ویکتور دی دکر، پژوهشگر موسسه روابط بین الملل «اگمونت» (بروکسل) در گزارشی تحلیلی که در وب سایت این موسسه منتشر شد، محرک‌های اصلی و دینامیسم در حال تغییر ابتکار «کمربند و جاده» را مورد بررسی قرار داد و نوشت: گرایشات در حال تغییر چین را وادار می‌کند تا در سیاستش برای توسعه، به جای کمیت بر کیفیت تمرکز کند. این امر درباره سیاست‌های صنعتی چین در داخل و همچنین سیاستش برای سرمایه‌گذاری خارجی از طریق «کمربند و جاده» نیز صادق است.

نویسنده تاکید دارد که «کمربند و جاده-1» در مرحله اول بر پروژه‌های بزرگ در امتداد کریدورهایی در شبه قاره‌ها متمرکز بود اما در مرحله بعد «کمربند و جاده-2» بر توسعه از طریق توافق جمعی در امتداد این خطوط در نواحی مشخص شده متمرکز شد. در این مرحله «کمربند و جاده-2 » به سمت اولویت ها و معیارهای تیزهوشانه‌تر و «توسعه با کیفیت بالا» تغییر مسیر داد. با وجودی که از زمان ایجاد این تغییرات تا کنون، دستورالعمل‌های رسمی بر «توسعه با کیفیت بالا» متمرکز بوده‌اند اما همچنان دستورالعمل‌هایی روشن برای رسیدن به این کیفیت بالا ارائه نشده است.

نویسنده پس از بررسی مسیر 10 ساله کمربنده و جاده این طور نتیجه می‌گیرد که چین در تلاش برای جبران تضادهای اقتصاد داخلی خود، با طرحی عظیم برای توسعه وارد صحنه شد و مدل رشد داخلی خود را به جهان ارائه کرد. با این حال، کمتر از یک دهه بعد، به این نکته پی برد که در خارج از کشور هم با همان مسائل و چالش‌هایی مبارزه می‌کند که از ابتدا در داخل با آن روبرو بود: بدهی، ظرفیت مازاد، بهره وری پایین، و شکست به دلیل کیفیت ساخت پایین.

مقامات عالی رتبه این کشور نیز تا حدودی به همین نتیجه رسیده‌اند، زیرا اخیراً به طور علنی خواهان توسعه با کیفیت بالاتر و هماهنگی بهتر بین اهداف و اقدامات در «کمربند و جاده» و «راهبرد گردش دوگانه» شده‌اند که این امر نشان دهنده نارضایتی آنها از شرایط فعلی است.

با این حال تعهد به توسعه با کیفیت بالا به تنهایی برای رسیدگی به مسائل موجود کافی نخواهد بود. بلکه تعیین تعهداتی روشن و منسجم در قبال کیفیت، استانداردها و معیارها باید به عنوان یک هدف کوتاه مدت برای توسعه مسیری پایدار به سمت رشد داخلی و بین‌المللی در نظر گرفته شود.

در عین حال، با وجودی که چین به طور فزاینده‌ از فناوری غربی دور نگهداشته می‌شود، دستیابی این کشور به رشدی با کیفیت بالا امری دشوار خواهد بود؛ از این رو برای طرف چینی رفع تنش‌های ژئوپلیتیک امری بسیار مطلوب خواهد بود. در هر صورت، توپ در زمین دولت مرکزی چین است که باید «اصلاحات جدید و گشایش‌ها» را به اجرا درآورد.

اگر تغییرات سیاسی عمیقی که برای موفقیت و اثرگذاری ابتکارات چین ضروری است، ایجاد نشود، همه پیشنهادات و تماس‌های مربوط به «کمربند و جاده-2» و «راهبرد گردش دوگانه» ناکارآمد خواهد بود و اگر چنین روزی فرا برسد، بخش بزرگی از شرکت‌های دولتی چین با پیامدهای آن روبرو خواهند شد. در عین حال، باید این نکته را در نظر داشت که اصلاحات اقتصادی در این روند به هیچ عنوان کار ساده‌ای نخواهد بود.