آرمیدا ون ریج، پژوهشگر ارشد برنامه اروپا، پروفسور تیم بنتون، مدیر مرکز محیط زیست و جامعه، کرئون باتلر، مدیر برنامه اقتصاد جهانی و دارایی و دکتر پاتریک شرودر، محقق ارشد اندیشکده انگلیسی چتم هاوس در مقاله مشترکی که روی پایگاه اینترنتی این اندیشکده منتشر شد، نوشتند: بین 6 تا 9 ژوئن 2024، در سراسر اتحادیه اروپا، کمی کمتر از 400 میلیون نفر در انتخابات پارلمان اروپا برای انتخاب 720 نماینده پارلمان اروپا رای دادند. این انتخابات از آن جهت مهم است که هم نماینده شهروندان اتحادیه اروپا را در پارلمان اروپا مشخص می‌کند، هم آغاز مذاکرات برای تعیین رئیس جدید کمیسیون اروپا به عنوان نهاد قدرتمندی است که سیاست ها و قوانین اتحادیه اروپا را پیشنهاد می کند.

احزاب سیاسی راست افراطی دستاوردهایی داشتند، اما آنطور که برخی از خودشان پیش بینی می کردند، موفق نشدند. در حالی که ایتالیا، فرانسه و آلمان شاهد دستاوردهای قابل توجهی برای راست افراطی بودند، تصویر در سایر کشورهای اتحادیه اروپا متفاوت تر است. احزاب راست افراطی تنها در پنج کشور اول شدند و در پنج کشور دیگر، عمدتاً دوم یا سوم شدند.

علیرغم اینکه «ایجاد مانع» توسط راست افراطی محقق نشد، لیکن روند بلندمدت نشان دهنده حمایت فزاینده از احزاب ضد نظام مستقر، پوپولیست و مخالف اتحادیه اروپا در هر دو سطح اروپایی و ملی است. این دلیلی برای نگرانی است، به خصوص که احزاب میانه به عادی سازی فعالیت احزاب راست افراطی ادامه می دهند.

توانایی احزاب راست افراطی برای اعمال نفوذ واقعی در پارلمان تحت تأثیر میزان اتحاد آنها قرار خواهد گرفت. آنها در موضوعات کلیدی مانند حمایت از اوکراین و مسئولیت های مالی همسو نیستند.

ایجاد توافقات پان‌اروپایی در خصوص مسائل سیاسی نیز در تضاد با دیدگاه های ملی گرایانه بسیاری از احزاب راست افراطی است. سطح مشارکت آنها در پارلمان نیز در گذشته پایین بوده است، به طوری که نمایندگان راست افراطی پارلمان اروپا مرتباً در رای گیری غایب هستند.

احزاب راست افراطی در انتخابات ژوئن آنطور که پیش بینی می شد، موفق نبودند، اما روند فزاینده‌ای هم در سطح اتحادیه اروپا و هم در سطح ملی، در حمایت از احزاب پوپولیست، ملی گرا و در برخی موارد، مخالف اتحادیه اروپا شکل گرفته است.

این روند بر ترکیب و عملکرد شورای اروپا و شورای وزیران تأثیر می گذارد. این‌ها نهادهایی است که سران دولت های کشورهای عضو و وزیران ملی به ترتیب در آن‌ها گرد هم می آیند و دستور کار سیاست های سطح بالا را تعیین و قوانین اتحادیه اروپا را تصویب می کنند.

با افزایش تعداد رهبران و احزاب مخالف اتحادیه اروپا در سطح ملی، ممکن است مواضع کشورهای عضو در شورا تغییر کند. کشورهای عضو نیز ممکن است تلاش های خود را برای تضعیف سیاست و قدرت قانونگذاری اتحادیه اروپا به نفع فرآیندهای ملی افزایش دهند و اتحادیه اروپا را از درون تهی کنند.

نخستین مرحله‌ای که ترکیب جدید پارلمان اروپا شاید در کوتاه مدت بیشترین اهمیت را در آن داشته باشد، رای به رئیس جدید کمیسیون اروپا است. اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون فعلی در تلاش است که دوره دیگری نیز این سمت را در اختیار داشته باشد. اگر او به اتفاق آرا توسط شورای اروپا نامزد شود، نیاز به رای پارلمان اروپا خواهد داشت.

در سال 2019، او تنها با کسب اکثریت 9 رای به نتیجه رسید. برخی از احزاب که آخرین بار از او حمایت کردند، قبلاً گفته اند که از دوره دوم ریاست او حمایت نخواهند کرد. فون در لاین نیازمند مصالحه و مذاکراتی است که احتمالاً او را وامی‌دارد امتیازاتی بدهد و دستور کار او را بیشتر به سوی احزاب راست بکشد.

تأثیر راست افراطی بر سیاست مهاجرت پیش از انتخابات محسوس بود. احزاب راست افراطی از مهاجرت برای سوء استفاده از نارضایتی های واقعی مردم در مورد مراقبت های بهداشتی، مسکن و هزینه های زندگی استفاده کرده اند. این اثر در دو محور بر سیاست های اتحادیه اروپا تاثیرگذار بوده است. اول، برون سپاری مدیریت مهاجرت که یک سری توافقنامه با کشورهای همسایه اتحادیه اروپا با هدف جلوگیری از رسیدن مهاجران به اتحادیه اروپا – بدون توجه به سوابق ضعیف حقوق بشری برخی از این کشورها، مانند لیبی و تونس، منعقد شده است.

دوم، امنیتی‌سازی مهاجرت به اتحادیه اروپا است که مهاجرت را به عنوان یک تهدید امنیتی در نظر گرفته است. این امر باعث ایجاد سیاست هایی در خصوص کنترل مرزها و بازدارندگی مهاجران شد؛ از جمله آن‌ها می‌توان به میثاق جدید مهاجرت و پناهندگی اشاره کرد که توسط شورای اتحادیه اروپا در ماه مه تصویب شد و بزرگترین تغییر اساسی در سیاست مهاجرت اتحادیه اروپا در بیش از یک دهه است.

همانطور که قانون جدید مهاجرتی به سمت اجرا پیش می رود، راست افراطی احتمالا ادعا خواهد کرد که این میثاق به اندازه کافی راضی‌کننده نیست.

در حوزه سیاست خارجی، پارلمان اروپا نفوذ محدودی بر سیاست خارجی دارد، زیرا مصوبات آن در زمینه سیاست خارجی الزام آور نیست. با این حال، پارلمان اروپا فشارسنج برای تعیین موضع احزاب در خصوص مسائل سیاست خارجی هستند.

حمایت از اوکراین در جنگ علیه روسیه، موضوع غالب سیاست خارجی، اما شاید کمتر بحث برانگیز است. حتی اقدامات بحث برانگیزتر آزادسازی تجاری بین اوکراین و اتحادیه اروپا که اکثریت بزرگی از پارلمان از آن حمایت می‌کنند نیز بعید است تغییر کند.

چالش بزرگ‌تر در کوتاه‌مدت و میان‌مدت، نحوه برخورد با کشورهای عضو که مانعی در شورای اروپا هستند، خواهد بود. یکی از نمونه‌ها مجارستان است که در آن ویکتور اوربان، رهبر پوپولیست این کشور نسبت به تحریم‌های روسیه و حمایت از اوکراین بدبین بوده است. پوپولیست ها در کشورهای دیگر – رابرت فیکو در اسلواکی، گیرت ویلدرز در هلند – نیز ممکن است از مواضع اوربان در شورای اتحادیه اروپا تقلید کنند.

تاثیر پارلمان اروپا بر امور دفاعی نیز غیرمستقیم است. امنیت ملی همچنان یک صلاحیت ملی است و سیاست مشترک امنیتی و دفاعی اتحادیه اروپا، امری بین الدولی است. با این حال، جایی که پارلمان تأثیر دارد، تصویب بودجه اتحادیه اروپا است. در اینجا، ممکن است مخارج دفاعی را به دقت بررسی و در تصویب آن تاخیر ایجاد کند.