جنیفر روبین در تحلیلی که در واشنگتن پست منتشر شد، نوشت: با انتصاب جان بولتون به سمت مشاور امنیت ملی آمریکا و نامزدی مایک پومپئو برای سمت وزارت امور خارجه، بسیاری از کارشناسان حوزه سیاست خارجی پیش بینی می کنند دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا از توافق هسته ای موسوم به برجام خارج شود.
برنامه جامع اقدام مشترک یا برجام، درست همانند لایحه خدمات درمانی اوباما موسوم به اوباماکر، توافقنامه تجارت آزاد آمریکای شمالی و توافقنامه آب و هوایی پاریس شده است. دونالد ترامپ درباره محتوای این توافق اطلاعات چندانی ندارد، حال آنکه باراک اوباما رئیس جمهور پیشین آمریکا این طور نبود و این مسئله چندان خوب نیست. میزان حمایت از لغو این توافق (با توجه به کنترل اندک کنگره) در عین حال بسیار بیشتر از دیگر توافق‌ها است.
سوزان مالونی، پژوهشگر اندیشکده بروکینگز نوشته است: گرایش تیم امنیت ملی آمریکا به سمت رویکردی سرسختانه‌تر در ارتباط با این مسئله فقط چالش پیش روی شرکای آمریکا یعنی انگلیس، فرانسه و آلمان را در این توافق پیچیده‌تر خواهد کرد؛ کشورهایی که دیپلمات‌های آنها به شدت در تلاش برای ارائه متممی هستند که خواسته‌های ترامپ را در عین جلوگیری از نقض آشکار توافقنامه هسته‌ای فعلی محقق می‌کند.
چنانچه تلاش اروپایی‌ها به شکست انجامد که احتمال آن هم وجود دارد، ترامپ متعهد شده است ماه مه از توافق هسته ای ایران خارج شود. آمریکا باید این مسئله را درک کند که پیامدهای خروج این کشور از توافق هسته ای تنها متوجه ایران نخواهد بود. لغو برجام هرگونه چشم‌انداز حفظ پایبندی ایران به محدودیت‌های این توافق درباره برنامه هسته‌ای‌اش و نیز شفاف‌سازی از طریق اجرای رژیم بازرسی‌های سختگیرانه در توافق هسته‌ای را از بین خواهد برد.
فروپاشی توافق هسته ای ایران دورنمای منافع و نفوذ آمریکا را تحت الشعاع قرار خواهد داد و موجب بروز شکاف بین دو سوی اقیانوس اطلس خواهد شد که شدت آن دستکم به وسعت پیامد جنگ عراق در سال 2003 میلادی خواهد بود و در عین حال دیپلماسی چندجانبه را در ارتباط با دیگر بحران های کنونی همچون مسئله کره شمالی تضعیف و نفوذ روسیه و چین را در خاورمیانه تقویت خواهد کرد.
حتی اگر این پیامدهای هولناک نیز محقق نشود، آمریکا و متحدانش در خاورمیانه در شرایط بهتری قرار نخواهند گرفت و به طور قطع اوضاع آنها بدتر خواهد شد.
دنیس راس در پایگاه اینترنتی واشنگتن پست نوشت خروج از توافق هسته ای، تصور غلط سخت‌گیری در برابر ایران را ایجاد خواهد کرد که هیچگونه تاثیری ندارد.
خطری که از جانب ایران وجود دارد گسترش نفوذ این کشور در منطقه است. این کشور نیروهای خود را در سوریه مستقر کرده است. حتی به نظر می‌رسد ایران در سوریه جسورتر شده باشد.
لغو برجام تنها تلاش‌ها برای مهار ایران را تضعیف، آمریکا را به لحاظ دیپلماتیک منزوی و اروپایی‌ها را در ارتباط با همکاری با آمریکا محتاط خواهد کرد.
حامیان رویکرد یکجانبه ترامپ از جمله نیکی هیلی، نماینده آمریکا در سازمان ملل تاکید کرده‌اند اقدامات ترامپ اروپایی‌ها را به موافقت با تغییرات اساسی در برجام وادار خواهد کرد.
چنانچه اروپایی ها در این زمینه همراهی خود را اعلام نکنند که احتمال آن 50 درصد است، در این صورت اثبات خواهد شد که اظهارات نیکی هیلی نماینده آمریکا در سازمان ملل غلط بوده و آنها مجبور به ارائه طرحی معتبر خواهند شد. باید ببینیم این طرح چه خواهد بود.
به طور کلی دولت آمریکا در حال نزدیک شدن به مرحله تصمیم گیری مهمی است. دولت ترامپ می‌تواند به توافق هسته ای با ایران پایبند بماند یا با پذیرفتن توافقات متممی که با وجود آنها دیگری نیازی به بازنگری توافق هسته ای نیست، اعلام پیروزی کند. این کار باعث می شود خط قرمزهای ترامپ در مسئله برجام کمرنگ شود.
گزینه دیگر آن است که ترامپ تحریم‌ها علیه ایران را دوباره اعمال کند و با پیامدهای دیپلماتیک آن مواجه شود.
این سوال مطرح می شود چنانچه ایران برنامه هسته ای خود را از سرگیرد چه اتفاقی خواهد افتاد؟ ترامپ می‌تواند اشتیاق ملت آمریکا را برای برخورد با ایران محک بزند که به طور حتم خطرناک‌تر و خونبارتر از پیش‌بینی‌های سناتور تام کاتن است. آنها که از رویکرد سخت ترامپ حمایت می‌کنند، اکنون با پیامدهای حمایت خود از لغو برجام مواجه خواهند شد. به نظر می رسد لازم است که آنها درباره چگونگی آمادگی خود برای برخورد با پیامدهای خروج از برجام و اینکه آیا به راه حل دیگری اندیشیده‌اند یا خیر، توضیح دهند.