الکساندر یرماکوف، تحلیلگر نظامی در مقاله‌ای که اندیشکده شورای روسیه منتشر کرد، نوشت: ممکن است مسائل هسته‌ای ایران و کره، رویارویی قدرت‌های هسته‌ای و حامیان «ان.پی.تی پست‌مدرن» یعنی پیمان پوپولیستی منع تسلیحات هسته‌ای (TPNW) و نیز تنزل کنترل تسلیحات در محور آمریکا-روسیه باعث فروپاشی ان پی تی شوند.

عنصر مشترک تمامی این توافقاتی که در زمینه‌های مختلف در حال فروپاشی هستند، موضع مخرب آمریکا در رابطه با حفظ این معاهدات است. شاید مقصر دانستن آمریکا مانند اتهام دیگری با انگیزه ایدئولوژیک علیه «آنگلوساکسون‌ها» که آن‌ها را به ارتکاب تمامی گناهان مرگبار متهم می‌کند، به نظر برسد؛ اما این که گفته شود آمریکا با اراده آزاد خودش در حال خروج از معاهدات متعددی است، ضدآمریکایی نیست. به‌علاوه با گفتن این موضوع با مقامات آمریکایی و خود دونالد ترامپ هم صدا می‌شویم که خروج از «توافقات بد» را یکی از شعارهای ریاست جمهوری خود قرار داده است و توافقات بد آن توافقاتی هستند که توسط خود ترامپ منعقد نشده‌اند. ترامپ در اولین تماس تلفنی خود با ولادیمیر پوتین، استارت جدید را ازجمله «توافقات بد» خواند و به‌صراحت گفت که این یکی از چند توافق بدی است که دولت اوباما درباره‌اش مذاکره کرده و این توافق به نفع روسیه است.

در ژوئن 2019 اندیشکده شورای روسیه مقاله‌ای را با عنوان «پایان کنترل تسلیحات هسته‌ای: مراقب 15 مارس نباشید» منتشر کرد و از خوانندگان خواست به آینده‌ای نگاه کنند که در آن دیگر استارت جدید وجود ندارد. اکنون بار دیگر تأکید می‌کنم که روسیه می‌تواند از این وقفه برای تکمیل تجهیز نیروهای هسته‌ای راهبردی خود (بدون این که در نمایش تسلیحات جدیدش شفاف باشد) استفاده کند و با آمادگی برای کنار گذاشتن موشک‌های قدیمی به معاهده جدید نزدیک شود. امروز وجهه روسیه از تمایل این کشور برای تمدید معاهده‌ای بهره می‌برد که برای کل دنیا اهمیت دارد. حتی با وجودی که روسیه به گناهانی مرگبار متهم است، سازوکار شفاف‌سازی فعلی امکان وارد کردن اتهامات ناپایبندی به استارت جدید و فراهم کردن حمایت رسانه‌ای از مخالفان معاهده را ندارد.

درهرصورت، وقفه بلند مدت در کنترل زرادخانه هسته‌ای، چشم‌انداز یک رقابت تسلیحاتی به درازا کشیده شده‌ که ناگزیر چین را نیز شامل خواهد شد و همچنین تنزل کلی رژیم جهانی منع اشاعه همگی خطراتی مهم هستند (چین تا کنون به وضوح خودش را محدود کرده است، این کشور می‌توانست نیروهای هسته‌ای راهبردی بسیار بیشتری داشته باشد اما ترجیح داده است منتظر کاهش زرادخانه‌های آمریکا و روسیه بماند تا زمانی که ابعادشان به ابعاد تسلیحات چین نزدیک‌تر شود).

این دوره ممکن است در سال آینده آغاز شود. شاید 365 روز به‌اندازه ساعت آخرالزمانی که بولتن دانشمندان اتمی آن را 100 ثانیه مانده به نیمه‌شب تعیین کرده است، تهدیدآمیز به نظر نرسد اما این 365 روز بی‌وقفه خواهد گذشت.