جدیدترین مطالب
اولویت منطقی واشنگتن: پایان دادن به جنگ از طریق مذاکره
ناکامی ترامپ در تحقق اهدافش در جنگ 6 ماهه علیه ایران
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بیش از شش ماه از آغاز جنگ علیه ایران میگذرد و هیچ چشماندازی برای پایان آن دیده نمیشود. موج نخست درگیریها از ۲۸ فوریه تا آتشبس ۸ آوریل ادامه یافت و در ۸ ژوئیه، درگیریها از سر گرفته شد. از ۱۴ ژوئیه، ارتش آمریکا محاصره بنادر ایران را دوباره برقرار و حملات تقریبا روزانه را آغاز کرد؛ با این وجود، کندی تردد کشتیها همچنان ادامه دارد. امروز اهداف اولیه جنگ که شامل پایان دادن به برنامه هستهای ایران، نابودی صنعت موشکی و نیروی دریایی و قطع حمایت ایران از نیروهای نیابتی در خاورمیانه بود، کنار گذاشته شدهاند و عملیات نظامی آمریکا تقریبا بهطور انحصاری بر بازگشایی تنگه هرمز متمرکز است.»
دیپلماسی ترکیه در دریای سیاه در قبال موانع عملیاتی روسیه
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «با وجود تلاشهای ترکیه، علائم دریافتی از مسکو چشمانداز احیای دوباره «ابتکار غلات دریای سیاه» را تیره کرده است. حملات روسیه و اوکراین به بنادر، پایانههای بارگیری و کشتیهای دریای سیاه، صادرات مواد غذایی و عرضه جهانی غلات را مختل کرده و کشتیهای غیرنظامی کشورهای دیگر را نیز هدف قرار داده است. ترکیه بر اساس اختیارات اعطاشده به این کشور در کنوانسیون مونترو در سال ۱۹۳۶، کنترل تنگههای ترکیه، تنها مسیر دریایی میان دریای سیاه و مدیترانه، را در دست دارد. آنکارا در بخش بزرگی از جنگ روسیه و اوکراین خود را بهعنوان میانجی معرفی کرده است. با تشدید حملات در دریای سیاه، آنکارا در پی ایفای نقش بزرگتری در این میانجیگری است، اما موفقیت آن به آمادگی روسیه و اوکراین برای مذاکره بستگی دارد.»
فرصتهای همسویی بریکس و سازمان همکاری شانگهای در اوراسیای بزرگ
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «نشستهای اخیر بریکس و سازمان همکاری شانگهای نشان میدهد که در میان کشورهای «اکثریت جهانی»، همکاریها بهتدریج در حال شکل دادن به چارچوبی جدید برای نظم جهانی است؛ چارچوبی که در آن نمایندگان غرب حضور ندارند و تمرکز اصلی بر همکاری میان قدرتهای نوظهور و کشورهای در حال توسعه است. اهمیت این روند صرفا در بیانیههای سیاسی نیست، بلکه در همراستا شدن پروژهها و سازوکارهای همکاری بریکس و سازمان همکاری شانگهای و شکلگیری ایده «اوراسیای بزرگ» آشکار میشود.»
فرجام تنشزدایی هند و چین
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «هند و چین در کمتر از ۶۰ روز، چهار گفتوگوی مهم دوجانبه با هدف یافتن راهحلی برای مسئله مرزی و در عین حال حفظ صلح در امتداد مرزها برگزار کردند. دو کشور در ماه اوت، مذاکرات دیپلماتیک و پس از آن، گفتوگوهایی میان نمایندگان ویژه دو کشور ترتیب دادند که در نهایت به برگزاری نخستین نشست در سطح فرماندهان در اوایل سپتامبر انجامید. سرانجام، نوبت به دیدار دوجانبه نارندرا مودی، نخستوزیر هند، و شی جینپینگ، رئیسجمهور چین رسید.»
أحدث المقالات
اولویت منطقی واشنگتن: پایان دادن به جنگ از طریق مذاکره
ناکامی ترامپ در تحقق اهدافش در جنگ 6 ماهه علیه ایران
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بیش از شش ماه از آغاز جنگ علیه ایران میگذرد و هیچ چشماندازی برای پایان آن دیده نمیشود. موج نخست درگیریها از ۲۸ فوریه تا آتشبس ۸ آوریل ادامه یافت و در ۸ ژوئیه، درگیریها از سر گرفته شد. از ۱۴ ژوئیه، ارتش آمریکا محاصره بنادر ایران را دوباره برقرار و حملات تقریبا روزانه را آغاز کرد؛ با این وجود، کندی تردد کشتیها همچنان ادامه دارد. امروز اهداف اولیه جنگ که شامل پایان دادن به برنامه هستهای ایران، نابودی صنعت موشکی و نیروی دریایی و قطع حمایت ایران از نیروهای نیابتی در خاورمیانه بود، کنار گذاشته شدهاند و عملیات نظامی آمریکا تقریبا بهطور انحصاری بر بازگشایی تنگه هرمز متمرکز است.»
دیپلماسی ترکیه در دریای سیاه در قبال موانع عملیاتی روسیه
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «با وجود تلاشهای ترکیه، علائم دریافتی از مسکو چشمانداز احیای دوباره «ابتکار غلات دریای سیاه» را تیره کرده است. حملات روسیه و اوکراین به بنادر، پایانههای بارگیری و کشتیهای دریای سیاه، صادرات مواد غذایی و عرضه جهانی غلات را مختل کرده و کشتیهای غیرنظامی کشورهای دیگر را نیز هدف قرار داده است. ترکیه بر اساس اختیارات اعطاشده به این کشور در کنوانسیون مونترو در سال ۱۹۳۶، کنترل تنگههای ترکیه، تنها مسیر دریایی میان دریای سیاه و مدیترانه، را در دست دارد. آنکارا در بخش بزرگی از جنگ روسیه و اوکراین خود را بهعنوان میانجی معرفی کرده است. با تشدید حملات در دریای سیاه، آنکارا در پی ایفای نقش بزرگتری در این میانجیگری است، اما موفقیت آن به آمادگی روسیه و اوکراین برای مذاکره بستگی دارد.»
فرصتهای همسویی بریکس و سازمان همکاری شانگهای در اوراسیای بزرگ
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «نشستهای اخیر بریکس و سازمان همکاری شانگهای نشان میدهد که در میان کشورهای «اکثریت جهانی»، همکاریها بهتدریج در حال شکل دادن به چارچوبی جدید برای نظم جهانی است؛ چارچوبی که در آن نمایندگان غرب حضور ندارند و تمرکز اصلی بر همکاری میان قدرتهای نوظهور و کشورهای در حال توسعه است. اهمیت این روند صرفا در بیانیههای سیاسی نیست، بلکه در همراستا شدن پروژهها و سازوکارهای همکاری بریکس و سازمان همکاری شانگهای و شکلگیری ایده «اوراسیای بزرگ» آشکار میشود.»
فرجام تنشزدایی هند و چین
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «هند و چین در کمتر از ۶۰ روز، چهار گفتوگوی مهم دوجانبه با هدف یافتن راهحلی برای مسئله مرزی و در عین حال حفظ صلح در امتداد مرزها برگزار کردند. دو کشور در ماه اوت، مذاکرات دیپلماتیک و پس از آن، گفتوگوهایی میان نمایندگان ویژه دو کشور ترتیب دادند که در نهایت به برگزاری نخستین نشست در سطح فرماندهان در اوایل سپتامبر انجامید. سرانجام، نوبت به دیدار دوجانبه نارندرا مودی، نخستوزیر هند، و شی جینپینگ، رئیسجمهور چین رسید.»
متحد متخاصم: چالش ترامپ و پاسخ ناکافی اروپا

کنستانتس اشتلتزنمولر در گزارشی برای بنیاد ابتکار ترانس آتلانتیک روبرت بوش که بر روی وب سایت موسسه بروکینگز منتشر شد، در این باره نوشت: یک سال و نیم تا پایان دولت ترامپ زمان باقیست و به نظر میرسد آرامش عجیبی بر روابط آمریکا-اروپا حاکم است.
آمریکا جنگی را علیه ایران یا کره شمالی به راه نینداخته، سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) یا سازمان تجارت جهانی را ترک نکرده و سربازانش را از سوریه یا افغانستان خارج نکرده است. واشنگتن هنوز به تهدید جنگ تجاری با اتحادیه اروپا عمل نکرده است. تحریمهای مختلفی مورد بحث قرار گرفته، اما در واقع تحمیل نشده است. تقریبا اگر هر یک از این موارد رخ داده بود، اثر منفی قابل توجهی بر امنیت و رفاه اروپا میگذاشت.
اتحادیه اروپا به نوبه خود بر سونامی مهاجرتهای کنترل نشده، غلبه نکرده یا هدف حمله پوپولیستها قرار نگرفته است. دولتهای عضو اتحادیه آن را ترک نکردهاند. حتی بریتانیا نیز هنوز عضو اتحادیه اروپا است- فعلا.
اما این که رخ ندادن این فجایع باید باعث آرامش خاطر باشد ملاکی نیست که بر اساس آن میزان بد بودن روابط ترانس آتلانتیک سنجیده شود. عمیق تر که نگاه شود، مشاهده میشود که اوضاع اصلا خوب نیست. امکان دارد آمریکا به تهدیدهای مهم خود عمل کند. ممکن است اروپا با بحرانی جدید روبرو شود. اما حتی در نبود یک واقعه فاجعه آمیز هم، سطوح جهانی اختلاف و ریسک به طرز انکارناپذیری بالا رفته است.
رییس جمهور آمریکا و دولتش بیزاری خود از اتحادیه اروپا و برخی متحدان اروپایی را به وضوح نشان دادهاند. به نظر می رسد که بازتاب این احساس در بسیاری از بخشهای اروپا نیز وجود دارد. به عبارت دیگر این آرامش گول زننده است و بعید است دوام داشته باشد.
این پژوهش بررسی میکند که راهبرد و سیاست آمریکا و اروپا در قبال ترانس آتلانتیک در الگوی جدید رقابت بر سر قدرت بزرگ چطور پیش رفته است و به این نتیجه میرسد که تا کنون هر دو طرف شکست خوردهاند. این پژوهش فرض میکند که با وجود تاکید دولت ترامپ بر حاکمیت ملی و بیعلاقگیاش به تجارت آزاد و چندجانبهگرایی، خصومتش در قبال اروپا به منزله اقدام به خودزنی است.
در هر صورت، اگرچه چالشهایی که تغییر در دورنمای راهبردی به همراه دارد، بسیار بزرگ هستند، اما سیاستهای فعلی دولت آمریکا فقط موجب تشدید آنها است و عامل ایجادشان نیست. حقیقت این است که ترامپ آیینهای را مقابل اروپا گرفته است. شاید ما اروپاییها چیزی را که میبینیم دوست نداشته باشیم و در واقع نباید هم آن را دوست داشته باشیم، اما توصیه می شود به آنچه میبینیم توجه داشته باشیم و بر اساس آن عمل کنیم.
0 Comments