موج مهاجرتشان از سراسر دنیا به فلسطین از سال 1881 آغاز شد و نامه آرتور جیمز بالفور به والتر روتشیلد سیاست مدار برجسته یهودی تبار در ۲ نوامبر ۱۹۱۷،  این موج را شدت بخشید. وزیر خارجه وقت انگلیس در این نامه از عزم انگلستان برای ایجاد خانه ای ملی برای  یهودیان در فلسطین خبر داد.

در قدم بعدی سازمان ملل در 29 نوامبر سال 1947 فلسطین را به دو بخش عربی و یهودی تقسیم کرد و سرانجام در 14 می 1948 بن گوریون رسما  استقلال اسرائیل را اعلام کرد و اینگونه بود که به راحتی سرزمین یک ملت مستقل مورد تهاجم قرار گرفت و کشور جعلی جدیدی متولد شد.

پس از آن بود که رنج های فلسطینیان آغاز شد و اکثر آنها به اجبار مجبور به ترک موطن خود شدند. اکنون طبق آمار های آژانس ویژه امداد رسانی و کاریابی سازمان ملل،  بیش از هفت میلیون آواره فلسطینی در سخت ترین شرایط به دور از خانه و کاشانه شان در اردوگاه ها زندگی می کنند.

واقعیت آن است که طی هفتاد سال گذشته تنها مقاومت مردمی بودکه اجازه تثبیت کامل موقعیت اسرائیل در تمام مناطق این سرزمین را نداد. با آنکه در جریان مقاومت هزاران جوان فلسطینی شهید شدند، اما در عین حال همین جوانان طی این سال ها ضربات سختی هم به صهیونیست ها وارد کردند و اجازه خواب راحت به این اشغالگران ندادند که شلیک تنها بیش از 600 موشک به سمت سرزمین های اشغالی در هفته گذشته، یکی از همین ضربات مقاومت به صهیونیست ها در پاسخ به تجاوزگری آنها بود.

صهیونیست ها اکنون مقاومت را به عنوان سدی بزرگ در برابر ادامه اشغالگری خود می بینند و از همه ابزارها برای توقف این جریان استفاده می کنند که معامله قرن یکی از همین ابزارهاست. ترامپ و دامادش کوشنر ، اروپایی ها و برخی کشورهای مرتجع حاشیه خلیج فارس از بازیگران اصلی برای تحقق این توافقنامه محسوب می شوند.

اما چند ماه گذشته رسانه های مختلف اقدام به افشای بخشی از معامله قرن کردند، ولی در آخرین آنها نشریه اسرائیل هیوم به جزئیات جدیدتر و جالب تری از این توافقنامه اشاره کرده است. این نشریه می نویسد که پس از حصول توافق، فلسطینی ها مجاز به خرید خانه‌های یهودی نخواهند بود، مساحت مجتمع های شهرک نشین صهیونیست گسترش خواهد یافت، قدس میان هر دو طرف مشترک خواهد بود و شهرداری اسرائیل مسئول تمام مناطق شهر است و مقامات «فلسطین جدید» هزینه‌های مالی و آب را به صهیونیست ها پرداخت خواهند کرد!

این موارد اما تمام بندهای خصمانه در این توافق نیست و آنها برای خلع سلاح مقاومت موارد جالبی در نظر گرفته اند.آنها می گویند فلسطین جدید مجاز به ایجاد ارتش نیست و تنها سلاح‌های مجاز برای این کشورسلاح‌های سبک برای  استفاده پلیس خواهد بود. همچنین فلسطینیان باید برای دفاع در برابر تجاوز خارجی به اسرائیل هزینه بدهند که رقم این پرداخت هم باید در مذاکرات بین طرفین تعریف شود. در نهایت هم باید حماس به طور کامل خلع سلاح شده و تسلیحات آن به مصر تحویل داده شود.

اما روح استکباری این توافقنامه در جایی بیشتر نمایان می شود که آنها به فلسطینیان می گویند در صورتی که این معامله را رد کنند، آمریکا همه حمایت مالی خود از آنها را لغو خواهد کرد و با جدیت جلوی کمک به فلسطینی ها از سوی هر کشور دیگری را خواهد گرفت”!

از سوی دیگر مطالعه جزئیات معامله قرن نشان می دهد که پذیرش آن از سوی مقاومت مردمی و ایجاد فلسطین جدید موفقیتی برای آنها و استقلالشان محسوب نمی شود، زیرا در واقع این نقشه ادامه اشغالگری صهیونیست ها با شیوه و ظاهری جدید، همزمان با حفظ مناطق اشغالی قبلی و افزایش مساحت مجتمع های شهرک نشین خواهد بود.

همچنین باید در نظر داشت طبق معامله قرن، فلسطینی ضمن از دست دادن مناطق سرزمینی خود باید زمین‌های جدیدی را برای ساختن فرودگاه و کارخانه‌ از مصر اجاره کنند! که مرز‌های این سرزمین و قیمت اجاره نامه بین طرفین از طریق میانجیگری کشور‌های حمایت کننده تعیین می‌شود.

ذکر این نکته ضروری به نظر می رسد که ایالات متحده ۲۰ درصد، اتحادیه اروپا ۱۰ درصد و کشور‌های تولید کننده نفت خلیج فارس ۷۰ درصد به عنوان کشور‌های حمایت کننده برای تحقق این معامله هزینه می‌کنند که باید در نظر داشت هر کدام به نوعی برای بازگشت این مبلغ از طرق مختلف تلاش می کنند و همین موضوع موجب ایجاد نوعی وابستگی در «کشور فلسطین» جدید خواهد بود.

بررسی عملکرد غربی ها در جریان مقابله با جوامع  آزاد و ضد امپریالیستی در دنیا نشان داده که آنها همواره از تمام ابزار اعمال فشار برای سرکوب این جوامع استفاده کرده اند که سیاست مقابله با ایران طی چند سال گذشته هم بیانگر همین واقعیت بود. امروز هم با یکجانبه گرایی می گویند که اگر فلسطینی ها این معامله را قبول نکنند، نه تنها خود به آنها کمک نمی کنند،  بلکه جلوی هر کمکی به آنها را می گیرند تا در نهایت آنها مجبور به پذیرش شروط آنها شوند.