ماتیو کاتی در مقاله ای که در پایگاه اینترنتی اینترپرتر منتشر شد،‌ نوشت: قطع برق در پاکستان غیر عادی نیست و معمولا به خاطر افت مکرر بار در نتیجه پایین بودن ظرفیت، اتفاق می افتد. گهگاهی هم شورشیان به خطوط انتقال برق حمله کرده و به آنها آسیب می رسانند.

با توجه به این شرایط، تشدید گرمای هوا انتقادات تازه ای را با خود به همراه داشته است. هم دولت نواز شریف و هم شرکت برق نتوانسته اند این مشکل را حل کنند. شرکت کا-الکتریک که مسئولیت تامین برق کراچی را به عهده دارد، در کانون این انتقادات بوده و معترضان آن را در تلفات جانی مقصر می دانند.

در پاسخ به این انتقادات، در نوزدهم ژوئن، آژانس حفاظت از محیط زیست سند، ساخت راکتورهای جدید در پردایس پوینت در غرب کراچی را تصویب کرد. قرار است که در این طرح، دو راکتور در کنار نیروگاه هسته ای تولید برق موجود در کراچی ساخته شود. راکتورهای جدید، موسوم به کی-2 و کی-3، ساخت چین بوده و قرار است که 2200 مگاوات برق مورد نیاز را تولید کند.

هرچند که تا کامل شدن آن سال ها فاصله است، اما این خبر بیانگر پیشرفت هایی از منظر تامین انرژی است. با این حال، این پروژه به چند دلیل بحث برانگیز بوده است.

در سطح داخلی، چالش های قانونی و دادرسی های عمومی موجب به تعویق افتادن این کار شده است. گروه‌های جامعه مدنی از مسائل امنیتی و محیط زیستی آن نگران بوده و در دادگاه های محلی شکایت کرده‌اند. زیرا راکتورها به کراچی نزدیکند و این کلانشهر حدود 20 میلیون سکنه دارد و تحلیلگران از پیامدهای امنیتی بادهای رایج و فعالیت زمین لرزه ای منطقه نگران هستند. علاوه بر این، در صورت وقوع حادثه، تخلیه اضطراری منطقه به خاطر وسعت و جغرافیای کراچی، مشکل خواهد بود.

در مورد خود فن‌آوری هم نگرانی هایی وجود دارد. کی-2 و کی-3 بر اساس طراحی راکتور ای سی پی 1000 چینی بوده است (اگرچه این راکتورها به عنوان نسخه صادراتی، هوالونگ-1، فروخته می شوند). این طراحی بومی چینی اگرچه در اواخر سال 2014 مورد بررسی امنیتی آژانس بین المللی انرژی اتمی قرار گرفته، اما فن‌آوری آن آزمایش نشده است. نگرانی هایی وجود دارد که کراچی به عنوان میدان آزمایش هوالونگ-1 باشد.

چین ای سی پی 1000 خود را در فوقینگ در استان فوجیان تولید می کند، اما پاکستان اولین وارد کننده این فن آوری محسوب می شود. پکن مشتاق است که امنیت و کارآمدی این طرح را ثابت کند تا بدین طریق سفارش‌های خارجی بیشتری به دست آورد. بنا به گزارش ها، تولید کنندگان چینی شرایط مالی سخاوتمندانه ای را به پاکستان ارائه کرده اند، مبنی بر اینکه هر نوع زیان و ضرر ناشی از نقص فنی با وام‌های کم بهره به میزان 5/6 میلیارد دلار جبران خواهد شد. تامین فن‌آوری با هزینه کم برای پاکستانی ها که از قطعی برق رنج می برند، جذاب است، با این وجود، در مورد این معامله نگرانی های بین المللی وجود دارد.

انتقال فن آوری هسته ای توسط گروه تامین هسته ای (ان اس جی) مدیریت می شود و این گروه تصریح کرده است که صدور فن آوری هسته ای تنها به کشورهایی انجام گیرد که پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای (ان پی تی) را امضا کرده اند. پاکستان از امضا کنندگان این پیمان نیست. با این حال، این امر مانع انجام معامله چین نشد و پکن ادعا می کند که این راکتورها بخشی از توافقی است که به قبل از عضویت این کشور در ان اس جی باز می گردد.

اما انتقاد از موضع چین موجب می شود که این امر با معامله بحث برانگیز 2008 مقایسه شود که در آن آمریکا از دستورالعمل ان اس جی مستثنی شد تا بتواند با هند تجارت فن آوری هسته ای انجام دهد. واشنگتن سعی کرد تا سایر اعضای ان اس جی، از جمله چین را متقاعد سازد تا با این معامله موافقت کنند و این امر وضعیت موجود را بیش از پیش پیچیده تر می سازد.

واضح است که پاکستان ناچار به حل مشکل کمبود برق است و چین هم با فن آوری راکتور جدید هوالونگ-1 راه حل خوبی ارائه می کند، اما این معامله به وجود مشکلی در ساختار مدیریت هسته ای تاکید می کند و آن اینکه چین دستورالعمل های اختیاری و غیرالزام آور ان اس جی را به خاطر منافع خودش زیر پا می گذارد.

با تداوم رشد چین و افزایش نفوذ سیاسی‌اش، احتمال می رود که هنجارها و قوانین سنتی به چالش کشیده شود و آینده مشخص خواهد کرد که این امر برای آینده حاکمیت هسته ای چه پیامدی خواهد داشت.