برت بیدینگتن، رییس موسسه پژوهشی بیدینگتن در مقاله‌ای که در فصلنامه مسایل فضایی – بنیاد پژوهشی ابزرور (ORF) منتشر شد، نوشت: اما استرالیا هیچ ماهواره ای برای نظارت بر زمین ندارد و بخش فضایی بسیار کوچکی دارد. این مقاله در صدد توضیح این تناقض است و نشان می دهد که این کشور در آستانه تغییر قرار دارد. رویکرد کلی دولت استرالیا در خصوص سرمایه‌گذاری مربوط به فضا عملگرایانه، ریسک‌گریز و به شدت متمرکز بر امنیت ملی بوده است.

فعالیت های فضایی دولت استرالیا در دو شاخه بوده است. از یک سو پروژه ها و قابلیت های طبقه بندی شده ای بوده‌اند که بیشتر آنها با حمایت شریک متحد این کشور (در ابتدا انگلیس و از 1960 تا کنون آمریکا) انجام گرفته اند. از سوی دیگر آژانس های عملیاتی نظیر اداره هواشناسی و علوم زمین استرالیا از طریق توافق‌های بین‌المللی به اطلاعات ماهواره های دیگر کشورها دسترسی داشته اند. تا به امروز این رویه به اندازه کافی خوب بوده، اما محدودیت‌هایی در حال ظهور است، به ویژه که استرالیا برای تجارت در بازار بین المللی سنجش از راه دور هیچ ابزاری در اختیار ندارد.

در طول این سال ها، دولت های پی در پی در استرالیا به سرمایه‌گذاری مستقیم در پروازهای انسانی در فضا یا اکتشافات فضایی هیچ علاقه ای نشان نداده اند و به میزبانی ایستگاه‌های زمینی و دیگر زیرساخت‌های حمایتی ضروری برای آن قناعت کرده‌اند.

چهار مولفه در تعریف استرالیا از فضا وجود دارد که در گذشته به خوبی در هم ادغام نشده اند: امنیت ملی، حمایت از فعالیت اقتصادی و اجتماعی، بعد انسانی پرواز فضایی و در نهایت علم نجوم.

امنیت ملی

اقدامات استرالیا در زمینه فضا همواره مولفه‌ای محوری در روابط با متحدانش (انگلیس و بعد آمریکا) بوده است. بیشتر اطلاعات درباره همکاری ها در این خصوص محرمانه است و تعداد محدودی از وزیران به آن دسترسی دارند. درباره سود و زیان آن همکاری ها هم بحث علنی صورت نمی گیرد. مقامات عالی‌رتبه مدعی اند این روابط در سطح راهبردی مزایایی دارد، اما شواهد اندکی در حمایت از این گفته ارایه داده اند.

حمایت از فعالیت اقتصادی و اجتماعی

استرالیا خود را مصرف کننده خدمات مبتنی بر فضا و اطلاعات مشتق از فضا توصیف کرده است. سه مزیت مخابراتی، ناوبری و زمان بندی و نظارت بر زمین توسط سه بخش دولت و شرکت ها برای حمایت از ده‌ها هزار فعالیت‌شان مورد استفاده قرار می گیرد.

بعد انسانی: آرمان و پژوهش

جامعه نفعی قابل توجه از پرواز فضایی انسان و اکتشافات سیاره ای می برد. پروازهای فضایی همچنان جوانان را به هیجان می آورد.

علم نجوم

استرالیا از یک میراث نجومی قوی برخوردار و میزبان تلسکوپ‌های توانمندی است. در حالی که ستاره‌شناسان درک ما از کیهان را گسترش می‌دهند، فضا در مباحث عمومی بیشتر از گذشته مورد توجه قرار می‌گیرد.

در کنار هم قرار دادن استانداردها

استانداردهایی که تا کنون جدا از هم بوده‌اند در حال ادغام با یکدیگرند. اشاعه فن‌آوری‌های دارای کاربردهای دوگانه در دستگاه‌های فضایی، به رسمیت شناختن این مساله که ماهواره ها بخشی از زیرساخت حیاتی کشور هستند، تحولات فن‌آورانه، کوچک‌سازی و ظهور تعدادی از پیمانکاران به چشم اندازهایی از سرمایه گذاری توسط دولت، صنعت و بخش پژوهشی در فن آوری های فضایی اشاره دارد که در گذشته شاهد آن نبوده ایم.

در پنج سال گذشته سیاستگذاران و دانشمندان استرالیایی متوجه شکنندگی محیط فضا و چالش هایی که لاشه های فضایی به ویژه در مدارهای پایینی زمین ایجاد و افزایش فشاری که فن‌آوری های وایرلس (بدون سیم) بر طیف رادیویی وارد می کنند، شده اند. استرالیا عضو فعالی در مذاکرات مربوط به قوانین بین المللی رفتاری (ICOC) بوده است که به دنبال تدوین “قوانین جاده ای” برای کشورهای فعال در فضا هستند. همچنین استرالیا ابتکارات طبقه بندی شده و غیرطبقه‌بندی شده‌ای برای توصیف بهتر و در نهایت کاهش مقدار لاشه‌ها در مدار پایینی زمین دارد. هدف، اطمینان از این مساله است که مدار پایینی زمین برای همه آنهایی که در صدد فعال کردن ماهواره ها در این قلمرو هستند، امن و ایمن باقی می ماند.

نتیجه

نسل جدیدی از رهبران فضایی در سراسر جهان از جمله در استرالیا در حال ظهورند. زنان که تقریبا در دوره آپولو نامرئی بودند اکنون به شکل رو به رشدی برجسته شده اند، با این حال باید کارهای زیادی برای رسیدن به برابری جنسیتی در تمامی ابعاد بخش فضایی انجام گیرد. پیمانکارانی در حال ظهورند که محصولات و خدماتی ارایه می‌دهند که پیشرفت ها در علوم مادی، فن آوری کوچک سازی و اطلاعات و مخابرات را با تصور و ابتکارات در هم می آمیزند. این ترکیبی قوی است که راهی به سوی جلو را برای کشورهایی نظیر استرالیا فراهم می کند و این مسیر به سوی اقتصادی مبتنی بر اطلاعات و خدمات در حال حرکت است.