شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
جان مک لین، سردبیر بولتن دانشمندان اتمی آمریکا در یادداشتی که بر روی وب سایت بولتن قرار گرفت با اشاره به پژوهش های چهار کارشناس برجسته در خصوص عملکرد ترامپ در رابطه با این تهدیدها نوشت: تهدیدها عبارتند از تسلیحات هسته ای، تغییرات آب و هوایی، عوامل بیولوژیک ساخته شده توسط انسان و حملات سایبری به دموکراسی.
شارون اسکاسونی، عضو هیئت علوم و امنیت بولتن دانشمندان اتمی آمریکا که مدیر با سابقه برنامه منع اشاعه در مرکز مطالعات راهبردی و بین الملل است، در مقاله ای با عنوان “از میان آیینه ای شکسته: تصمیمات هسته ای ترامپ” نوشت که “نقص و کمبود مهارت و شکیبایی در کاخ سفید و رعایت نکردن عملکرد عادی دولت مانع از پیشرفت دولت ترامپ شده است.” در حالی که این دولت بالغ تر می شود می تواند دستورالعمل های سیاسی منسجمی را برای برخورد با طیفی از مسائل هسته ای تدوین کند. اما اگر این اتفاق رخ ندهد متحدان و دشمنان دولت باید از میان “مجموعه ای از بیانات و اقدامات گیج کننده و گاهی متناقض که توصیف کننده سیاست هسته ای آمریکا در هشت ماه نخست ریاست جمهوری ترامپ بوده است، راهشان را پیدا کنند.”
ژوزف آلدی، کارشناس سیاست آب و هوایی دانشکده هاروارد کندی نوشت که دولت ترامپ در تلاش هایش برای تغییر سیاست اتخاذ شده در دولت اوباما در رابطه با تغییرات اقلیمی شکست خورده است اما این خبر ضرورتا خبر خوبی برای حامیان اقدام در زمینه تغییرات اقلیمی نیست. “وقتی در آینده به این دوران نگاه شود احتمالا آن را چهار سال از دست رفته در زمینه تغییرات اقلیمی در نظر خواهند گرفت که در طول آن تلاش های آمریکا دچار سکون شد. موضوع نگران کننده این است که خطراتی که تغییراتی اقلیمی به دنبال دارند به این معنی نیست که ما چهار سال برای هدر دادن در اختیار داریم. اگر امروز در زمینه زیرساخت های مربوط به سیاست های تغییرات اقلیمی سرمایه گذاری نشود، تاثیراتی هممیشگی بر آینده خواهد داشت.
استیون وبر و بتسی کوپر، کارشناسان امنیت سایبری دانشگاه برکلی نیز خاطر نشان کردند که دولت ترامپ تاکنون برای مقابله با مسایل جدی سایبری رویاروی کشور کار چندانی انجام نداده زیرا در حالی که یک مشاور ویژه در حال تحقیق درباره حملات دیجیتالی روسیه در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ و هرگونه ارتباط احتمالی با کمپین تبلیغاتی یا دولت ترامپ است، نگرانی های سایبری با سیاست در هم آمیخته اند. اما وبر و کوپر دست کم امیدوارند که دولت در نهایت بتواند مسیر را به سوی “ابتکارات نسبتا غیر سیاسی و بالقوه دوحزبی که در زمان وخیم تر شدن محیط امنیت سایبری بتواند تفاوت مهمی ایجاد کند”، هدایت کند.
از سوی دیگر رید کربی، مورخ نظامی و متخصص امنیت بیولوژیک در ارزیابی خود از رویکرد ترامپ در قبال دفاع ملی بیولوژیک فضای اندکی برای امیدوار بودن قائل است. او اینطور نتیجه گیری می کند که عملکرد به شدت غیرمعمول و بد کاخ سفید و همین طور قصور در انتصاب به موقع مقامات عالی رتبه برای پست های حساس، توانایی دولت را برای نظارت موفق بر راهبرد ملی دفاع بیولوژیک زیر سئوال می برد. دولت همچنین رویکردی غیرعلمی را نشان داده و کاهش بودجه شدیدی را برای آژانس های دولتی متعددی که راهبرد دفاع بیولوژیک را اجرا می کنند، پیشنهاد کرده است. آینده دفاع بیولوژیک آمریکا در دولت ترامپ در معرض خطر شدیدی قرار دارد. “هیچ یک از این ارزیابی ها امیدوارکننده نیست و همگی به مشکلات مهم و غیرقابل انکاری در رویکرد دولت ترامپ در قبال خطرات خارجی و در کل سیاست عمومی اشاره می کند. مشخص نیست که رییس جمهور ترامپ از توصیه های کارشناسان خارج از دولتش – به ویژه توصیه های کارشناسانی که او بخش عمده ای از مبارزات انتخاباتی یا دولتش را صرف حمله یا تمسخر آنها کرده بود، استقبال یا به آنها توجه کند.
اما این ارزیابی ها می تواند برای رهبران آژانس های اجرایی آمریکا، اعضای کنگره آمریکا و کارکنانشان و مقامات دیگر کشورهایی مفید باشد که به هدایت آمریکا و دیگر قدرت های جهان به سمت مسیرهای ایمن تر و سازگارتر از مسیرهایی که در ماههای بعد از روی کار آمدن دونالد ترامپ دنبال شده علاقمند هستند.
0 Comments