صلاح‌الدین خدیو در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: «تنها تجربه‌ی میانجیگری آذربایجان یا اصولاً نقش آفرینی در این مقیاس، وساطت چند ماه قبل این کشور میان ترکیه و رژیم اسرائیل بود که به نتیجه‌ی ملموسی هم نرسید. به احتمال قوی در ماجرای اخیر هم، ترکیه از آذربایجان خواسته که در این زمینه نقش‌آفرینی کند. حکومت جدید دمشق زیر فشارهای خرد کننده‌ی رژیم اسرائیل و عزم آن برای ممانعت از گسترش حاکمیت یکپارچه به تمام نقاط کشور قرار دارد».

به باور این تحلیلگر حوزه بین‌الملل، «بخشی از ملاحظه‌ی راهبردی رژیم اسرائیل در این زمینه مبتنی بر نقش پررنگ ترکیه در سوریه‌ی پس از اسد است. حکومت الشرع به نوعی تحت‌الحمایه‌ی آنکارا محسوب می‌شود و تلاش‌های اخیر ترکیه جهت استقرار سیستم‌های دفاع هوایی و حفاطت از آسمان سوریه ناکام ماند. از این رو، آنکارا روابط نزدیک باکو با تل آویو و آنکارا را فرصتی می‌بیند تا با تنش‌زدایی میان دمشق و رژیم اسرائیل، سیاست این رژیم را تعدیل و فشارها را از روی الشرع بردارد.»

در ادامه، خدیو درباره انگیزه‌های آذربایجان برای ورود به پرونده‌های حساس منطقه‌ای، تاکید دارد: «باکو پس از پیروزی در مناقشه‌ی قره باغ و دستاوردهای سیاسی و ارضی که بدست آورد، اعتماد به نفس مضاعفی پیدا کرده است. این تحول مصادف و در اصل همزمان با پررنگ شدن نقش آذربایجان در نقشه‌ی انرژی جهان و مطرح شدن به عنوان یک قدرت گازی و نفتی جدید است.»

این کارشناس می‌گوید: «در آرایش جدید سیاسی و امنیتی منطقه، ظاهرا قرار است آذربایجان نیازهای نفتی و گازی سوریه را تامین نماید. طبعا این مساله بدون موافقت رژیم اسرائیل و آمریکا ممکن نیست و بخشی از راهبرد دالان‌ها و بهم پیوستن کشورها در چارچوب ساختارهای اقتصادی و امنیتی تازه است. طرح پیمان ابراهیم که اخیرا ترامپ سخن از پیوستن آذربایجان و کشورهای آسیای میانه به آن به میان آورد، نیز در همین راستاست. اما چالشی که وجود دارد ارزیابی امنیتی و راهبردی متفاوت رژیم اسرائیل با آمریکا در این زمینه است. تل آویو می‌خواهد از فرصت بدست آمده پس از عملیات هفت اکتبر برای شخم زدن اساسی خارج نزدیک خود و تخریب تمام توانایی های دفاعی و بازدارندگی آنها استفاده کند.»

پیامدهای امنیتی برای همسایگان

خدیو پیرامون پیامدهای این تحرکات برای امنیت کشورهای همسایه، متذکر شد که «در واقع سیاست خارجی جمهوری آذربایجان دو بال دارد؛ ترکیه و رژیم اسرائیل. هر دو کشور رقبای ژئوپولتیکی ایران در منطقه هستند و دومی در عین حال دشمن راهبردی و درجه اول ایران محسوب می شود.»

به گفته این تحلیلگر مسائل بین‌الملل، «هر بده بستانی که باکو با رژیم اسرائیل انجام می‌دهد، علی‌الحساب به زیان ایران است. تحکیم بیشتر روابط نزدیک میان دو طرف نیز، تهدید امنیتی فوری علیه ایران ایجاد می‌کند. تشریک مساعی آنها در سوریه در شرایطی که دولتی ضد ایرانی در آنجا بر سر کار است، به قطبی شدن بیشتر شکاف‌های سیاسی و امنیتی منطقه پس از هفت اکتبر منجر می‌‍‌‍‌‌‍‌‌‌‌‌‌‎شود. رژیم اسرائیل هم با اهرم ایران هراسی سعی می‌کند سیاست تجاوزکارانه‌ی خود را با فراغ بیشتری ادامه دهد.»

این کارشناس ادامه می‌دهد: «طمع‌های ژئوپلتیک و هوس خریدن نفوذ و عمق استراتژیک و حتی تاریخ و گذشته بخشی از عادات حکومت‌های رانتیر است. نقش‌آفرینی باکو نیز در چارچوب تقسیم کار منطقه‌ای صورت می‌گیرد که دستور کار آن را آمریکا و ژاندارم اصلی آن در منطقه یعنی رژیم اسرائیل تدوین کرده اند. لت تین وجود، آذربایجان کشوری کوچک و به‌نحوی محصور در خشکی است و ظرفیت های محدود و معینی در داخل و خارج دارد.»