مارتین بای در تحلیلی که اندیشکده آمریکایی رند منتشر کرد، نوشت: هرچند محمد یوسف عبدالعزیز نیز همچون دیگر عاملان تیراندازی‌های دسته جمعی، مشکل سلامت روانی و سوء مصرف مواد داشت، اما این امکان وجود دارد که وی در سفر چند ماهه اش به اردن در سال گذشته به افراط‌‌گرایی کشیده شده و یا ممکن است که از طریق گوشی هوشمند خود به افراط گرایی تمایل پیدا کرده بوده. همچنین، احتمال دارد که او تحت تاثیر یوتیوب، اینستاگرام، فیس بوک، توییتر و یا دیگر رسانه های اجتماعی مجازی قرار گرفته باشد.

همچنانکه یک مقام ناشناس به نیویورک تایمز گفته بود «دراین باره چند ابهام وجود دارد، از جمله اینکه آیا وی مستقیما توسط کسی هدایت می شده و یا اینکه تبلیغات کافی برای تحریک وی به انجام این کار وجود داشته است؟».

بسیاری از مردم می دانند که سازمان هایی نظیر گروه داعش از رسانه های اجتماعی برای جذب نیرو استفاده می کنند. همچنین بسیاری از مردم از تمرکز اخیر دولت آمریکا بر کشف و کاهش حملات سایبری، نظیر نفوذ گسترده به اطلاعات در ماه های اخیر، آگاهی دارند.

خوشبختانه این امر در آینده احتمال حملات به زیرساخت های حیاتی همچون نیروگاه های هسته ای، سیستم کنترل هوایی و یا سیستم حمل و نقل زمینی را که به تلفات سنگین منجر می شود، کاهش می‌دهد.

در حالی که جنگ‌های آینده ممکن است در فضای سایبری انجام گیرد، همین امروز هم میدان نبرد سایبری رسانه های اجتماعی مملو از درگیری است، چیزی که غرب آن را نادیده گرفته و خطر آن را به جان می‌خرد. این مبارزات تبلیغاتی بسیار پیچیده بوده، بر پایه دانشی عمیق از مخاطبان مورد نظر و کانال های رسانه اجتماعی ساخته شده و با سرعت سرسام آوری توسط ارتشی از کاربران ناشناس در سراسر جهان انتشار می یابد.

در سال‌های اخیر، رسانه های اجتماعی نظیر توییتر و فیس بوک بارها توسط گروه داعش برای هدایت و هماهنگی عملیات خود در زمین مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین، رسانه های اجتماعی به عنوان ابزاری کارآمد برای انتشار اطلاعات غلط و فریب دهنده، ابزاری که قرن ها در جنگ ها مورد استفاده قرار می گرفت، به کار می رود. برای نمونه، شواهدی وجود دارد حاکی از اینکه روسیه در کمپین اطلاعات غلط علیه آمریکا منابع زیادی را مورد استفاده قرار می دهد.

ادریان چن، نویسنده نیویورک تایمز در ژوئیه گزارش داد که در روسیه ساختمان‌هایی مملو از کارمندانی است که هیچ کاری غیر از پر کردن رسانه های اجتماعی جهانی با اطلاعات غلط ندارند. آنها حتی به ایجاد فضای وحشت مبادرت می ورزند، نظیر زمانی که آنها نشت مواد شیمیایی در یک شهر در لوئیزیانا را جعل کردند که باعث هشدار بی مورد شد.

چنین اقداماتی می تواند تاثیر گسترده ای داشته باشد. در سال 2013، حساب توییتر آسوشیتدپرس هک شد و یک گزارش ساختگی در آن توییت شد که رئیس جمهور در یک حمله بمبگذاری در کاخ سفید زخمی شده است. در پی آن، وحشت در رسانه های اجتماعی موج زد و بازار بورس موقتا تعطیل شد. گروه هکر مورد حمایت دولت در ارتش سایبری روسیه مسئولیت آن را برعهده گرفت.

چه بخواهیم چه نخواهیم، رسانه های اجتماعی میدان نبردی است که غیرنظامیان را آماج حملات خود قرار می دهد. اقدامات دفاعی و سایبری آمریکا فی الحال – و به درستی – بر تهدیدهای بیشتر تکنیکی نظیر حملات دیداس (سرازیر کردن تقاضاهای زیاد به یک سرور یا DDOS) با رخنه های مقیاس بالا و سرقت اطلاعات متمرکز شده است. با این وجود، رسانه اجتماعی مستلزم بهبود مهارت های خاص برای همه افراد جامعه است و هنگامی که رسانه اجتماعی به میدان نبرد تبدیل می شود، نیروهای رزمنده در آن که صرفا سربازان آموزش دیده نیستند، باید آمادگی لازم را برای مقابله با آن داشته باشند.

این نیروها از نظر تعداد آنقدر زیاد و متنوع هستند که مقایسه آن با میدان جنگ سنتی بی معناست. بنابراین، مادامی که فرماندهی سایبری ایالات متحده آمادگی دفاعی کشور برای حملات سایبری را توسعه ندهد، پیام هایی که توسط انبوهی از مهاجمان به سرعت در رسانه های اجتماعی پخش می شوند، توجه لازم را جلب نخواهد کرد.

برای معکوس کردن این روند، لازم است که آمریکا در دسترسی به اهداف کمپین اطلاعات غلط بهتر از رقیبانش عمل کند و در این راه مراقب باشد حریم خصوصی افراد تحت حمایت خود را نیز نقض نکند. مسئولان باید به دنبال راهی برای پیش بینی انتشار اطلاعات غلط باشند و نقل های ویروسی باید قبل از اینکه توسعه پیدا کنند، خنثی شوند. ارتقای روش اشتراک‌گذاری اطلاعات بین بخش‌های خصوصی و دولتی و نیز بین نهادهای دولتی می تواند در این راستا سودمند باشد.

بدیهی است که ایالات متحده گام هایی برای آمادگی در برابر جنگ سایبری آینده برداشته است. با این حال، به نظر می رسد که آمریکا در میدان نبرد رسانه اجتماعی بی دفاع و دست بسته است.