چینزیا بیانکو، عضو شورای روابط خارجی اروپا در گزارشی که در سایت شورای روابط خارجی اروپا منتشر شد، نوشت: آن‌ها رقابت‌هایی را دنبال کردند و اتحادهایی را در سراسر شمال آفریقا و خاور نزدیک شکل دادند. از قدرت نظامی برای تعیین نتایج مناقشات در لیبی و یمن استفاده کردند. برای فرونشاندن یا حمایت از جنبش‌های اسلامی، به‌ویژه اخوان المسلمین و گروه‌های مقاومت شیعی در طول مرزها اقدام کردند.

درعین‌حال کشورهای اروپایی که عادت کرده بودند تحت چتر آمریکا در منطقه کار کنند، تلاش کرده‌اند با نظم منطقه‌ای چندقطبی در حال ظهور هماهنگ شوند و به‌آرامی تأثیر شبکه‌های سیاسی و منابع مالی دولت‌هایی نظیر قطر، عربستان و امارات را پذیرفته‌اند. برای دولت‌های اروپایی که متوجه هستند که منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا به جهات بسیاری برای منافع آن‌ها اهمیت دارد، این وضعیت ناپایداری است.

بی‌ثباتی در این منطقه تهدیدی جدی برای اقتصاد، انرژی و امنیت فیزیکی اروپا است. این امر در مشاجره آمریکا و ایران روشن است که محور آن برنامه جامع اقدام مشترک است که اروپایی‌ها به مذاکره در خصوص آن کمک کردند؛ این مشاجره می‌تواند به تنش نظامی میان این دو قدرت مهم تبدیل شود.

گسترش مناقشه در کشورهایی که در آن‌ها برخی بازیگران شورای همکاری خلیج‌فارس از قابلیت‌های تغییر بازی برخوردارند، مانند لیبی و یمن، می‌تواند اروپا را مجبور کند با یک تهدید تروریستی رو به رشد و حتی یک بحران جدید پناهندگی روبرو شود. فرسایش امنیت دریایی در خلیج‌فارس و سواحل یمن، تهدید اختلال در شبکه‌های تجاری اروپا را به همراه دارد. اروپا باید برای پاسخ به رقابت مخرب برای نفوذ میان دولت‌های شورای همکاری خلیج‌فارس، متحدان و دشمنانشان در منطقه راه‌های جدیدی را پیدا کند.

این گزارش آثار تغییر توازن قدرت به سمت کشورهای عربی حاشیه خلیج‌فارس بر اروپا را بررسی می‌کند. بخش اول توضیح می‌دهد که دولت‌های شورای همکاری خلیج‌فارس چطور نفوذشان را به‌تدریج گسترش دادند و چرا اروپا را یک شریک راهبردی ضعیف در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا در نظر می‌گیرند. بخش دوم یک راهبرد مستقل و فعال را برای اروپا به‌منظور حفاظت از منافع و افزایش نفوذش در دولت‌های عضو شورای همکاری پیشنهاد می‌دهد. این گزارش استدلال می‌کند که دولت‌های اروپایی برای موفقیت باید در چارچوب اساسی روابطشان با این دولت‌ها بازنگری و تعریفی مشترک را برای اهداف و اولویت‌هایشان در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا پیدا کنند. دولت‌های اروپایی باید برای کمک به غلبه بر اختلافات درون اروپایی که دولت‌های شورای همکاری خلیج‌فارس اغلب از آن سوءاستفاده می‌کنند، یک چارچوب «گروه‌های محوری» را ترسیم کنند که در آن دوجانبه گرایی سنتی را به دوجانبه گرایی هماهنگ تغییر دهند. در نهایت بخش سوم توضیح می‌دهد که کشورهای اروپایی چطور می‌توانند این راهبرد را در بحران‌های مهم مرتبط با رقابت‌های درون خلیج‌فارس اعمال کنند و ایده‌هایی عملی را برای شکل دادن به این وضعیت ارائه می‌کند.

اروپایی‌ها می‌توانند با نزدیک شدن به خلیج‌فارس از طریق چارچوب‌های جدید مبتنی بر ائتلاف‌های محوری که به مسائل خاص می‌پردازد توازن قدرت را به نفع خود تغییر دهند و به پاسخگویی به بحران‌های مهم کمک کنند.