«موسسه صلح ایالات متحده» (USIP) در گفتگویی با جورج ای. لوپز تحلیلگر تحریم‌های اقتصادی که در وب سایت این موسسه منتشر شد به بررسی علت وتوی این تحریم‌ها توسط روسیه، عواقب آن و جایگزین‌هایی برای «هیات کارشناسان» پرداخت. جورج لوپز، در سال‌های 2010-2011 و 2022-2023 در هیات کارشناسان حضور داشت:

چرا روسیه تمدید هیات کارشناسان سازمان ملل در مورد تحریم‌های کره شمالی را وتو کرد؟ این کار به طور قطعی به نظارت سازمان ملل بر گسترش برنامه‌های تسلیحات هسته‌ای کره شمالی پایان می‌دهد.

وتوی هیات تحریم کره شمالی توسط روسیه را می‌توان به چند دلیل نسبت داد. اول، روسیه از میزان جزئیات در گزارشات اخیر این هیات، به ویژه در مورد نقض تحریم‌ها توسط روسیه در رابطه با تجارت تسلیحاتی این کشور با کره شمالی، ناراضی بود. علاوه بر این، روسیه مدعی شد که تحریم‌ها هیچ تغییری در رفتار کره شمالی ایجاد نکرده و استدلال کرد که تحریم ها یک فاجعه انسانی را در کره شمالی رقم زده است. در نهایت، تصمیم روسیه برای پایان دادن به کار این هیئت را می‌توان بخشی از تلاشی گسترده‌ برای به چالش کشیدن مشروعیت تحریم‌های سازمان ملل و خود شورای امنیت دانست که به روایت روسیه باعث تسلط غرب بر تجارت و امور مالی جهانی است. روسیه می‌گوید که تحریم‌های سازمان ملل در 30 سال گذشته به دنبال برقراری صلح و امنیت از طریق محدودیت‌های اقتصادی و دیپلماسی نبوده، بلکه بیشتر در راستای سلطه غرب بر تجارت و امور مالی بوده است، به طوری که غرب و متحدانش بارها تحت پوشش قطعنامه‌های شورای امنیت قربانیان مختلفی را در مناطق مختلف انتخاب کرده‌اند. تاکید روسیه بر این روایت از زمانی تشدید شد که خودش به دلیل جنگ با اوکراین هدف تحریم‌های گسترده غرب قرار گرفت.

جامعه ملل متحد با خاتمه فعالیت این هیات چه چیزی را از دست داده است؟

خاتمه هیات کارشناسان سازمان ملل منجر به از دست رفتن تجزیه و تحلیل جامع فعالیت‌های غیرقانونی مرتبط با برنامه‌های هسته‌ای و موشکی کره شمالی، از جمله مبادلات مالی، سرقت سایبری، و دور زدن تحریم‌ها می‌شود. این هیات همچنین تأثیر بشردوستانه تحریم‌ها را ارزیابی کرد که به معافیت‌های جدید و دسترسی بیشتر به اطلاعات برای دولت‌های عضو سازمان ملل منجر شد. علاوه بر این، در نبود گزارش‌های این هیات، اطلاعاتی در مورد شبکه‌های جنایی و بازیگرانی که امکان فرار کره شمالی از تحریم‌ها را فراهم می‌کنند، وجود نخواهد داشت. این هیات به طور دائم شرکت‌ها و اشخاصی را که باید به فهرست تحریم‌های سازمان ملل اضافه شوند، مشخص می‌کرد.

آیا نهاد‌های جدیدی وجود دارند که بتوانند یک معادل عملکردی برای این هیات ایجاد کنند؟

پیشنهادهای مختلفی برای سازوکار‌های نظارتی جایگزین در ارتباط با کره شمالی وجود دارد که شامل سازوکار‌هایی درون ساختار سازمان ملل و خارج از آن است. برخی از این ایده‌های بالقوه شامل ایجاد یک فدراسیون آزاد از نهادهای سازمان ملل و آژانس‌های تحقیقاتی بزرگ برای تهیه گزارشات به موقع، تقویت اختیارات کمیته تحریم‌های کره شمالی در سازمان ملل، و ایجاد سازوکارهای موقتی جدید خارج از چارچوب سازمان ملل است. با این حال، هیچ یک از این ایده ها هنوز محقق نشده‌اند. با این وجود، به دلیل تصویب قطعنامه 2744 شورای امنیت که یک کارگروه غیررسمی جدید را در مورد موضوعات کلی تحریم ایجاد کرد، خوشبینی‌هایی وجود دارد.

آیا سازوکار دیگری مطرح شده که قبلا درباره‌اش بحث نشده باشد؟

من برای رسیدگی به تحریم‌ها و مسائل عدم اشاعه با کره شمالی دو مسیر ممکن را در نظام سازمان ملل پیشنهاد کرده‌ام. یک رویکرد شامل ایجاد گروهی از اشخاص برجسته توسط دبیرکل برای ارزیابی مجدد پرونده‌های گذشته و نتایج آنها است. گزینه دیگر شامل آن است که کشورهای همفکر به رهبری کره جنوبی از «کمیته دائمی میان سازمانی» سازمان ملل درخواست کنند که تأثیر تحریم‌ها را بررسی کند.

در حالی که به زودی هیچ نهاد جانشینی برای هیات کارشناسی سازمان ملل وجود نخواهد داشت، و با توجه به اینکه کره شمالی و روسیه یک مشارکت راهبردی جامع را اعلام کرده‌اند، آمریکا خارج از نظام سازمان ملل چه اقداماتی می‌تواند انجام دهد؟

آمریکا در هماهنگی با متحدان و شرکای همفکر و دیگردولت‌های عضو که به عدم اشاعه و عاری سازی شبه جزیره کره از سلاح هسته‌ای متعهدند، باید اقداماتی انجام دهد. آمریکا باید با پذیرش این که تحریم همیشه اهرمی برای دیپلماسی مستقیم بوده است، کار را آغاز کند. عدم وجود دیپلماسی با کره شمالی در پنج سال گذشته، خلائی را ایجاد کرد که روسیه به دنبال پر کردن آن بوده است. با این حال، مهم نیست که کیم جونگ اون چقدر برای مزایای حاصل از روابط نزدیک با روسیه ارزش قائل است، در هر حال پوتین نمی‌تواند تحریم‌های چندجانبه‌ای را که تعامل با آمریکا می‌تواند کاهش دهد، کم کند.

آمریکا باید تلاش‌ها برای برقراری گفت‌وگوی مستقیم با رهبری کره شمالی را تشدید کند. واشنگتن در ابتدا نباید ضرب الاجلی صادر کند مبنی بر این که پیونگ یانگ باید بین روسیه و آمریکا دست به انتخاب بزند. بلکه باید یک نقشه راه شامل اقدامات اعتمادساز را برای بازگرداندن کیم به میز مذاکره در نظر بگیرد.

در عین حال، آمریکا باید به نگرانی‌های امنیتی ژاپن، کره جنوبی و دیگر شرکای منطقه‌ای خود توجه داشته باشد. این به معنای اقدامات مستمر برای تقویت اتحادهای دوجانبه و اشکال مختلف سازوکارهای سه جانبه، کوچک و منطقه‌ای (که شامل کره شمالی باشد)، و همچنین ارائه کمک‌های فنی به کشورهای مختلف و سیستم‌های بخش خصوصی است که به طور خاص در برابر جرایم سایبری و برنامه‌های هک توسط کره شمالی آسیب پذیر هستند.