اما اشفورد در تحلیلی که اندیشکده آمریکایی کیتو منتشر کرد، نوشت: نیکی هیلی، نماینده آمریکا در سازمان ملل با سخنرانی در مؤسسه امریکن اینترپرایز دلیل به ظاهر محکم، و اساساً گمراه کننده ای برای توقف مشارکت آمریکا در توافق هسته ای ایران ارائه کرد.

با اینکه هیلی مراقب بود بر این امر تصریح کند که خواستار خروج فعالانه آمریکا از برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) نیست، با ارائه گزیده ای از «واقعیت های جایگزین» (دروغ هایی که همه از غیرواقعی بودن آن آگاهند)، استدلال هایی مطرح کرد که هدف آشکار آن، موجه جلوه دادن تمایل ترامپ به خروج از این توافق بود؛ استدلال هایی که عبارات آن به دقت انتخاب شده بود.

استدلال های هیلی، حول محور واقعیت های موجود بود. مشکل اصلی تمایل دولت ترامپ برای خروج از برجام ساده است: در واقع، ایران از شرایط توافق هسته ای تبعیت می کند. بنابراین، هیلی به جای اینکه برجام را به طور مستقیم هدف قرار دهد، این استدلال را ارائه کرد که آمریکا هنگام تصمیم گیری درباره آینده توافق، باید عوامل خارج از دامنه حقوقی توافق را مدنظر قرار دهد.

در واقع، با اینکه وی دلایل متعدد و گوناگونی برای اتخاد خط مشی سختگیرانه تر در قبال ایران ذکر کرد – از جمله سلسله رفتارهای بد ایران در گذشته، اقدامات رژیم ایران در سوریه و مکان های دیگر، و آزمایش های موشکی این کشور-، اما هیچ یک از این مسائل مشمول توافق هسته ای نمی شوند. هیلی حتی گفت ممکن است ایران صدها تاسیسات هسته ای مخفی داشته باشد که امکان بازرسی از آنها بر اساس این توافق وجود ندارد. اما وی برای ادعای خود هیچ مدرکی ارائه نکرد.

تصویری که وی از توافق هسته ای ایران ترسیم کرد نیز گمراه کننده بود. وی گفت: «توافقی که (اوباما) امضا کرده است، قرار نبود فقط درباره تسلیحات هسته ای باشد. هدف از این توافق، گشایش در برابر ایران، و استقبال از بازگشت این کشور به دامان جامعه بین المللی بود.» از نظر هیلی، این اهداف گسترده تر ایجاب می کند تا هنگام تصمیم گیری درباره تداوم پایبندی به این توافق یا خروج از آن، از دریچه گسترده تری به موضوع نگاه کنیم.

در این میان، فقط یک مشکل وجود دارد: دولت اوباما همواره به صراحت تاکید می کرد که برجام بیش و پیش از همه، توافقی برای منع تولید و گسترس تسلیحات هسته ای است و روی جلوگیری از دستیابی ایران به بمب (هسته ای) متمرکز است، نه حل همه مشکلات موجود در روابط ایران و آمریکا. اما اظهارات هیلی به منزله استدلال مبنی بر این بود که این مسائل گسترده تر ارزش آن را دارد که حتی توافق موفقیت آمیزی که از دستیابی ایران به تسلیحات هسته ای جلوگیری می کند، کنار گذاشته شود. البته وی هرگز به صراحت این امر را بیان نکرد.

شاید گمراه کننده ترین اظهارات نیکی هیلی، تاکید وی بر این باشد که تصمیم ترامپ برای تایید نکردن تبعیت ایران از توافق هسته ای، واقعاً به منزله خروج آمریکا از برجام نخواهد بود، بلکه صرفاً این امکان را برای کنگره فراهم خواهد کرد تا درباره این موضوع به بحث و بررسی بپردازد. اما این اقدام منجر به رای گیری کنگره برای اعمال دوباره تحریم های هسته ای علیه ایران، به ویژه خروج آمریکا از توافق و ایجاد شکاف بین آمریکا و متحدان اروپایی اش نیز خواهد شد.

بر خلاف روال معمول در این دولت، استدلال های نیکی هیلی ماهرانه بود، به صراحت بیان شد، و معقول و موجه به نظر می رسید. اما شنوندگان نباید فریب این استدلال ها را بخورند: این استدلال ها برای حمایت از «واقعیت های جایگزین» دولت ترامپ است.

خروج آمریکا از برجام به راحتی می تواند دست ایران را باز بگذارد. با بی توجهی به این خطرها و کنار گذاشتن واقعیت های اساسی موجود، استدلال های هیلی ممکن است فقط موجب تضعیف سیاست خارجی آمریکا شود.