اکارت وورتس، کارشناس مرکز روابط بین‌الملل بارسلونا در مقاله‌ای که این اندیشکده منتشر کرد، نوشت: اوباما، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا برای کاستن از این واهمه، رهبران شورای همکاری خلیج فارس را به کمپ دیوید دعوت کرد.

آنها خواستار یک معاهده رسمی دفاعی فراتر از تضمین‌های غیررسمی موجود هستند که در واقع در گذشته، برای مثال طی آزادسازی کویت از اشغال عراق در سال 1991، ارایه شده بود. با این حال ایالات متحده تمایل به توافق رسمی با این کشورهای استبدادی و به طور بالقوه بی‌ثبات نداشته است.

بحث درباره لیبرال دموکراسی چیزی نبوده که کشورهای حاشیه خلیج فارس خواستار آن باشند. وقتی مشخص شد که گزینه توافقی رسمی مطرح نیست، پادشاه عربستان سعودی طی یک مذمت قابل توجه به میزبان آمریکایی، تصمیم گرفت تا در کمپ دیوید حاضر نشود.

به این ترتیب به جای راهبردهای مشترک اساسی و موافقت‌نامه‌های رسمی، مذاکراتی درباره تکنیک‌های نظامی، همچون جنگ سایبری و سامانه‌های دفاعی موشکی، صورت گرفت. نومیدی از کمپ دیوید برای کشورهای حوزه خلیج فارس آخرین حلقه در مجموعه وقایع منعکس‌کننده‌ عدم اطمینان این کشورها ایالات متحده است.

آنها سیاست آمریکا را در قبال ایران بی‌تفاوتی و ساده‌لوحی می‌انگارند و از عدم مشارکت ایالات متحده در پیشبرد سیاست‌های مقابله با ایران در نتیجه‌ی کاهش اتکا به نفت خاورمیانه هراس دارند.

بنابراین کشورهای حوزه خلیج فارس تشخیص داده‌اند نمی‌توانند جهت پیگیری برنامه‌های سیاست خارجی‌شان در خاورمیانه به ایالات متحده اعتماد کنند و به همین خاطر طرح‌های خود را پیش می‌برند.

در این راستا امارات متحده عربی و مصر پایگاه‌های شورشیان را در لیبی بمباران کردند. اخیراً قطر، ترکیه و عربستان سعودی تصمیم به کنار گذاشتن اختلاف‌های‌شان در مورد اخوان‌المسلمین گرفته‌ و پشتیبانی هماهنگی از ائتلاف شورشیان سوری داشته‌اند. ابتکار عربستان سعودی به ایجاد ائتلافی از 10 کشور منطقه برای مداخله در یمن بزرگ‌ترین تلاش در این مسیر است.

با این حال، همچون اقدامی که در کمپ دیوید صورت گرفت، یا همچون رد کرسی شورای امنیت سازمان ملل متحد در سال 2013، مداخله عربستان در یمن نیز شتاب‌زده و فاقد راهبرد به نظر می‌رسد.

نیروی هوایی به تنهایی قادر به از هم پاشیدن انصارالله نخواهد بود. در همین حال، شاخه القاعده در شبه جزیره عربستان از عملیات جنگی علیه دشمنان یمنی خود بهره برده و توانسته است بندر جنوبی یمن، “مکلا”، را حفظ کند. با وجود همه تفاوت‌ها، انصارالله نیز سپری در برابر شاخه القاعده در شبه جزیره عربستان شکل داده‌ است.

کشورهای حوزه خلیج فارس باید در خصوص آنچه خواستارش هستند، احتیاط کنند. آنها بدون طرحی برای بازگشت وارد باتلاق یمن شده اند‌ و حملات هوایی‌شان به تلفات غیرنظامیان و بحرانی انسانی منجر شده است.

پاکستان اعزام نیروهای زمینی به یمن را رد کرده و مصر نیز با به یادآوری مداخله مصیبت‌بار خود در یمن در دهه 1960 تمایل به پا پس کشیدن دارد.

از سوی دیگر، به نظر می‌رسد کشورهای خلیج فارس توانایی پیشبرد جنگ زمینی را نداشته باشند. آنها از بزرگ‌ترین واردکنندگان اسلحه جهان محسوب می‌شوند و هزینه‌های نظامی آنها 10 برابر بیشتر از ایران است، اما فاقد آموزش، نگهداری، و انسجام یگان هستند. بنابراین بعید است چنین ارتشی بتواند در جنگ زمینی در برابر جنگجویان قبیله‌ای سرزمین‌های کوهستانی غالب آید.