ایگور ایوانف، وزیر امور خارجه سابق روسیه و مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه سابق آمریکا در مقاله‌ای مشترک که اندیشکده شورای روسیه منتشر کرد، نوشتند: این شرایط در خدمت منافع راهبردی هیچ‌کدام از این دو کشور نخواهد بود و امنیت جهانی را به خطر می‌اندازد، زیرا روسیه و آمریکا تنها کشورهایی هستند که از میزان کافی تسلیحات هسته‌ای برای نابود کردن یکدیگر و کل بشریت برخوردارند.

با توجه به جو سیاسی موجود در واشنگتن و مسکو، بازسازی اعتماد متقابل و قرار دادن روابط آمریکا و روسیه در مسیری ایمن‌تر، یک تلاش بلندمدت و پر از چالش خواهد بود؛ اما این دو کشور هر دو این شانس را دارند که با تمدید پیمان جدید کاهش تسلیحات راهبردی 2010 (استارت جدید) که ظرف یک سال آینده منقضی خواهد شد، از بی‌ثباتی بیشتر جلوگیری کنند. اگرچه ممکن است 12 ماه زمانی طولانی به نظر برسد، اما در عرصه دیپلماتیک و در فضای کنونی زمان به سرعت می‌گذرد.

اگر آمریکا و روسیه زود اقدام کنند، می‌توانند از بازگشت بی‌منطق و خطرناک به بازی خطرناک رفتن تا مرز درگیری هسته‌ای جلوگیری کنند.

با منحل شدن تأسف‌بار پیمان نیروهای هسته‌ای میان برد در سال گذشته، پیمان استارت جدید تنها توافق در حال اجرا است که ابعاد نیروهای هسته‌ای آمریکا و روسیه را محدود می‌کند. این پیمان همچنین تدابیر راستی آزمایی و شفاف‌سازی مهمی را فراهم می‌کند که به تقویت ثبات راهبردی کمک کرده است. در صورت توافق سران دو کشور این معاهده می‌تواند برای یک دوره پنج‌ساله تمدید شود. ولادیمیر پوتین و دونالد ترامپ باید این فرصت را غنیمت بشمارند.

امروز تنش‌های ژئوپلیتیک رو به افزایش است و قدرت‌های بزرگ تأکیدی دوباره بر نقش تسلیحات هسته‌ای در راهبردهای نظامی خود دارند. کارشناسان کمتر درباره ابزارهای بازداشتن از مناقشه هسته‌ای حرف می‌زنند و بیشتر درباره توسعه تسلیحاتی حرف می‌زنند که می‌تواند برای اهداف تهاجمی به کار رود.

برخی این حماقت را پذیرفته‌اند که در جنگ هسته‌ای می‌توان پیروز شد.

سال گذشته ما با وزیران امور خارجه چندین کشور در وین دور هم جمع شدیم تا چشم‌انداز امنیت جهانی را بازنگری و این روندها را به‌طور عمیق بررسی کنیم. ما معتقدیم که جهان باید در مسیری جدید و با خطراتی کمتر حرکت کند.

درنتیجه آن نشست ما و 24 وزیر امور خارجه سابق دیگر اکنون در بیانیه‌ای از رهبران تمامی کشورها می‌خواهیم با تردیدهایی که تسلیحات هسته‌ای به بار می‌آورند، فوراً مقابله کنند.

تشدید حملات اخیر میان آمریکا و ایران نشان داد که نبودن حفاظ با چه سرعتی می‌تواند ما را در آستانه یک جنگ قرار دهد. ما در بحبوحه فرسایش توافقات چندجانبه و کانال‌های دیپلماتیک، به فاجعه نزدیک شدیم. خطرات محاسبات اشتباه برای رهبران بسیار وخیم است.

در سال‌های پیش رو چشم‌انداز امنیتی با ظهور فن‌آوری‌ها و تأثیر متقابل آن‌ها بر قابلیت‌های متعارف و هسته‌ای چشم‌اندازی پر چالش‌ خواهد بود؛ بنابراین ایجاد روح دیپلماسی بر مبنای درک مشترک از خطرات و راه‌های کاهش منابع احتمالی آسیب، امری مهم خواهد بد. ما به‌عنوان وزیران امور خارجه سابق به ادامه صحبت درباره این مسئله و ایفای نقش خودمان در این خصوص متعهدیم.

در حال حاضر، مهم‌ترین مسئله تمدید معاهده استارت جدید است. روسیه در بالاترین سطوح اراده‌اش را برای انجام این کار اعلام کرده است. تنها کاری که دونالد ترامپ باید انجام دهد موافقت‌کردن است. نیازی به تصویب قانونی نیست.

زمان برای این کار حیاتی است. هیچ کاری نکردن و منتظر ماندن برای یک توافق «بهتر» دستورالعمل بروز فاجعه است: ممکن است استارت جدید را از دست بدهیم و نتوانیم چیزی را جایگزینش کنیم. محدودیت‌های توافق شده در خصوص زرادخانه هسته‌ای آن‌قدر مهم هستند که نباید آن‌ها را در «جوجه بازی»[1] به مخاطره انداخت.

به‌علاوه ما برای بهبود امنیت و بازسازی اعتماد میان دو قدرت هسته‌ای بزرگ جهان فرصت داریم. نباید این فرصت را از دست داد.

[1] بازی جوجه که با نام‌ها شاهین – قمری و برف توده نیز شناخته می‌شود، یک مدل مؤثر برای بررسی تلاقی‌های دو بازیکن در نظریه بازی‌ها است. قانون بازی این است که در حین اینکه هیچ‌یک از دو بازیکن تمایلی به تسلیم شدن در مقابل دیگری ندارد، بدترین نتیجه این است که هیچ‌کدام تسلیم نشوند.