدون شک، اکثریت این خرابکاری به خاطر چین است و با وجود وعده‌های عمومی‌ رئیس جمهور شی جین پینگ برای پایان دادن به چنین شیوه‌هایی، ناظران عمومی‌ و خصوصی هیچ کاهشی در هکرینگ چین نمی‌بینند.

با این حال، اکنون چین در حال جدی شدن در مورد هک کردن است، اما به عنوان هک شونده، نه هک کننده. ناگهان آنها چیزی دارند که می‌خواهند از آن محافظت کنند و متوجه میشوند که رهبر بودن بسیار سخت تر از پیرو است که می‌تواند برای به جلو رفتن مرتکب عمل غیرقانونی شود.

غرب باید هر کاری که می‌تواند انجام دهد تا چینی‌ها را در مورد حفظ اسرار خود نگران کند. به هر حال، ورق برگشتن، بازی عادلانه‌ای است. واشنگتن و لندن به خوبی می‌توانند نگاه دقیقی بر میزان پیشرفت چین در سوپر کامپیوترها، هوش مصنوعی و غیره داشته باشند. ممکن است برخی نکات مثبت وجود داشته باشد که بتوانند راه خود را به آزمایشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی ما پیدا کنند که یک میلیون پوند در اینجا و یک میلیون دلار در آنجا برای ما بیاندوزد. چینی‌ها ممکن است به خوبی تصمیم بگیرند که تلاش برای سرقت هر آن چه که دستشان برسد، چندان ایده خوبی نبوده است – چنین چیزی به دیگران هم ایده می‌دهد. کلمه معادل چینی chutzpahin چیست؟