۱۴۰۴/۰۹/۲۲
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: جمهوری اسلامی ایران پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و پایان جنگ سرد، در یکی از پیچیده‌ترین و پویاترین مناطق ژئوپلیتیک جهان یعنی اوراسیا قرار گرفت. این منطقه که از دریای سیاه تا اقیانوس آرام و از آسیای مرکزی تا خلیج فارس امتداد دارد، اکنون شاهد ظهور معماری‌های امنیتی جدیدی است که عمدتاً توسط روسیه و چین رهبری می‌شوند و هدف آنها ایجاد توازن در برابر هژمونی غرب و به‌ویژه ناتو است. ایران در این میان، نه صرفاً یک بازیگر حاشیه‌ای، بلکه یکی از اعضای کلیدی در حال ارتقا در این ساختارهای نوظهور امنیتی است. یادداشت حاضر با تمرکز بر سه محور اصلی، یعنی چارچوب‌های امنیتی جایگزین (به‌ویژه سازمان همکاری شانگهای)، همکاری چندجانبه با روسیه و چین و استفاده از دیپلماسی امنیتی در برابر ناتو و نفوذ غرب، به بررسی فرصت‌ها و محدودیت‌های نقش‌آفرینی ایران در معماری امنیتی جمعی اوراسیا می‌پردازد.
۱۴۰۴/۰۹/۱۲
شورای راهبردی آنلاین-رصد: تعامل هند با اوراسیا از طریق پروژه‌های اتصال به یک بازتنظیم مهم در روابط بین‌الملل تبدیل شده است. با اختلال مسیرهای تجاری جهانی و فشارهای ژئوپلیتیک، رویکرد هند درباره اتصال به اوراسیا از تعامل اقتصادی محتاطانه به یافتن جایگاه راهبردی ارتقا یافته است. این نگاه جدید، بازتاب‌دهنده ترکیبی از پیوندهای تاریخی، فشارهای ژئوپلیتیک معاصر و اهداف اقتصادی بلندمدت هند است.
۱۴۰۴/۰۷/۲۸
شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: ضروری است تهران، مسکو و پکن در برابر راهبرد واشنگتن برای احیای نفوذ در اوراسیا، رویکردی هماهنگ‌تر اتخاذ کنند.
۱۴۰۴/۰۵/۱۹
شورای راهبردی آنلاین-رصد: روسیه در سوم ژوئیه ۲۰۲۵، به عنوان اولین عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل، طالبان را به عنوان دولت مشروع افغانستان به رسمیت شناخت. این تصمیم پس از پذیرش سفیر معرفی شده طالبان و برافراشتن پرچم آنها بر سفارت افغانستان در مسکو اعلام شد. وزارت خارجه روسیه این اقدام را بازتابی از “واقعیت موجود” در افغانستان و گامی برای گفتگو با حکومت فعلی دانست.
۱۴۰۳/۰۶/۳۰
شورای راهبردی آنلاین-رصد: نظم جهانی غرب محور حاکم بر جهان پس از دوران جنگ سرد باعث شد دولت‌ها خودشان را در یک سلسله مراتب مبتنی بر نقش و نفوذشان در نظام بین‌الملل مشاهده کنند. استیلای آمریکا منجر به بروز دیدگاه‌هایی متفاوت درباره روابط بین‌الملل و تغییر قدرت شد. ساختار بین‌المللی تک قطبی تاکنون نتوانسته است فرصت‌ها و پیشرفت برابر را برای بازیگران دولتی فراهم کند. پس از نظم جهانی وستفالی در سال 1648، مفهوم دولت‌های مستقل و برابر به یکی از رسوم اصلی در روابط بین‌الملل مدرن تبدیل شد. در این راستا بریکس گزینه خوبی را برای مشارکت فعالانه دولت‌ها در ساختارهای بین المللی غیرغربی جدید فراهم می‌کند.
