کانر اکولز در یادداشتی که در وب سایت «Responsible Statecraft» منتشر شد، نوشت: از سوی دیگر، اسرائیل معتقد است که منافعش با ادامه جنگ با هر دو جبهه حزب‌الله و ایران تأمین می‌شود و اصرار دارد که به مفاد هیچ توافقی که تنها بین تهران و واشنگتن مذاکره شده باشد، متعهد نخواهد بود. تنها راه آشتی دادن این مواضع، آن است که یکی از این سه طرف، مصالحه‌ای به‌ظاهر ناپذیرفتنی را بپذیرد. به‌عبارت دیگر، اگر آمریکا بخواهد به خواسته خود برسد، باید کاری را انجام دهد که مدت‌ها از آن اجتناب کرده است: با استفاده از اهرم‌های فوق‌العاده خود بر اسرائیل، از جمله کمک‌های نظامی حدودا ۴ میلیارد دلاری سالانه، این کشور را به عقب‌نشینی وادار کند.

در حال حاضر، نشانه‌های کمی وجود دارد که ترامپ حاضر به برداشتن این گام باشد. اما با توجه به افزایش سریع حمایت عمومی از توقف ارسال تسلیحات به اسرائیل، این پرسش مطرح می‌شود که اگر آمریکا حمایت‌های نظامی از اسرائیل را قطع کند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

بیایید از لبنان شروع کنیم. کارشناسان نظامی می‌گویند که قطع کمک‌های آمریکا، عملیات اسرائیل در این کشور را کند می‌کند، اما متوقف نمی‌سازد. فوری‌ترین تأثیر آن بر ناوگان جنگنده‌های اسرائیل خواهد بود که برای نگهداری به شرکت‌های تسلیحاتی آمریکا وابسته است.

به‌عنوان مثال، جاش پال که بیش از یک دهه در اداره نظارت بر انتقال تسلیحات آمریکا در وزارت خارجه خدمت کرده، گفت که جنگنده‌های اف-۳۵ اسرائیل «احتمالاً بدون قطعات یدکی نمی‌توانند بیش از یک ماه یا حداکثر دو ماه به کار خود ادامه دهند.»

انبارهای موشک‌های هوابه‌زمین و مهمات پدافند هوایی اسرائیل به آن امکان می‌دهد تا در کوتاه‌ و میان‌مدت به عملیات خود ادامه دهد. اما با توجه به اینکه بسیاری از این تسلیحات در آمریکا تولید می‌شوند، اسرائیل به‌زودی باید تصمیمات دشواری درباره اولویت‌بندی تلاش‌های نظامی خود بگیرد. تحلیل‌گران طرفدار اسرائیل به‌خوبی از این واقعیت آگاه هستند؛ همان‌طور که دو نویسنده در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در سال ۲۰۲۴ نوشتند، اسرائیل اگر بخواهد «نبردهای پایدار در چندین جبهه» را ادامه دهد، باید صنعت نظامی مستقل خود را تقویت کند.

مروری بر کمک‌های آمریکا به اسرائیل از زمان حملات ۷ اکتبر، به درک این پویایی کمک می‌کند. در سه سال گذشته، آمریکا علاوه بر کمک سالانه ۳.۸ میلیارد دلاری، حدود ۱۲.۵ میلیارد دلار کمک نظامی تکمیلی به اسرائیل داده است. این کمک‌ها شامل حدود ۹۰ هزار تن تجهیزات نظامی و مهمات است که به‌گفته وزارت دفاع اسرائیل، «بخش قابل‌توجهی» از آمادگی عملیاتی این کشور را تشکیل می‌دهد. این سرازیر شدن سریع تسلیحات، علاوه بر حمایت مستقیم نظامی آمریکا، به اسرائیل امکان داده است تا به‌طور همزمان عملیات‌های بلندپروازانه‌ای را در غزه، لبنان و ایران دنبال کند.

جان هافمن از مؤسسه کیتو گفت که حتی تهدید به قطع این کمک‌ها «پیام روشنی به اسرائیل می‌فرستد که تضمین نجات آمریکایی دیگر وجود ندارد و این امر محاسبات آن را به‌کلی تغییر خواهد داد.» هافمن تأکید کرد که نیروهای اسرائیلی بدون کمک آمریکا نیز «قادر به دفاع از خود» هستند؛ با این حال، برای پشتیبانی از «سیاست‌های توسعه‌طلبانه» خود در منطقه به کمک آمریکا وابسته‌اند.

میزان اولویت‌بندی اسرائیل به این بستگی دارد که آمریکا در کاهش کمک‌ها تا چه حد پیش برود. ایران اوایل این ماه نشان داد که حاضر است در تلافی حملات اسرائیل به لبنان، مستقیماً به اسرائیل حمله کند. اگر دولت ترامپ متعهد شود که از اسرائیل در برابر حملات ایران دفاع نکند، سیاست‌گذاران اسرائیلی باید با این احتمال مواجه شوند که به‌تنهایی با ایران و حزب‌الله بجنگند، آن هم در شرایطی که گزارش‌ها از کاهش انبارهای موشک‌های رهگیر اسرائیل حکایت دارد. آنان به‌خوبی ممکن است به این نتیجه برسند که جنگ در لبنان ارزش این ریسک را ندارد.

این امر تنها به اهرم نظامی آمریکا در برابر اسرائیل اشاره دارد. حمایت دیپلماتیک آمریکا، نقطه فشار کلیدی دیگری را فراهم می‌کند. تل‌آویو بدون این حمایت، ابزار چندانی برای محافظت از خود در برابر انتقادات در سازمان ملل یا سایر نهادهای بین‌المللی نخواهد داشت.

این هم همانند همه فرضیه‌ها، بر مفروضاتی پرچالش استوار است. یکی این که ایران حتی در حالی که به دنبال توافق صلح با آمریکا است، مایل به از سرگیری جنگ با اسرائیل باشد. فرضیه دیگر این است که دولت ترامپ یا هر دولتی در آینده، مایل به دفع انتقادات طرفداران اسرائیل در آمریکا باشد، که بسیاری از آنها همچنان در دولت، اندیشکده‌ها و رسانه‌ها نفوذ دارند. اما نکته اصلی این است که قطع کمک‌های ایالات متحده، اسرائیل را مجبور می‌کند تا بیشتر بر دفاع از قلمرو خود (و حفظ کنترل در غزه و کرانه باختری) تمرکز کند تا جنگ‌های خارجی.

رهبران اسرائیل و متحدانش با درک تهدید قریب‌الوقوع برای راهبرد امنیتی تهاجمی خود، به‌شدت تلاش می‌کنند تا اهرم‌های خود را افزایش دهند. پال گفت از بلندپروازانه‌ترین اقدامات آنان در این زمینه، دو تدبیر اخیر است که در لوایحی که تصویب آنها اجتناب‌ناپذیر است گنجانده شده‌اند و اسرائیل را بیش از پیش در ساختار صنعت دفاعی آمریکا و جامعه اطلاعاتی این کشور «نهادینه» می‌کنند. اگر این مقررات به قانون تبدیل شوند، حتی یک رئیس‌جمهور بدبین به اسرائیل در کاخ سفید نیز برای گسست کامل روابط امنیتی آمریکا و اسرائیل با مشکل جدی مواجه خواهد شد.

حتی با وجود پیشرفت این اقدامات در کنگره، ترامپ همچنان این فرصت را دارد که اسرائیل را برای همراهی با توافق صلح ایران و پایان دادن به جنگ در لبنان تحت فشار قرار دهد. او می‌تواند به‌جای قطع کمک‌ها، در مذاکرات مربوط به یادداشت تفاهم جدید میان آمریکا و اسرائیل که احتمالاً واشنگتن را به یک دهه دیگر یارانه‌دهی به ارتش اسرائیل متعهد می‌کند، خط‌مشی سخت‌گیرانه‌ای در پیش گیرد.

ترامپ راه‌حل جادویی برای وادار کردن اسرائیل به همراهی با توافق صلح با ایران در اختیار ندارد. اما اهرم‌ فشاری فوق‌العاده‌ای در اختیار دارد؛ به شرطی که حاضر به استفاده از آن باشد.