بروس ریدل در یادداشتی که وب‌سایت اندیشکده آمریکایی بروکینگز (BROOKINGS) آن را منتشر کرد؛ نوشت: سعودی‌ها بیشتر توجه خود را به استان المهره، دومین استان بزرگ یمن که با عمان همسایه است، معطوف کرده‌اند. المهره از قلمرو تحت کنترل انصارالله در شمال یمن فاصله دارد و مسلمانان سنی مذهب، اکثریت جمعیت آن را تشکیل می‌دهند. المهره احتمالاً حدود 300000 نفر جمعیت دارد، هرچند تخمین جمعیت در یمن با حدس و گمان بسیاری همراه است.

با آغاز سال 2017، سعودی‌ها به‌تدریج کنترل المهره را در دست گرفتند. آن‌ها مرکز این استان را اشغال کرده و پست‌های مرزی با عمان را نیز در اختیار گرفتند. دیده‌بان حقوق بشر گزارش کرده است که سعودی‌ها و قبایل متحد آن‌ها برای سرکوب هرگونه مخالفت با اشغال خود از زور، شکنجه و بازداشت خودسرانه استفاده کرده‌‌اند. سعودی‌‌ها در خلال حضور خود در استان المهره 20 پایگاه و مرکز نظامی احداث کرده‌اند تصاحب المهره دسترسی مستقیم به اقیانوس هند را برای عربستان سعودی فراهم می‌کند. بر اساس برخی گزارش‌ها، سعودی‌‌ها به دنبال ایجاد خطوط لوله نفتی از شرق عربستان در اقیانوس هند از طریق استان المهره یمن هستند. این اقدام موجب کاهش وابستگی عربستان به تنگه هرمز برای صادرات نفت و کاهش اهرم فشار احتمالی ایران بر ریاض می‌‌شود. عمانی‌ها از نزدیک نقش سعودی‌ها در المهره را زیر نظر دارند. عمان تنها رژیم پادشاهی خلیج‌(فارس) است که به ائتلاف سعودی نپیوست و در مسئله یمن بی‌طرف ماند و اغلب میزبان گفتگوهای خارجی با انصارالله در مسقط بود. سلطان قابوس در سال 2016 اظهار داشت که تصمیم عربستان برای مداخله در یمن اشتباه بوده است. جانشین وی نیز به‌درستی نگران آینده یمن، به‌ویژه در المهره و حضرموت است.

از طرف دیگر، امارات نیز هم‌زمان با کاهش نقش خود در جنگ در سال گذشته از بیم انتقادهای بین‌المللی، بر جزایر راهبردی یمن تمرکز کرده است. اماراتی‌ها در «المخا»، «شبوه» و برخی مناطق حاضر هستند؛ اما در برخی جزایر حضوری فعال‌تر دارند. اماراتی‌ها تصمیم گرفته‌اند تا آنجا که ممکن است بی‌سروصدا از باتلاق یمن خارج شوند و حضور خود را در عدن کاهش دهند. البته آن‌ها هنوز هم دسته‌های کوچکی از نیروها را در برخی از شهر‌های یمن مستقر کرده‌اند.

اما درمجموع اماراتی‌ها بر چندین جزیره کلیدی یمن متمرکز هستند. اخیراً تصاویر ماهواره‌ای نشان داده است که امارات متحده عربی در حال ساخت یک پایگاه هوایی در جزیره میون است که در تنگه باب المندب واقع‌شده و دریای سرخ را به خلیج عدن متصل می‌کند. این جزیره، کلید کنترل باب المندب است.

میون که به آن پریم نیز گفته می‌شود، از دوران باستان هدف امپراتوری‌های بزرگ بوده است. پرتغال و امپراتوری عثمانی در دهه 1600 بر سر آن جنگیدند. انگلیسی‌ها در زمان ساخت کانال سوئز در سال 1857 آن را از عثمانی‌ها گرفتند. جمهوری دموکراتیک خلق یمن (PDRY) در سال 1968 کنترل آن را به دست گرفت و اینک نیز در اختیار اماراتی‌ها قرار دارد.

ابوظبی کنترل جزیره سقطری در خلیج عدن را نیز در دست دارد. سقطری که بسیار بزرگ‌تر از میون است، 60 هزار نفر سکنه دارد و بزرگ‌ترین جزیره در مجمع‌الجزایری است که به نام سقطری شناخته می‌شود. اماراتی‌ها در این جزیره دارای یک پایگاه نظامی هستند که از آن برای جمع‌آوری اطلاعات مربوط به رفت‌وآمد دریایی در باب المندب و خلیج عدن استفاده می‌‌شود.

اخیراً گزارش‌های مطبوعاتی در مورد بازدید گردشگران اسرائیلی از سقطری به‌عنوان بخشی از توافق آبراهام بین اسرائیل و امارات منتشرشده است. هزاران اسرائیلی از دبی و ابوظبی بازدید کرده‌اند و ظاهراً برخی از آن‌ها از پروازهای هفتگی برای سفر به این جزیره استفاده می‌کنند.

ریاض و ابوظبی در تلاش‌اند تا از باتلاق پرهزینه‌ای که در سال 2015 در آن گرفتار شده‌اند، برای خود منافعی کسب کنند. چرا که دستیابی به مناطق استراتژیک ممکن است تنها سود ممکن برای این دو کشور باشد. اگرچه بعید است حاکمیت آن‌ها بر این مناطق توسط هیچ دولت یمنی پذیرفته شود. درحالی‌که ابوظبی و ریاض در برهه کنونی از حالت رکود سیاسی نهایت استفاده را می‌کنند، ایالات‌متحده نباید یکی از طرفین تجزیه یمن باشد. اگر آتش‌بس در یمن برقرار شود، سعودی‌ها و اماراتی‌ها باید المهره، میون و سقطری را تخلیه و کنترل آن‌ها را به یمنی‌‌ها بازگردانند.