شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
جیمز کانینگهام در یادداشتی که وبسایت شورای آتلانتیک آمریکا آن را منتشر کرد؛ نوشت: علاوه بر این، کاهش اهرم فشار ایالاتمتحده به طالبان برای عمل به تعهدات خود، مخصوصاً درباره جلوگیری از استفاده القاعده و دیگر گروههای تروریستی بینالمللی از خاک افغانستان برای حمله به آمریکا، امنیت ملی ایالاتمتحده را تضعیف خواهد کرد.
توییت غافلگیرکننده ترامپ، اعتبار ایالاتمتحده را نزد شرکا و متحدانش نیز کاهش میدهد. به نظر میرسد، این اقدام بدون مشورت با متحدان آمریکا در افغانستان انجامشده است. این توییت نشان میدهد ایالاتمتحده به خاطر محاسبات سیاسی کوتاهمدت داخلی، توافقات انجامشده در خارج را نادیده میگیرد.
بر اساس راهبرد آمریکا در جنوب آسیا که در اوت 2017 توسط ترامپ ابلاغ شد، قرار است توافق صلح آمریکا با طالبان مبتنی بر شرایطی باشد. دولت آمریكا تأكید كرده بود تا زمانی كه طالبان حسن نیت خود در رعایت مفاد توافقنامه را نشان ندهد از افغانستان خارج نخواهد شد. مقامات دولتی افغانستان اعلام کردهاند طالبان بهطورکلی به تعهدات ضد تروریستی خود عمل نميكند. بااینحال توییت ترامپ، عجله آمریکا برای خروج نیروهایش بدون تحقق اهداف اعلامی را نشان میدهد.
خروج پیش از موعد از افغانستان بدون اطلاع شرکا و متحدان، به معنای کنار گذاشتن ثمره دو سال دیپلماسی آمریکا با طالبان، شرکای افغان در کابل، متحدان آمریکا و شرکای منطقهای و بینالمللی برای کشیدن طرفهای مختلف افغانستان به میز مذاکره است.
بسیاری از افراد در ایالاتمتحده و در سراسر جهان نیز سؤالات مشابهی دارند. درحالیکه مذاکرات افغان در دوحه هنوز با مسائل ابتدایی درگیر بوده و به چالشهای اصلی نپرداخته است، آیا توئیت ترامپ درباره خروج سریع نیروهای آمریکا نمی تواند اقدامی غیرمسئولانه باشد!
عنصر اصلی توافقنامه ایالاتمتحده و طالبان، تعهد در کاهش خشونت بهعنوان ابزاری برای ایجاد شرایط مطلوب برای گفتگوهای صلح است؛ اما طالبان تاکنون این تعهد را نادیده گرفته و در چند ماه گذشته، سرعت و شدت عملیات نظامی خود علیه نیروهای امنیتی افغانستان را افزایش داده است. در حال حاضر، هیچ نشانهای از علاقه جدی طالبان برای اجرای آتشبس وجود ندارد. پس از خروج ایالاتمتحده و متحدانش، طالبان احتمالاً فعالیتهای نظامی خود را تشدید کرده و بهطور بالقوه به دنبال یک پیروزی نظامی چشمگیر خواهد بود.
علاوه بر تضعیف امنیت آمریکا، کسانی که بیشترین هزینه را برای بی مسئولیتی آمریکا و کنار گذاشتن روند صلح نوپا خواهند پرداخت، زنان افغان و میلیونها جوانی هستند که در نوزده سال گذشته سختیهای بسیاری را در این کشور تجربه کردهاند. آنها کسانی هستند که از پیروزی طالبان بهشدت رنج خواهند برد.
اگرچه نیروهای طالبان، مبارزان خوبی هستند، اما طبق نظرسنجیهایی که هرساله انجام میشود آنها در افغانستان دارای محبوبیت نیستند. آنچه در افغانستان محبوب است، دستیابی به صلح است.
اگرچه ایالاتمتحده با آوردن طرفهای افغانستان دور میز مذاکره، اقدام بزرگی انجام داده است اما اکنون، تحقق صلح واقعی نیازمند اقداماتی بیش از امضای یک توافق نامه است، آن هم در شرایطی که احزاب افغانستان همچنان درگیر بحثهای اولیه درباره موضوعات بسیار دشوار در مورد ساختارها، قوانین و روندهای آینده دولت افغانستان هستند.
0 Comments