جدیدترین مطالب

نگرانی و تردید پنتاگون درخصوص چگونگی حضور نظامی آمریکا در خلیج‌فارس

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ با ایران هنوز به پایان نرسیده، اما بحث درباره شکل و ماهیت حضور نظامی آمریکا در منطقه خلیج(فارس) پس از جنگ آغاز شده است. نحوه پایان جنگ بر چگونگی بازنگری آمریکا در نقش منطقه‌ای خود تاثیر خواهد گذاشت. چیزی شبیه به یک خرد متعارف در حال شکل‌گیری در محافل سیاسی است که می‌تواند نفوذ آمریکا در خاورمیانه را به طور جدی به خطر بیندازد.»

تنزل جایگاه اروپا از پیشگامی در دیپلماسی به دنباله‌روی حقیرانه از آمریکا در قبال ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «زمانی بود که اروپا در مورد دیپلماسی جدیت داشت، دیپلماسی به‌عنوان یک کار صبورانه و اغلب طاقت‌فرسای تعامل با دشمنان تلقی می شد و نه صرفا صدور محکومیت و اعمال تحریم.»

انگلیس در مقابل دو گزینه انتخابی: پذیرش مقررات تجاری اتحادیه اروپا و یا تحمل فشارهای تعرفه‌ای چین

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «قانون شتاب‌بخشی صنعتی اتحادیه اروپا (IAA)، بریتانیا را به سمت رویارویی اقتصادی با چین سوق می‌دهد که لندن ترجیح می‌دهد از آن اجتناب کند. این قانون قرار است الزامات جدیدی تحت عنوان «ساخت اروپا» وضع کند و دسترسی شرکت‌ها به برخی طرح‌های یارانه‌ای و قراردادهای تدارکات عمومی را به استفاده به میزان کافی از کالاها و قطعات تولیدشده در داخل اروپا مشروط سازد. یکی از اهداف این اقدام، حمایت از صنایع اروپایی در برابر کالاهای چینی ارزان‌قیمت و باکیفیت، از جمله خودروهای هیبریدی و برقی است.»

«سقف بدهی دولت»؛ اهرم قوی مجلس نمایندگان آمریکا برای مهار ترامپ در ادامه جنگ علیه ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ « در واشنگتن هیچ‌کس درباره سقف بدهی دولت فدرال صحبت نمی‌کند و دقیقا به همین دلیل است که این موضوع شایسته توجه است. بخش عمده بحث‌های پیش از انتخابات درباره اقداماتی که مجلس نمایندگان با اکثریت دموکرات می‌تواند برای مهار ماجراجویی دونالد ترامپ در ایران انجام دهد، بر قطعنامه‌های محدودکننده اختیارات جنگی رئیس‌جمهور، احضاریه‌های کنگره و جلسات استماع متمرکز بود. جای تعجب نیست که هر سه ابزار با مانع یکسانی روبه‌رو هستند: وتوی رئیس‌جمهور؛ وتویی که اکثریت جدید کنگره آرای دوسوم نمایندگان لازم برای لغو آن را در اختیار نخواهد داشت.»

انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا: یک تغییر و تحول کنترل‌شده

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، اگرچه می‌تواند موقعیت سیاسی ترامپ را تضعیف و بر روند تصمیم‌گیری‌های داخلی و خارجی واشنگتن اثر بگذارد، اما به‌دلیل تداوم اجماع دوحزبی درباره مهار روسیه و چین، لزوما به تغییر بنیادین در جهت‌گیری سیاست خارجی آمریکا منجر نخواهد شد.»

آینده‌ای برای خلیج‌فارس: تبدیل گفت‌وگو به امنیت منطقه‌ای

شورای راهبردی آنلاین -رصد:‌ «امنیت خلیج‌فارس معمولا در چارچوب بازدارندگی، توانمندی نظامی و مشارکت‌های خارجی مورد بحث قرار می‌گیرد. هر سه عامل اهمیت دارند، اما وقتی بحرانی آغاز می‌شود، عاملی ساده‌تر می‌تواند تعیین‌کننده باشد: آیا دولت‌ها می‌توانند در شرایطی که هنوز اطلاعات و واقعیت‌ها روشن نیست، به‌سرعت با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؟»

تنش‌زدایی در روابط دهلی‌نو و باکو

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: سفر وزیر امور خارجه هند به باکو، پس از تنش‌های ناشی از حمایت جمهوری آذربایجان از پاکستان، تلاشی برای مدیریت اختلافات و حفظ منافع مشترک دو کشور محسوب می‌شود.

جمهوری آذربایجان به دنبال گسترش صنایع دفاعی با کمک ترکیه و چک و رژیم اسرائیل

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جمهوری آذربایجان با توافقاتی با ترکیه، چک و رژیم اسرائیل به دنبال بومی سازی تولید تجهیزات نظامی است و می‌خواهد باکو را از یک واردکننده به تولیدکننده سلاح تبدیل کند.»‌

Loading

أحدث المقالات

نگرانی و تردید پنتاگون درخصوص چگونگی حضور نظامی آمریکا در خلیج‌فارس

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ با ایران هنوز به پایان نرسیده، اما بحث درباره شکل و ماهیت حضور نظامی آمریکا در منطقه خلیج(فارس) پس از جنگ آغاز شده است. نحوه پایان جنگ بر چگونگی بازنگری آمریکا در نقش منطقه‌ای خود تاثیر خواهد گذاشت. چیزی شبیه به یک خرد متعارف در حال شکل‌گیری در محافل سیاسی است که می‌تواند نفوذ آمریکا در خاورمیانه را به طور جدی به خطر بیندازد.»

تنزل جایگاه اروپا از پیشگامی در دیپلماسی به دنباله‌روی حقیرانه از آمریکا در قبال ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «زمانی بود که اروپا در مورد دیپلماسی جدیت داشت، دیپلماسی به‌عنوان یک کار صبورانه و اغلب طاقت‌فرسای تعامل با دشمنان تلقی می شد و نه صرفا صدور محکومیت و اعمال تحریم.»

انگلیس در مقابل دو گزینه انتخابی: پذیرش مقررات تجاری اتحادیه اروپا و یا تحمل فشارهای تعرفه‌ای چین

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «قانون شتاب‌بخشی صنعتی اتحادیه اروپا (IAA)، بریتانیا را به سمت رویارویی اقتصادی با چین سوق می‌دهد که لندن ترجیح می‌دهد از آن اجتناب کند. این قانون قرار است الزامات جدیدی تحت عنوان «ساخت اروپا» وضع کند و دسترسی شرکت‌ها به برخی طرح‌های یارانه‌ای و قراردادهای تدارکات عمومی را به استفاده به میزان کافی از کالاها و قطعات تولیدشده در داخل اروپا مشروط سازد. یکی از اهداف این اقدام، حمایت از صنایع اروپایی در برابر کالاهای چینی ارزان‌قیمت و باکیفیت، از جمله خودروهای هیبریدی و برقی است.»

«سقف بدهی دولت»؛ اهرم قوی مجلس نمایندگان آمریکا برای مهار ترامپ در ادامه جنگ علیه ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ « در واشنگتن هیچ‌کس درباره سقف بدهی دولت فدرال صحبت نمی‌کند و دقیقا به همین دلیل است که این موضوع شایسته توجه است. بخش عمده بحث‌های پیش از انتخابات درباره اقداماتی که مجلس نمایندگان با اکثریت دموکرات می‌تواند برای مهار ماجراجویی دونالد ترامپ در ایران انجام دهد، بر قطعنامه‌های محدودکننده اختیارات جنگی رئیس‌جمهور، احضاریه‌های کنگره و جلسات استماع متمرکز بود. جای تعجب نیست که هر سه ابزار با مانع یکسانی روبه‌رو هستند: وتوی رئیس‌جمهور؛ وتویی که اکثریت جدید کنگره آرای دوسوم نمایندگان لازم برای لغو آن را در اختیار نخواهد داشت.»

انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا: یک تغییر و تحول کنترل‌شده

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، اگرچه می‌تواند موقعیت سیاسی ترامپ را تضعیف و بر روند تصمیم‌گیری‌های داخلی و خارجی واشنگتن اثر بگذارد، اما به‌دلیل تداوم اجماع دوحزبی درباره مهار روسیه و چین، لزوما به تغییر بنیادین در جهت‌گیری سیاست خارجی آمریکا منجر نخواهد شد.»

آینده‌ای برای خلیج‌فارس: تبدیل گفت‌وگو به امنیت منطقه‌ای

شورای راهبردی آنلاین -رصد:‌ «امنیت خلیج‌فارس معمولا در چارچوب بازدارندگی، توانمندی نظامی و مشارکت‌های خارجی مورد بحث قرار می‌گیرد. هر سه عامل اهمیت دارند، اما وقتی بحرانی آغاز می‌شود، عاملی ساده‌تر می‌تواند تعیین‌کننده باشد: آیا دولت‌ها می‌توانند در شرایطی که هنوز اطلاعات و واقعیت‌ها روشن نیست، به‌سرعت با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؟»

تنش‌زدایی در روابط دهلی‌نو و باکو

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: سفر وزیر امور خارجه هند به باکو، پس از تنش‌های ناشی از حمایت جمهوری آذربایجان از پاکستان، تلاشی برای مدیریت اختلافات و حفظ منافع مشترک دو کشور محسوب می‌شود.

جمهوری آذربایجان به دنبال گسترش صنایع دفاعی با کمک ترکیه و چک و رژیم اسرائیل

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جمهوری آذربایجان با توافقاتی با ترکیه، چک و رژیم اسرائیل به دنبال بومی سازی تولید تجهیزات نظامی است و می‌خواهد باکو را از یک واردکننده به تولیدکننده سلاح تبدیل کند.»‌

Loading

ظهور ‌‌‌‌ملی‌گرایی در اسپانیا

۱۳۹۸/۰۴/۰۴ | موضوعات

شورای راهبردی آنلاین – ترجمه: تا چندی پیش اعتقاد بر این بود اسپانیا در برابر موج فزاینده ‌‌‌‌ملی‌گرایی غرب ایمن‌‌‌ است؛ اما از اکتبر گذشته، زمانی که منطقه ناآرام کاتالونیا خود را یک جمهوری مستقل اعلام کرد، اسپانیا با یک طغیان ‌‌‌‌ملی‌گرایی و عواقب قابل توجهی برای سیاست کشور مواجه شده است.

عُمَر اِنکارسیون در مقاله‌ای که نشریه فارن پالیسی منتشر کرد، به بررسی ریشۀ ملی‌گرایی در اسپانیا و عواقب سیاست‌های ملی‌گرایانه نخست وزیر این کشور در برابر بحران استقلال‌طلبی کاتالونیا پرداخت و نوشت: ‌‌‌‌ملی‌گرایی روزافزون با ایجاد محیطی سیاسی که دستیابی به مصالحه با منطقه را برای دولت مرکزی مشکل‌‌‌ می‌سازد، بحران را در کاتالونیا طولانی کرده است. در ذات ‌‌‌‌ملی‌گرایی اسپانیایی، رد یک حس متمایز هویت کاتالان وجود دارد. بازی کردن با کارت ‌‌‌‌ملی‌گرایی نیز یک راهبرد بسیار مؤثر برای نخست وزیر اسپانیا ماریانو راخوی بوده است. افزایش ‌‌‌‌ملی‌گرایی به راخوی اجازه داد تا موضع محافظه‌کارانه خود را تحکیم بخشد و در همین حال با وادار کردن مخالفان چپ به انتخاب بین طرفداری از وحدت اسپانیا و جدایی‌طلبی کاتالان، آن‌ها را در حالت دفاعی قرار دهد.

یک نماد سیاسی دوقطبی

قوی‌ترین نماد از تجدید حیات ‌‌‌‌ملی‌گرایی اسپانیا پرچم اسپانیا است که به نام “La Rojigualda” شناخته‌‌‌ می‌شود، نمادی که قدمت آن به سال 1785 برمی گردد که رژیم فرانکو آن را متناسب با خود می‌دانست. بقای آن تا دوره دموکراسی نشان دهنده عدم تعادل در قدرت بین راست و چپ که در گذار به دموکراسی وجود داشت،‌‌‌ است. این پرچم پس از پایان جنگ داخلی در سال 1939 توسط فرانکو جایگزین پرچم جمهوری دوم شد. در دوران دموکراسی بسیاری از مردم اسپانیا، از پرچم اسپانیا اجتناب ورزیده و معتقدند که یادگاری از دوران فرانکو است. در نتیجه در دهه‌‌‌‌‌های اخیر مشاهده پرچم اسپانیا در وضعیت‌‌‌‌‌های غیررسمی کاملاً نادر بوده است. این در ماه‌‌‌‌‌های اخیر به‌طور چشمگیری تغییر کرده، چرا که پرچم اسپانیا از محبوبیت بی‌سابقه‌ای برخوردار گردیده است. در اول اکتبر سال گذشته، روز رفراندوم غیررسمی در مورد استقلال کاتالان، مردم عادی اسپانیا برای احیای پرچم اسپانیا شادی کردند. بسیاری از آن‌ها پرچم را همانند ردایی بر پشت خود انداختند و شعار Arriba España! سر دادند، عبارتی که یادآور دوران فرانکو بود. آرریبا که در اسپانیولی به معنای «بالا» است، نام روزنامه فالانژ فاشیست، تنها حزب قانونی در دوران فرانکو بود. حاضران در استادیوم‌‌‌‌‌های فوتبال سراسر اسپانیا پرچم اسپانیا را به‌عنوان نشانه‌ای از وحدت ملی به نمایش درآوردند؛ ساختمان‌‌‌‌‌های آپارتمانی در سراسر کشور با این پرچم آذین‌بندی شدند.

تمام این هیجانات ملی‌گرایانه بسیار فراتر از آنچه معمولاً در 12 اکتبر، روز ملی اسپانیا، در گرامیداشت کریستف کلمب دیده‌‌‌ می‌شود، بود.

بازگشت نامطلوب ‌‌‌‌ملی‌گرایی

برای هر کسی که با تاریخ اسپانیا آشناست، تجدید حیات ‌‌‌‌ملی‌گرایی اسپانیا، اخبار ناخوشایندی است. حمله فرانکو در سال 1936 به جمهوری دوم که جنگ داخلی اسپانیا به وقوع پیوست، به‌طور کلی به‌عنوان «جنگ صلیبی ملی‌گرایی» شناخته‌‌‌ می‌شود.

بدیهی است، تجدید حیات اخیر ‌‌‌‌ملی‌گرایی اسپانیا، با یادآوری رویدادهایی که کمتر کسی فکر‌‌‌ می‌کرد دوباره رخ دهد، بسیاری از کاتالان‌‌‌‌ها را مرعوب کرد. استفاده نخست وزیر از پلیس مسلح ملی و گارد مدنی برای جلوگیری از رأی‌گیری در رفراندوم مستقل که منجر به زخمی شدن 800 نفر شد، به‌شدت یادآور سرکوب آزادی‌‌‌‌‌های اساسی سیاسی توسط فرانکو بود. این همچنین به جنبش مستقلی که از سوی اکثریت مردم کاتالان حمایت نمی‌شود مشروعیت بخشید. قبل از همه پرسی، کاتالونیا از یکی از بالاترین سطح خودمختاری در میان 17 منطقه اسپانیا برخوردار بود و یکی از ثروتمندترین مناطق در اتحادیه اروپا است.

راخوی با حساس بودن نسبت به این اتهام که احیای ‌‌‌‌ملی‌گرایی اسپانیا یادآور دوران فرانکو است، استدلال کرده که مردم ‌‌‌‌ملی‌گرایی را با میهن‌پرستی به سبک خوب و قدیمی و افتخار به کشور خود، اشتباه می‌گیرند.

راخوی نکته معتبری را مطرح‌‌‌ می‌کند. میهن‌پرستی در اسپانیا در دوران پسا-فرانکو قویاً حذف شده، چرا که کشور به‌شدت از گذشته فرانکوئیسم فاصله گرفته و از فرارسیدن اسپانیای چند-فرهنگی استقبال می‌کند. چند-فرهنگی بودن اسپانیا، حداقل از نظر بیگانگان، این تصور را ایجاد کرده است که اسپانیا یک ملت نیست، بلکه مجموعه‌ای از هویت‌‌‌‌‌های منطقه‌ای متفاوت است. چنین تصوراتی نشان دهنده شکست دولت‌‌‌‌‌های لیبرالِ دوران پسا-فرانکو در بیان دیدگاه جدیدی از میهن‌پرستی اسپانیا است که بر موفقیت‌‌‌‌‌های دموکراتیک کشور تکیه می‌کند. این شکست، بازیچه محافظه‌کاران قرار‌‌‌ گرفته که استدلال‌‌‌ می‌کنند جناح چپ از ایده اسپانیا متنفر است و نمی‌تواند چیزی را در تاریخ اسپانیا پیدا کند که ارزش تحسین داشته باشد.

علاوه بر این، نگرانی‌‌‌‌‌هایی مبنی بر این که ‌‌‌‌ملی‌گرایی اسپانیا در حال بازگشت به صحنه مرکزی در سیاست ملی است، در واقع بیش از حد غلو شده است. باوجود تجدید حیات اخیر احساسات ‌‌‌‌ملی‌گرایی، اسپانیا همچنان یکی از معدود کشورهای اروپایی است که هیچ گونه نمایندگی از احزاب راست افراطی در مجلس ملی نداشته است.

اخیراً، راخوی حمله بی‌سابقه‌ای به سیستم خودمختاری‌‌‌‌‌های منطقه‌ای اسپانیا به‌ویژه کاتالونیا داشته است. این راخوی بود که کاتالان‌ها را در سال 2010 برای لغو قانون جدید خودمختاری به دادگاه کشاند. این قانون ابتدا در سال 2006 به‌منظور گسترش خودمختاری کاتالونیا به‌ویژه در امور مالی و پس از آن که مورد تائید رأی دهندگان کاتالان، دولت سوسیالیستی خوزه لوئیس رودریگز و مجلس اسپانیا قرار گرفت، تصویب شد. راخوی در این نبرد قانونی زمانی که دادگاه قانون اساسی اکثر مقررات قانون جدید را غیرقانونی دانست و صحنه را برای مناقشات کنونی فراهم کرد، پیروز شد. راخوی همچنین نوعی از ‌‌‌‌ملی‌گرایی فرهنگی را پذیرفته است که کاملا یادآور فرانکوئیسم است. در اکتبر 2012، وزیر آموزش و پرورش او، به مجلس گفت که قصد دارد دانش آموزان کاتالان را که احساس‌‌‌ می‌کرد توسط مقامات کاتالان شستشوی مغزی شده‌اند، «اسپانیایی» کند. این اظهارات موجی از هراس در سراسر کاتالونیا ایجاد کرد.

بازی کردن کارت ‌‌‌‌ملی‌گرایی

مهم‌تر این که راخوی در بهره برداری از موج تجدید حیات ملی‌گرایی اسپانیا ناشی از بحران در کاتالونیا برای تحکیم قدرت در مادرید تردید نکرد. راخوی و حزب او از زمان برگزاری انتخابات ملی در سال 2015 در وضعیت سیاسی متزلزلی در مادرید قرار داشته‌اند و اکثریت پارلمانی را که حزب از سال 2011 از آن برخوردار بود، از دست داده است. راخوی به موضوعات ملی‌گرایانه پرداخته است. دفاع از وحدت اسپانیا و نمادهای ملی مانند پرچم به راخوی امکان داده است با ترفیع خود به‌عنوان حافظ سرزمین پدری، بر نگرانی‌‌‌‌‌های مردم عادی اسپانیا در مورد از دست دادن کاتالونیا سرمایه گذاری کند. در واقع، راخوی عملاً استدلال کرد که تنها او‌‌‌ می‌تواند اسپانیا را از تجزیه شدن حفظ کند. این به هیچ وجه اقدام کوچکی برای برنده شدن مجدد در انتخابات سال 2015 نبود.

هنوز مشخص نیست که تا چه حد راخوی آماده است آرمان‌‌‌‌‌های ‌‌‌‌ملی‌گرایی خود را بپذیرد. حزب مردم نیز از لحاظ تاریخی، خود را به‌عنوان یک حزب ملی راست مطرح کرده و امیدوار است از برچسب فرانکوئیسم اجتناب کند. علاوه بر این، مشکل بتوان تصور کرد که راخوی از یک سکوی کاملاً ملی‌گرا، از جمله اقتصاد حمایتی، انتقاد از اتحادیه اروپا و سیاست‌‌‌‌‌های بومی استقبال کند و در همین حال، اسپانیا را علیه زیان‌های ‌‌‌‌ملی‌گرایی کاتالان بسیج کند. با همه این‌ها، بحران قانون اساسی ناشی از جنبش جدایی طلب کاتالان اکثر کنوانسیون‌‌‌‌‌های مربوط به سیاست‌‌‌‌‌های اسپانیا را خنثی کرده است. تا همین اواخر به نظر نمی‌رسید که مادرید یک دولت محلی را تعطیل کند، آن گونه که راخوی در ماه اکتبر گذشته در کاتالونیا انجام داد و مقامات منتخب مردمی آن را بازداشت کرد.

اما این جامعه اسپانیا و نه حزب کمونیست، است که محکم‌ترین موانع را در برابر ضربه‌‌‌‌‌های ملی‌گرایانۀ راخوی ایجاد‌‌‌ می‌کند. جالب است که برگزارکنندگان تظاهرات طرفدار اتحاد، سخت تلاش کرده‌اند به کاتالونیا آسیب نرسانند، بلکه از آن بخواهند که در اسپانیا باقی بماند. مهم‌تر این که گروه‌‌‌‌‌های راست افراطی دور نگه داشته شده‌اند. در حقیقت، تظاهرکنندگان به این گروه‌‌‌‌ها اجازه نداده‌اند تا در کنار آن‌ها راهپیمایی کنند؛ بنابراین مشکل بتوان قصد تظاهرکنندگان را به‌عنوان تائید یک دستور کار ملی‌گرایانه و بسیار کمتر از آن، به‌عنوان ابراز دلتنگی برای فرانکوئیسم تلقی کرد.

0 Comments

Submit a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *