دنیل بایمن در یادداشتی که اندیشکده بروکینگز آن را منتشر کرد، نوشت: اگرچه وضعیت شمال شرق سوریه همچنان ناپایدار است، اما با توجه به مکان و وسعت منطقه حائل تحت کنترل ترکیه، به نظر می رسد که قدرت های بزرگ نظامی حداقل به‌طور موقتی به یک مصالحه دست یافته اند: تمهیداتی که دولت ترامپ نیز از آن استقبال کرده است. نیروهای دموکراتیک سوریه به دولت سوریه و حامیان ایرانی و روسی آن پیوسته و به خودمختاری چند ساله خود پایان داده و یا حداقل آن را کاهش داده اند. عمده نیروهای آمریکا از این کشور خارج شده اند، هرچند که حضور آمریکا در کشور همسایه یعنی عراق، ادامه خواهد داشت.

این وضعیت جدید باعث دگرگونی منطقه شده و به‌طور بالقوه برای آمریکا و متحدانش پیامدهای عمیقی دارد. با این حال، صرف نظر از این نکته، اقدامات رئیس جمهور ترامپ بیانگر اولویت بندی و تصوری متفاوت از منافع سنتی آمریکا در خاورمیانه است. خروج آمریکا برخلاف نگرانی های تاریخی این کشور بوده و به  ایران و داعش امکان می دهد تا به اسرائیل و عربستان سعودی ضربه بزنند. با این وجود، به نظر می رسد که رئیس جمهور ترامپ خروج نیروهای آمریکایی از مناطق فعال جنگی را بر این منافع دیرینه ترجیح می دهد.

با در نظر گرفتن منافع سنتی آمریکا، پیامدهای احتمالی عبارتند از:

• تداوم جنگ در سوریه. دولت سوریه قبل از حمله ترکیه، قدرت خود را به تدریج تحکیم می بخشید هرچند که بخش های بزرگی از کشور را در کنترل کامل خود نداشت ( و هنوز هم ندارد). با این حال، ایجاد یک منطقه حائل بیانگر آن است که ترکیه در سال های آتی در خاک سوریه باقی خواهد ماند و احتمالا پناهجویان سوری را در آنجا اسکان خواهد داد. این حضور ترکیه برای دولت سوریه یک مشکل ماندگار و در کانون توجه سیاست خارجی آن خواهد بود.
• بازگشت داعش محلی. رهایی احتمالی زندانیان (که میزان و دامنه آن تا زمان نوشتن این مقاله معلوم نیست) و از همه مهمتر، کاهش فشار نیروهای دموکراتیک سوریه، داعش را از آزادی تحرک و ظرفیت برخوردار خواهد کرد. داعش احتمالا متحدان محلی بیشتری پیدا کرده و از هر نوع کاهش فشار، بهره برداری خواهد کرد. با این وجود، فشار عراق همچنان قوی خواهد بود و داعش دیگر ضعیف خواهد ماند. روسیه، سوریه، و ترکیه در حمله به داعش دلایل خاص خود را داشتند؛ هرچند که اولویت داعش برای آنها به نسبت اولویت این گروه برای نیروهای دموکراتیک سوریه کمتر بوده است.
• کاهش اعتماد به آمریکا. خروج ناگهانی آمریکا و فراموش کردن نیروهای دموکراتیک سوریه (و عدم هماهنگی خروج آمریکا با انگلیس، فرانسه یا متحدان منطقه ای آمریکا نظیر اسرائیل و عربستان) به عنوان اهانتی در حق شرکای سنتی آمریکا محسوب شده و باعث کاهش اعتماد آنها به تضمین های امنیتی آمریکا خواهد شد. دیگر احتمال نمی رود که آنها قبل از هر اقدامی با آمریکا مشورت کنند و ادامه شراکت آنها با آمریکا بخاطر این خطر بزرگ رهاسازی، بعید به نظر می رسد. در عین حال، اهانت دولت آمریکا به متحدان این کشور در صحنه های دیگر نیز مشخص بوده و پیامدهای آن عمیق و ماندگار خواهد بود.
• تبدیل روسیه به یک کارگزار قدرت. اگرچه بسیاری از متحدان آمریکا از روسیه خوششان نمی آید اما این کشور بخاطر اقدامات قاطعانه و حمایت از متحدان سوری خود مورد احترام واقع شده است. روسیه به ایجاد روابط ترکیه – سوریه در شمال شرق سوریه کمک کرده و چنین وانمود می کند که اگر به کمک او نیاز نباشد از این منطقه خارج می شود. اسرائیل، عربستان و دیگر کشورها نقش روسیه (و کاهش نقش آمریکا) را به رسمیت شناخته و به تعامل خود با مسکو می افزایند.
• جدایی از ترکیه؟ چراغ سبز ظاهری آمریکا به ترکیه ( و سپس اعمال تحریم ها و انتقادات لفظی) از یک طرف ترکیه را به اقدام منافی با منافع آمریکا قادر ساخته و از طرف دیگر، باعث عصبانیت آنکارا [از آمریکا] شده که از هر دو جهت بدترین شکل ممکن بوده است. سیاست ها و دیپلماسی خاص رئیس جمهور ترامپ و رجب طیب اردوغان و خصومت های بین این دو رهبر، باعث کاهش همکاری بین دو کشور آمریکا و ترکیه شده و به پیچیدگی ها می افزاید.

همه اینها پیامدهایی ناگوار هستند. بسیاری از این پیامدها احتمالا ناشی از تصمیمات اخیر دولت ترامپ نبوده اما این تصمیمات باعث تشدید همه آنها شده است. در نتیجه، اگر دولت متفاوتی [در آمریکا] بر سر کار بیاید، باید در خاورمیانه مسیری طولانی و دشوار بپیماید.