نیکلای کوزانف در تحلیلی که اندیشکده کارنگی منتشر کرد، نوشت: در طول 3 ماه گذشته هم رسانه های غربی و هم رسانه های عربی امید داشتند که روسیه موضع‌اش را در قبال سوریه تغییر دهد و حتی دست از راهبرد حمایت از سوریه بکشد.

برخی از این رسانه‌ها حتی از این هم فراتر رفته و اعلام کردند که روسیه پی برد که پایان عمر دولت اسد نزدیک است و تصمیم گرفته تا گفتگوها با معارضه را شدت بخشد. رفت و آمدهای سیاسی بین مقامات روسیه و مقامات آمریکا، عربستان، مصر، اردن، قطر و همچنین جلسات نیمه رسمی با معارضه سوریه به عنوان شواهدی از تغییر موضع روسیه تعبیر می‌شد.

در اواخر ژوئیه 2015، وال استریت ژورنال بازدید محمد بن سلمان جانشین ولیعهد عربستان از سن پترزبورگ را تلاش دیگری از سوی ریاض برای جلب موافقت روسیه در قضیه سوریه قلمداد کرد.

با توجه به حجم مراودات تجاری، اقتصادی و موافقتنامه های سرمایه گذاری منعقد شده در جریان بازدید جانشین ولیعهد عربستان از سن پترزبورگ، حتی برخی کارشناسان روسی آن را نشانه‌ای از یک تغییر در سیاست روسیه در قبال سوریه تحلیل و پیش بینی کردند.

اظهارات رئیس جمهور آمریکا در ژوئیه 2015 در خصوص نقش مثبتی که روسیه می تواند در حل و فصل بحران سوریه ایفا کند، نشانه دیگری از تغییر در موضع روسیه در قبال دولت سوریه قلمداد شد.

تحولات اخیر ثابت کرده است که غرب بار دیگر در ارزیابی تحرکات روسیه دچار اشتباه محاسباتی شده است.

بر اساس ادعای رسانه‌های غربی با تشدید حضور نظامی روسیه در سوریه و ارسال سلاح و تجهیزات، مسکو قصد به کارگیری نیروی زمینی را دارد. حتی این رسانه‌ها اعلام کرده‌اند که ساخت محل استقرار سربازان روسی نیز شروع شده است.

تحرکات اخیر روسیه بیانگر این حقیقت است که کرملین قصد تغییر موضع و دست کشیدن حمایت از دولت سوریه را ندارد.

دلایلی چند برای عدم تغییر موضع روسیه نسبت به سوریه وجود دارد. اول اینکه، مقامات روسیه اعتقاد ندارند که عمر دولت اسد به شماره افتاده است. در یک کنفرانس مطبوعاتی در دوحه در اوت 2015، وزیر امور خارجه روسیه به کنایه گفت: عده ای چهار سال پیش گفتند که پایان عمر دولت اسد نزدیک است، لکن این دولت همچنان پایدار است.

اگرچه دولت اسد از تطویل درگیری خسته شده است، اما با تمرکز بر دفاع از مناطق خاص همچون نواحی ساحلی، حمص، حما و دمشق توانسته است کنترل خود بر این مناطق را تقویت کند. با توجه به ترکیب قومی و مذهبی این نواحی، کسب پیروزی برای گروه‌های شورشی در این مناطق بیش از گذشته دشوار خواهد بود.

هیچ تحلیل‌گری نه تنها شکست سریع اسد را پیش بینی نمی کند، بلکه برعکس برخی از رهبران اروپایی که تعداد آنها رو به افزایش است، داعش را تهدید اصلی می‌دانند. برخی از رهبران اروپایی پیشنهاد کرده اند که برای شکست داعش لازم است با اسد تعامل شود. در چنین شرایطی روسیه دیگر برای دست کشیدن از حمایت از اسد تحت فشار قرار ندارد.

دوم اینکه مقامات کرملین بر این باورند که برای مقابله با گروه‌های تکفیری و جهادی باید از اسد و دولت قانونی سوریه حمایت شود. از دید مسکو، داعش نه تنها تهدیدی برای روسیه، بلکه برای منطقه خاورمیانه و همه جهان به شمار می رود.

به باور مقامات روسیه، سقوط اسد موجب می شود تا سوریه به لیبی دیگری بدل شود و منطقه خاورمیانه بیشتر در معرض رادیکال شدن و صدور افراط‌گری به سراسر جهان قرار خواهد گرفت.

سوم اینکه بیش از 2000 جهادی‌های روس زبان مشغول جنگ در سوریه و عراق هستند و این افراد می توانند خطری جدی برای روسیه باشند. از این رو اگر دولت سوریه و اسد ساقط شود، شکی وجود ندارد که گروه‌های جهادی و تکفیری روس زبان درصدد ایجاد خلافت اسلامی در مناطق پیرامونی روسیه و جمهوری های شوروی سابق خواهند بود. از این رو کرملین ترجیح می‌دهد با گروه‌های جهادی و تکفیری خارج از سرزمین روسیه بجنگد و آنها را نابود کند.

دست آخر اینکه دست کشیدن از حمایت از دولت قانونی سوریه ضربه شدیدی به وجهه مسکو وارد خواهد ساخت چرا که دولت اسد به عنوان متحد روسیه در جنگ علیه داعش قلمداد می شود. از این رو تشریح و توضیح تغییر موضع روسیه در قبال سوریه از سوی مقامات کرملین برای افکار عمومی این کشور کار ساده ای نخواهد بود.