جودی دمپسی در تحلیلی که نشریه اروپای راهبردی منتشر کرد، نوشت: طی سه ماه گذشته، نشریه “اروپای راهبردی” از نویسندگان کشورهای بزرگ غیر اروپایی خواسته است تا ارزیابی‌های شفاف خود را در مورد این که اتحادیه اروپا را چگونه می‌بینند، ارائه نمایند. به طور خاص، از هر یک از نویسندگان خواسته شد تا پنج حوزه را به ترتیب اهمیت در روابط کشور خود با اتحادیه اروپا رتبه‌بندی کنند. این حوزه‌ها عبارت بودند از: تجارت، امنیت و دفاع، آب و هوا و انرژی، مردم‌سالاری و حکومت‌داری و کمک‌های توسعه‌ای. یافته‌ها، هرچند به هیچ وجه علمی نمی‌باشند، با این حال بیانگر واقعیات هستند. آن‌ها ویژگی‌های متعددی را نمایان می‌کنند که رهبران اتحادیه اروپا باور دارند که این بلوک را ویژه می‌سازد.

یک مورد این که رهبران اتحادیه اروپا هرگز در یادآوری به مخاطبان خود دریغ نمی‌کنند که بلوک مزبور یک مدافع محکم ارزش‌ها است. در واقع، اکثر رهبران اتحادیه اروپا معتقدند این ارزش‌ها است که – با تکیه بر مردم‌سالاری و حکومت‌داری خوب، رسانه‌های آزاد و مستقل و حاکمیت قانون – به این اتحادیه هویت ویژه‌ای می‌بخشد. به همین ترتیب، اتحادیه اروپا برای کسانی که برای حقوق بشر در سراسر جهان مبارزه می‌کنند، هم‌چنان به عنوان یک چراغ راهنما بوده و هست، صرف نظر از آن که سابقه برخی از اعضای اتحادیه اروپا چگونه است.

دومین ویژگی که رهبران اتحادیه اروپا به آن می‌بالند این است که این اتحادیه بزرگ‌ترین اعطاکننده کمک‌های بین‌المللی برای توسعه است. اتحادیه اروپا مبلغ هنگفت 82 میلیارد یورو (94 میلیارد دلار) را برای دوره 2014-2020 اختصاص داده است. نهادهای اتحادیه اروپا و کشورهای عضو، بیش از نیمی‌ از کمک‌های رسمی ‌جهانی را تأمین می‌کنند.

بعد سوم تغییرات اقلیمی‌ و انرژی است، که یکی دیگر از پرونده‌های اتحادیه اروپا است که برمبنای آن اروپا به عنوان رهبر جهانی در تلاش برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای تلقی می‌شود.

اما چه حدسی می‌زنید؟ تمام سیزده کشور غیر اروپایی که با پاسخ‌های خود به این مجموعه کمک کردند –  استرالیا، برزیل، کانادا، چین، هند، ژاپن، مکزیک، روسیه، عربستان سعودی، آفریقای جنوبی، کره جنوبی، ترکیه و ایالات متحده – تجارت را به عنوان اولویت اول در روابط با اتحادیه اروپا قرار دادند.

شش کشور استرالیا، برزیل، کانادا، هند، ژاپن و روسیه کمک‌های توسعه را در جایگاه پنجم قرار دادند. استرالیا و ژاپن مردم‌سالاری و حکومت‌داری را در رده دوم، و چین در رده سوم قرار دادند. ده کشور باقی مانده آن را در رده چهارم یا آخر قرار دادند. تغییرات اقلیمی‌ و انرژی، بین رده‌های دو و پنج قرار داشتند.

بنابراین تجارت به روشنی برنده است و جای شگفتی نیست که اتحادیه اروپا بزرگ‌ترین و ثروتمند ترین بلوک تجاری در جهان است. همچنین، کمیسیون اروپا، نهاد اجرایی اتحادیه اروپا، در زمینه پیش‌برد توافقنامه‌های تجاری، فعالیت‌های بسیار خوبی در طول سال‌ها انجام داده است. این مسئولیتِ آن است و از آن به طور کامل استفاده کرده است.

با این حال، هر چه تجارت پیچیده‌تر می‌شود، به ویژه در مورد مسائل مربوط به داده‌ها، مراقبت‌های بهداشتی و حمل و نقل و هم‌چنین محافظت از مصرف‌کننده و دیجیتال سازی، کشورهای عضو اتحادیه اروپا بیش‌تر در مورد محتوای این موافقت نامه‌ها حرفی برای گفتن دارند. کشورهای بزرگ اتحادیه همیشه با چنگ و دندان برای حفظ توافق‌های تجاری اتحادیه اروپا مبارزه کرده‌اند. به عنوان مثال، آلمان بیش از حد مشتاق سرعت بخشیدن به توافق‌نامه تجاری با ژاپن بود. هر دو کشور از مهم‌ترین سازندگان خودرو و تولیدکننده قطعات خودرو هستند. پس از چندین سال مذاکره، سرانجام در ماه ژوئیه، درست در زمان برگزاری نشست جی-20 در‌هامبورگ، معامله‌ای بین آن‌ها صورت گرفت. تسهیل‌کنند گان این معامله ایالات متحده و چین بودند. ترک پیمان ترانس پاسیفیک (تی پی پی) توسط دونالد ترامپ رییس جمهور ایالات متحدم موجب تقویت شدید جاه‌طلبی‌های بلندپروازانه چین در آسیای جنوب شرقی شده است. پکن می‌خواهد از اضمحلال تی پی پی بهره‌برداری کند، در حالی که بقیه منطقه می‌خواهند آن را نجات دهند و در عین حال به اتحادیه اروپا نزدیک‌تر شوند. این فقط به دلایل اقتصادی و تجاری نیست. این کشورها می‌خواهند در زیر چتر شیوه‌ها و هنجارهای عادلانه و شفاف تجارت بین‌المللی قرار گیرند – چیزی که اتحادیه اروپا برای آن مبارزه می‌کند. این ملاحظات را نمی‌توان بیش از حد مورد توجه قرار داد زیرا چین قصد دارد قوانین تجارت و سرمایه‌گذاری خود را تنظیم کند.

به طور خلاصه، ترس از این که غرب، به رهبری ایالات متحده، در مسیر اقتصاد حمایتی به پیش می‌رود، هم‌راه با رشد عنان‌گسیخته چین، یک عامل انگیزش برای کشورهاست که نگاه جدیدی به اتحادیه اروپا بیافکنند. کشورها نیاز به موفقیت اتحادیه دارند. همان‌طور که میشیکو یوشیدا در نامه خود از توکیو نوشت، با توجه به حضور غیرقابل اجتناب چین، “هم‌کاری بین ژاپن و اتحادیه اروپا که ارزش‌های مشترک دارند، به طور فزاینده‌ای مهم است.”

نکته جالب دیگری که توسط نویسندگان مطرح شد و یا به طور ضمنی به آن اشاره شد این بود که تغییرات در ایالات متحده باعث شده است که کشورها با دقت بیشتری به اروپا بنگرند و فقط به تجارت نگاه نکنند. آنا لویزا گارسی از مکزیکوسیتی نوشته است که با توجه به “سیاست ارعاب از سوی رئیس جمهور ایالات متحده”، زمان آن برای مکزیک فرا رسیده که “روابط تجاری و سیاسی خود را با سایر نقاط جهان از نو ترسیم کند.” کوستانزا موسو و پاتریک لوبلان از اوتاوا  استدلال کردند که “ارزش‌ها و منافع مشترک [بین کانادا و اتحادیه اروپا] باید پایه‌ای برای مشارکت قوی‌تر و هم‌کاری بهتر در سراسر اقیانوس اطلس باشد”.

در سمت دیگر جهان، راجا موهان از دهلی نو نوشت “هند . . . تاکید بر توازن منافع و ارزش‌ها را به عنوان تغییری بسیار دیر در بروکسل” تلقی می‌کند و “از آرزوی اتحادیه اروپا برای استقلال راهبردی بیشتر استقبال می‌کند.” دیدگاه دهلی نو همیشه جالب است. همان‌طور که به نظر می‌رسد با ترس و اضطراب به راهی که چین با سرعت فوق‌العاده‌ای در حال مدرنیزه کردن است، به نظر می‌رسد هند در بازسازی حتی زیرساخت‌های اساسی مانند مسکن، آب پاکیزه، جاده‌ها، راه آهن، و فرودگاه‌ها فلج است. همه برای فرصت‌های سرمایه‌گذاری بسیار مهم هستند. در واقع، شرکت‌های اروپایی به طور فزاینده‌ای سعی دارند وارد بازار هند شوند.

در نهایت، دیدگاه دیگری در خارج از اروپا دیده می شود. یک ترس واقعی وجود دارد که پوپولیسم و ​​واکنش علیه جهانی شدن در چندین کشور اروپایی می‌توانند جذابیت اروپا را برای تجارت و بازرگانی کاهش دهند. جو لیهی از برازیلیا نوشت: “ثبات نسبی در کشور. . . برزیلی‌ها را از نگرانی در مورد سقوط جهانی شدن در اقتصادهای پیش‌رفته، به ویژه در اروپا، متوقف نکرده است.” جف کیتنی در کانبرا نوشت “آینده اتحادیه اروپا برای منافع ملی استرالیا حیاتی خواهد بود. . . با وجودی که برخی از استرالیایی‌ها در نگاه به اروپا اول انگلیس را خواهند دید.” اما بریتانیا در حال خروج از اتحادیه اروپا است. در انجام این کار، اتحادیه اروپا را به مبارزه دعوت می‌کند، اتحادیه‌ای که با جاه‌طلبی‌های خود برای تبدیل شدن به یک بازی‌گر واقعی جهانی مواجه است، چیزی که همان طور که این مجموعه نشان داده است، بسیاری از کشورها خواهان آن هستند.