دکتر هیثم مزاحم در تحلیلی که مرکز مطالعات خاورمیانه ای بیروت منتشر کرد، نوشت:   

“چالمز جانسون” از برجسته ترین مورخان نظامی آمریکا در این باره می گوید: “ارتش ما بیش از نیم میلیون سرباز، جاسوس، مهندس، معلم، کارمند و بازنشسته غیر نظامی با هدف تسلط بر اقصی نقاط جهان در کشورهای دیگر مستقر نموده است. ما حدود ۱۳ نیروی دریایی مجزا با تکیه بر ناوهای هواپیمابر خود ایجاد نموده ایم. ما پایگاه های محرمانه زیادی را در خارج از کشورمان دایر کرده ایم که وظیفه کنترل اقدامات، شنود و مراسلات کشورهای جهان از طریق فکس و یا ایمیل را برعهده دارند. جنگ علیه تروریسم شعاری بیش نیست و ایالات متحده این شعار را برای پنهان نمودن بلندپرواز های امپریالیستی خود سر می دهد. جنگ علیه تروریسم در بهترین حالت خود بخش کوچکی از تمامی برنامه ریزی های نظامی ماست. دلیل اصلی ایجاد این حلقه از پایگاه های آمریکا در طول خط استوا، گسترش امپراتوری ما و تقویت سیطره نظامی مان بر جهان است”.

“عثمان علی” پژوهشگر عراقی متولد اقلیم کردستان در کتاب خود با عنوان “آینده روابط آمریکا- کردی: آیا کردستان عراق مستعمره آمریکا خواهد شد” که در تاریخ ۲۰۰۹ منتشر شد، نوشت: رسانه ها تنها به بیان داستان هایی از امپراتوری آمریکایی همچون آزادی زنان افغانی از چنگال بنیادگراهای اسلامی توسط سربازان آمریکایی، کمک به قربانیان حوادث طبیعی در فیلیپین، حمایت از مردم بوسنی و کوزوو و یا کردهای عراقی از پاکسازی نژادی می پردازند،  اما در همین رسانه ها هیچ خبری از رواندایی ها، کردهای ترک و فلسطینیان که از سوی هم پیمانان آمریکا دچار پاکسازی نژادی شده اند، نیست.

“عثمان علی” در ادامه می نویسد: ارزیابی عملکرد دولت های آمریکا در بسیاری از کشورهایی که اشغال شدند، نشان می دهد که واشنگتن هیچ کدام از آنها را بدون ایجاد یک جای پای همیشگی برای خود، رها نکرده است. در این باره می توان خلیج گوانتانامو در کوبا پس از جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸م، آلمان و ژاپن پس از جنگ جهانی دوم، فیلیپین پس از اشغال آمریکا، کره پس از جنگ کره و خلیج فارس پس از جنگ سال ۱۹۹۱ را مثال زد که در هریک از این مناطق،  پس از پیروزی نظامی آمریکا، پایگاه های نظامی با اهداف بلند مدت تأسیس شدند.

این نویسنده درباره وضعیت پایگاه های آمریکایی در ژاپن، کره جنوبی و فیلیپین نیز مثال هایی درباره مفاسد ناشی از این پایگاه ها شامل آلودگی محیطی ناشی از حضور هواپیماهای غول پیکر”بی 52″، گسترش پدیده فساد و روابط جنسی نامشروع و ترویج مواد مخدر از سوی سربازان آمریکایی را مطرح می سازد که خلاف ادعای آمریکایی ها درباره عملکرد این پایگاه ها در تقویت دموکراسی در کشورهای میزبان را ثابت می کند. همچنانکه در این کشورها، آمریکا و نیروهای نظامی آن از دولت های دیکتاتوری (دولت دیکتاتوری اوکیناوا در ژاپن، دولت مارکوس در فیلیپین و گسترش شکاف میان دو کره) حمایت کرده اند.

حضور آمریکا در خاورمیانه

خبرگزاری فرانسه اخیرا در گزارشی که درباره حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه منتشر نمود اظهار داشت: بر اساس اعلام پنتاگون، آمریکایی ها ۱۸۰ هزار سرباز در منطقه تحت کنترل فرماندهی مرکزی در خاورمیانه و آسیای میانه دارند که ۷۱ هزار نفر آنها در افغانستان و ۲۰ هزار نفر دیگر بر روی ناوهای جنگی مستقر هستند. این نیروهای آمریکایی در ۳ حوزه نیروی دریایی، هوایی و زمینی حضور دارند و نیروی دریایی آنها در هواپیمابرها و ناوهای موجود در آب های خلیج فارس، بحر العرب و دریای مدیترانه مستقر هستند.

پایگاه های آمریکا در کشورهای عربی خلیج فارس

کویت: در این کشور ۱۵ هزار سرباز در منطقه گریفجان کویت مستقر هستند و آمریکا بو همپیمانان آن، از پایگاه هوایی علی السالم استفاده می کنند.

بحرین: ناوگان پنجم آمریکا در منامه پایتخت بحرین مستقر است و بر منطقه ای شامل کانال سوئز، دریای سرخ، بحر العرب و خلیج فارس تسلط دارد. در این پایگاه ۴۲۰۰ سرباز آمریکایی مستقر هستند.

امارات: آمریکا هواپیماهای نوع اف ۲۲ خود را در پایگاه هوایی الظفر در ابوظبی مستقر نموده است.

قطر: پایگاه العدید در نزدیکی دوحه در دهه 90 برای استفاده نیروی هوایی آمریکا تأسیس شد و در حال حاضر برای عملیات های هوایی و پشتیبانی استفاده می شود و می تواند ۱۳۰ هواپیما و ۱۰ هزار نفر را در خود جای دهد. پایگاه السلیله نیز در این کشور ۱۰هزار سرباز در خود جای داده است و در سال ۲۰۰۳ م از این پایگاه برای جنگ علیه عراق استفاده می شد. تعداد ۳ هزار سرباز به شکل همیشگی در آن حضور دارند.

عمان: اهمیت این کشور برای امریکا از نظر موقعیت و استفاده از آن به عنوان مرکزی برای خدمات پشتیبانی هوایی است و آمریکا در این کشور یک پایگاه هوایی تاسیس نموده و جنگنده های نوع ب ۱ و هواپیماهای سوخت رسانی در آن مستقر کرده است.

عربستان: عربستان میزبان یکی از مراکز فرماندهی مهم نیروی هوایی در پایگاه امیر سلطان در ریاض است. این پایگاه به عنوان مرکزی برای هماهنگی برای عملیات جمع آوری اطلاعات آمریکا درمنطقه استفاده می شود و تعداد ۵۰۰۰ نیرو در آن مستقر است.

جیبوتی: از سال ۲۰۰۲م نیروهای آمریکایی در لیمونه متمرکز شدند و تعداد آنها بالغ بر ۹۰۰ سرباز بود. این در حالی است که در برخی از آمارها تعداد آن نیروها ۱۹۰۰ تن برآورد شده است.

سفارت آمریکا در عراق …به مثابه یک پایگاه نظامی

پیش از خروج آمریکا از عراق در سال ۲۰۱۱م، برخی از کارشناسان نظامی تعداد پایگاه های آمریکایی در عراق را ۷۵ هزار پایگاه براورد نمودند که بیشتر آنها مراکز نظامی وابسته به نظام سابق عراق بود که نیروهای آمریکایی در هنگام اشغال عراق آنها را به تصرف خود درآوردند. تعداد نیروهای آمریکایی در عراق پیش از خروج از این کشور بالغ بر ۱۴۰ هزار نظامی بود. پس از اعلام خروج نیروهای آمریکایی از عراق در سال ۲۰۱۱ م، تعداد ۱۷ هزار کارمند، نظامی و بازنشسته آمریکایی در سفارت آمریکا در بغداد باقی ماندند. این در حالی است که بر اساس اعلام کنگره امریکا تعداد این نیروها در سال ۲۰۱۲ به ۲۰ هزار نیرو افزایش یافت.

بر این اساس تعداد کارمندان سفارت آمریکا در عراق که نزدیک به تعداد کارمندان پنتاگون است نشان می دهد این سفارتخانه خود یک پنتاگون کوچک و یا بزرگترین پایگاه آمریکا در منطقه است.

رانجیت سینگ سفیر سابق هند در عراق در این باره می گوید: نیروهای آمریکایی پس از خروج از عراق، از این کشور دور نشده اند و در کشورهای همسایه عراق همچون کویت مستقر شده اند، به شکلی که به  آنها این امکان را می دهد، بار دیگر به عراق بازگردند و این پایگاه های نظامی با باقی ماندن ۲۰ هزار کارمند و نظامی در سفارت به فعالیت خود ادامه می دهند. وی در این باره اشاره نمود: آمریکا عراق را بدون نیروی هوایی باقی گذاشت و این به آن معناست که آمریکا بر فضای عراق تسلط دارد و مانع ورود دیگران به این حریم می شود. 

دیگر پایگاه های آمریکا در آسیا

آمریکا پایگاه های زیادی در آسیا دارد که برجسته ترین این پایگاه ها، باگرام، قندهار، وخوست، لورا، مزار شریف و بولی در افغانستان است. هم چنین این کشور پایگاه های دیگری در ترکیه، قبرس، فلسطین اشغالی، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان، گرجستان، ژاپن، کره جنوبی، فیلیپین و آفریقا و اروپا دارد.