هفته گذشته و در “جشنواره ایده های آسپن” Aspen Ideas Festival به متعادل کردن فضای نشست برگزار شده در مورد امنیت ملی امریکا در دوره ترامپ پرداختم. در این نشست، دیوید اچ. پترائوس ، رئیس سابق سازمان سیا، به دفاعی تمام عیار از سیاست خارجی رئیس جمهور ترامپ پرداخت که من تاکنون نظیر آن را ندیده بودم. دو حقیقت محوری در اظهارات او وجود داشت. نخست آن که، پترائوس معتقد بود گروه امنیت ملی ترامپ قدرتمندین گروهی است که او تاکنون دیده است و دوم، او می گفت درحالی که رئیس جمهور باراک اوباما از نداشتن قاطعیت در حد مخرب درمواردی مانند مساله سوریه برخوردار بود، ترامپ دارای قاطعیت است.
ما در انتهای این گفتگوها به رفتار تحریک آمیز ترامپ پرداختیم و یادآور شدم که برای نخستین بار در جهان سیاست خارجی در خلال سه دهه گذشته، پرسش های مداومی را در مورد سلامت عقلی رئیس جمهور می شنوم.
من از پترائوس که برایش احترام قائل هستم، پرسیدم آیا او گمان می کند که رئیس جمهور شایستگی خدمت در این سمت را دارد و پاسخ پترائوس چنین بود که این مساله “بی اهمیت” است. او گفت از آنجایی که گروه اطراف ترامپ بسیار عالی است، می تواند هرگونه نقایص ترامپ را برطرف سازد. من مبهوت شدم. این دفاعی بسیار ضعیف از رئیس جمهور محسوب می شد.
و این همان نقطه ای است که ما اکنون در آن قرار داریم. توئیت کردن های جنون آمیز رئیس جمهور در رسانه ها و خودشیفتگی شیطانی و مشهود او نشانه ای از همین مورد است . رئیس جمهور نشان داده است که هیچ گونه کنترلی بر رفتار خود ندارد و با سخنان نسنجیده خود به روابط حیاتی بین المللی ما صدمه می زند. او به افراد بسیار اندکی در دولت خود اعتماد دارد و همچنین گزارش شده است که برسر کارکنان خود و حتی بر سر تلویزیونی که به طور وسواس گونه به تماشای آن می پردازد، فریاد می کشد و داد و هوار به راه می اندازد. 
تشخیص این نکته که آیا او واقعاً از نظر بالینی بیمار است، به روانشناسان مربوط می شود، ولی هنگامی که رفتارهای اشاره شده در بالا را درنظر می آورید و آنها را با مقاومت او در برابر انجام وظایف مهم یک رئیس جمهور ، نشستن در جلسات توجیهی و اندیشیدن به مسائل زیرساختاری و آشنا شدن با جزئیات برای اداره کردن کارکنان خود ترکیب می کنید ، آشکار می شود که مشکلاتی وجود دارد و هنگامی که این موارد را در کنار عدم تمایل عمدی او برای پر کردن مناصب کلیدی دولت و جاروجنجال های او درمورد مسائل مهم از روابط با چین گرفته تا مساله تجارت قرار می دهید، به این نتیجه می رسید که شایستگی ترامپ برای منصب ریاست جمهوری اصلی ترین مساله امنیت ملی کشور ما محسوب می شود.
ترامپ نه تنها با تنگ نظری های خود جایگاه ریاست جمهوری را تضعیف می کند، بلکه به اصول قانون اساسی مانند آزادی بیان، آزادی عقیده ومذهب و اصل تفکیک قوا بی اعتنایی نشان می دهد و به گونه ای عمل می کند که گویی خود را فراتر از قوانین اخلاقی می داند. او هر روزه نشان می دهد که فاقد شخصیت، انضباط، هوش، قدرت تفکر و حرمت قائل شدن برای این جایگاه است که بتواند رئیس جمهور امریکا باشد. این مساله حتی در شرایط معمول نگران کننده است، ولی به اخبار توجه کنید: کره شمالی به توانایی پرتاب یک سلاح هسته ای به سوی امریکا هرچه بیشتر نزدیک می شود. رویاورویی آتی نوعی آزمون شخصیت میان کیم جونگ اون، رهبر روانی کره شمالی، در برابر رهبر ماست. 
ترامپ در اواخر این هفته و در خلال نشست گروه بیست، با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در هامبورگ آلمان دیدار خواهد کرد . این دیدار جدای از این مساله که پاداش دادن به فردی است که با حملات سایبری به امریکا به برگزیده شدن ترامپ کمک کرد، نشان می دهد که چرا داشتن رئیس جمهوری نامتعادل، این چنین خطرناک است. بخش عمده سیاست خارجی امریکا مبتنی بر دیپلماسی های فردی انجام شده از سوی رئیس جمهور و اقدامات او در چنین نشست هایی است. اگر یک دشمن قسم خورده امریکا و یک چهره فرصت طلب مانند پوتین قصد بهره برداری از خودشیفتگی، غفلت، بدبینی، منفعت طلبی تجاری یا رسوایی های ترامپ حین مستی را داشته باشد، قطعا این کار را خواهد کرد. اگر او رفتار ترامپ را به عنوان تائید ضمنی ماجراجویی های خود بداند، از این فرصت استفاده خواهد کرد. آیا ترامپ می تواند با کاربرد توصیه های مناسب گروهی که پترائوس ودیگران چنین آن را تحسین می کنند، با پوتین دیدار کند؟ آری. ولی آنها نمی توانند کاری درمورد سوابق ترامپ انجام دهند و مطلع شده ایم که همچنین نمی توانند رفتار فردی را تغییر دهند که بارها به نادیده گرفتن توصیه های بهترین متحدان خود تمایل نشان داده است. به نقل از گزارش ها، این یکی از علل نگرانی شدید مقامات اروپایی از نتایج ملاقات مذکور است که هفته جاری در هامبورگ برگزار خواهد شد. 
ایالات متحده امریکا طیف بسیار متنوعی از روسای جمهور را به خود دیده است و ما اغلب همچنان که قربانی قضاوت های نادرست برخی از آنها بوده ایم، از قدرت رهبری برخی دیگر بهره برده ایم. ولی واقعیت آشکار این است که به موجب تحلیل های عینی، ما هرگز رئیس جمهوری چنین نالایق برای منصب مذکور نداشته ایم. حتی رئیس جمهور ریچارد نیکسون در تاریک ترین لحظات بدبینی خود همچنان یک خدمتگذار حرفه ای برای ملت بود که جایگاه خود و خطرات ملازم با آن را درک می کرد. در هفته ای که روز استقلال امریکا را در خود دارد، باید باردیگر جرج سوم پادشده انگلیس را در نظر آوریم و در او رئیس دولتی را مشاهده کنیم که امریکا را به شدت تهدید کرد. ولی هیچ رویه ای برای درک شخصیت فردی نداریم که چنین آشکارا فافد صلاحیت مقام ریاست جمهوری امریکا است.
در پایان نشست آسپن، شخصیت موقری به من نزدیک شد و پرسید چرا من با زیرسوال بردن شایستگی ترامپ این گفتگوها را چنین متشنج کردم. من توضیح دادم هنگامی که از نظامی برخورداریم که در آن رئیس قوه مجریه دارای چنان اختیاراتی وسیعی است، متوجه می شویم سرنوشت ما در خلال بحران ها به شخصیت رئیس جمهور ما وابسته است. به همین علت، در عرصه سیاست نوین به زیرسوال بردن شایستگی های ترامپ بی نزاکتی محسوب نمی شود، بلکه این کار احترام گذاشتن به درس های برگرفته از تاریخ و منافع ملی است که نقایص بی شمار ترامپ آن را با خطر مواجه کرده است.

منبع: اداره کل رسانه های خارجی وزارت فرهنگ