جدیدترین مطالب

نقش قدرت‌های نوظهور در گذار به نظم چندقطبی

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: تحولات انتخاباتی آمریکای لاتین، رفتار قدرت‌های بزرگ و دشواری تصمیم‌گیری در نهادهای چندجانبه، از گذار تدریجی به نظمی چندقطبی و درعین‌حال ناپایدار حکایت دارند.

علل بازتعریف راهبرد روسیه در قبال آفریقا

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «اجلاس سران روسیه و آفریقا نشان‌دهنده تداوم چرخش روسیه به‌سوی آفریقا و تلاش این کشور برای گسترش دامنه همکاری‌های اقتصادی است. این اجلاس همچنین بازتاب‌ راهبرد مسکو برای متنوع‌سازی مقاصد صادراتی و اولویت‌بخشی به بازار آفریقا برای عرضه محصولات کشاورزی، کودهای شیمیایی و محصولات فناوری روسیه، در شرایط افزایش سریع تنش‌های ژئوپلیتیکی و عدم‌قطعیت در بازارهای جهانی است.»

تحلیلی بر ایجاد فرماندهی مشترک عربی در کویت

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: ایجاد فرماندهی مشترک عربی در کویت، زمانی به امنیت پایدار خلیج‌فارس کمک می‌کند که از وابستگی به آمریکا فاصله بگیرد و بر پیگیری مشارکت و همکاری همه کشورهای منطقه استوار شود.

محدودیت‌ها در روابط روسیه و ترکیه در فضای بحرانی منطقه

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «مشارکت راهبردی» عنوانی است که مدت‌ها برای توصیف روابط روسیه و ترکیه به کار می‌رود؛ اما متغیرهای شکل‌دهنده این روابط پیچیده‌تر شده‌اند. مسائل امنیت منطقه‌ای، تجارت و انرژی، به‌ویژه اختلافات در خاورمیانه، قفقاز جنوبی و امنیت کشتیرانی در دریای سیاه، تاب‌آوری روابط دو کشور را به بوته آزمون گذاشته‌اند.»

نگرانی و تردید پنتاگون درخصوص چگونگی حضور نظامی آمریکا در خلیج‌فارس

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ با ایران هنوز به پایان نرسیده، اما بحث درباره شکل و ماهیت حضور نظامی آمریکا در منطقه خلیج(فارس) پس از جنگ آغاز شده است. نحوه پایان جنگ بر چگونگی بازنگری آمریکا در نقش منطقه‌ای خود تاثیر خواهد گذاشت. چیزی شبیه به یک خرد متعارف در حال شکل‌گیری در محافل سیاسی است که می‌تواند نفوذ آمریکا در خاورمیانه را به طور جدی به خطر بیندازد.»

تنزل جایگاه اروپا از پیشگامی در دیپلماسی به دنباله‌روی حقیرانه از آمریکا در قبال ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «زمانی بود که اروپا در مورد دیپلماسی جدیت داشت، دیپلماسی به‌عنوان یک کار صبورانه و اغلب طاقت‌فرسای تعامل با دشمنان تلقی می شد و نه صرفا صدور محکومیت و اعمال تحریم.»

انگلیس در مقابل دو گزینه انتخابی: پذیرش مقررات تجاری اتحادیه اروپا و یا تحمل فشارهای تعرفه‌ای چین

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «قانون شتاب‌بخشی صنعتی اتحادیه اروپا (IAA)، بریتانیا را به سمت رویارویی اقتصادی با چین سوق می‌دهد که لندن ترجیح می‌دهد از آن اجتناب کند. این قانون قرار است الزامات جدیدی تحت عنوان «ساخت اروپا» وضع کند و دسترسی شرکت‌ها به برخی طرح‌های یارانه‌ای و قراردادهای تدارکات عمومی را به استفاده به میزان کافی از کالاها و قطعات تولیدشده در داخل اروپا مشروط سازد. یکی از اهداف این اقدام، حمایت از صنایع اروپایی در برابر کالاهای چینی ارزان‌قیمت و باکیفیت، از جمله خودروهای هیبریدی و برقی است.»

«سقف بدهی دولت»؛ اهرم قوی مجلس نمایندگان آمریکا برای مهار ترامپ در ادامه جنگ علیه ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ « در واشنگتن هیچ‌کس درباره سقف بدهی دولت فدرال صحبت نمی‌کند و دقیقا به همین دلیل است که این موضوع شایسته توجه است. بخش عمده بحث‌های پیش از انتخابات درباره اقداماتی که مجلس نمایندگان با اکثریت دموکرات می‌تواند برای مهار ماجراجویی دونالد ترامپ در ایران انجام دهد، بر قطعنامه‌های محدودکننده اختیارات جنگی رئیس‌جمهور، احضاریه‌های کنگره و جلسات استماع متمرکز بود. جای تعجب نیست که هر سه ابزار با مانع یکسانی روبه‌رو هستند: وتوی رئیس‌جمهور؛ وتویی که اکثریت جدید کنگره آرای دوسوم نمایندگان لازم برای لغو آن را در اختیار نخواهد داشت.»

Loading

أحدث المقالات

نقش قدرت‌های نوظهور در گذار به نظم چندقطبی

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: تحولات انتخاباتی آمریکای لاتین، رفتار قدرت‌های بزرگ و دشواری تصمیم‌گیری در نهادهای چندجانبه، از گذار تدریجی به نظمی چندقطبی و درعین‌حال ناپایدار حکایت دارند.

علل بازتعریف راهبرد روسیه در قبال آفریقا

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «اجلاس سران روسیه و آفریقا نشان‌دهنده تداوم چرخش روسیه به‌سوی آفریقا و تلاش این کشور برای گسترش دامنه همکاری‌های اقتصادی است. این اجلاس همچنین بازتاب‌ راهبرد مسکو برای متنوع‌سازی مقاصد صادراتی و اولویت‌بخشی به بازار آفریقا برای عرضه محصولات کشاورزی، کودهای شیمیایی و محصولات فناوری روسیه، در شرایط افزایش سریع تنش‌های ژئوپلیتیکی و عدم‌قطعیت در بازارهای جهانی است.»

تحلیلی بر ایجاد فرماندهی مشترک عربی در کویت

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: ایجاد فرماندهی مشترک عربی در کویت، زمانی به امنیت پایدار خلیج‌فارس کمک می‌کند که از وابستگی به آمریکا فاصله بگیرد و بر پیگیری مشارکت و همکاری همه کشورهای منطقه استوار شود.

محدودیت‌ها در روابط روسیه و ترکیه در فضای بحرانی منطقه

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «مشارکت راهبردی» عنوانی است که مدت‌ها برای توصیف روابط روسیه و ترکیه به کار می‌رود؛ اما متغیرهای شکل‌دهنده این روابط پیچیده‌تر شده‌اند. مسائل امنیت منطقه‌ای، تجارت و انرژی، به‌ویژه اختلافات در خاورمیانه، قفقاز جنوبی و امنیت کشتیرانی در دریای سیاه، تاب‌آوری روابط دو کشور را به بوته آزمون گذاشته‌اند.»

نگرانی و تردید پنتاگون درخصوص چگونگی حضور نظامی آمریکا در خلیج‌فارس

شورای راهبردی آنلاین-رصد: «جنگ با ایران هنوز به پایان نرسیده، اما بحث درباره شکل و ماهیت حضور نظامی آمریکا در منطقه خلیج(فارس) پس از جنگ آغاز شده است. نحوه پایان جنگ بر چگونگی بازنگری آمریکا در نقش منطقه‌ای خود تاثیر خواهد گذاشت. چیزی شبیه به یک خرد متعارف در حال شکل‌گیری در محافل سیاسی است که می‌تواند نفوذ آمریکا در خاورمیانه را به طور جدی به خطر بیندازد.»

تنزل جایگاه اروپا از پیشگامی در دیپلماسی به دنباله‌روی حقیرانه از آمریکا در قبال ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «زمانی بود که اروپا در مورد دیپلماسی جدیت داشت، دیپلماسی به‌عنوان یک کار صبورانه و اغلب طاقت‌فرسای تعامل با دشمنان تلقی می شد و نه صرفا صدور محکومیت و اعمال تحریم.»

انگلیس در مقابل دو گزینه انتخابی: پذیرش مقررات تجاری اتحادیه اروپا و یا تحمل فشارهای تعرفه‌ای چین

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «قانون شتاب‌بخشی صنعتی اتحادیه اروپا (IAA)، بریتانیا را به سمت رویارویی اقتصادی با چین سوق می‌دهد که لندن ترجیح می‌دهد از آن اجتناب کند. این قانون قرار است الزامات جدیدی تحت عنوان «ساخت اروپا» وضع کند و دسترسی شرکت‌ها به برخی طرح‌های یارانه‌ای و قراردادهای تدارکات عمومی را به استفاده به میزان کافی از کالاها و قطعات تولیدشده در داخل اروپا مشروط سازد. یکی از اهداف این اقدام، حمایت از صنایع اروپایی در برابر کالاهای چینی ارزان‌قیمت و باکیفیت، از جمله خودروهای هیبریدی و برقی است.»

«سقف بدهی دولت»؛ اهرم قوی مجلس نمایندگان آمریکا برای مهار ترامپ در ادامه جنگ علیه ایران

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ « در واشنگتن هیچ‌کس درباره سقف بدهی دولت فدرال صحبت نمی‌کند و دقیقا به همین دلیل است که این موضوع شایسته توجه است. بخش عمده بحث‌های پیش از انتخابات درباره اقداماتی که مجلس نمایندگان با اکثریت دموکرات می‌تواند برای مهار ماجراجویی دونالد ترامپ در ایران انجام دهد، بر قطعنامه‌های محدودکننده اختیارات جنگی رئیس‌جمهور، احضاریه‌های کنگره و جلسات استماع متمرکز بود. جای تعجب نیست که هر سه ابزار با مانع یکسانی روبه‌رو هستند: وتوی رئیس‌جمهور؛ وتویی که اکثریت جدید کنگره آرای دوسوم نمایندگان لازم برای لغو آن را در اختیار نخواهد داشت.»

Loading

راهبرد آمریکا در قبال چین: جلوگیری از وابستگی، قبل از شکل گرفتن آن

شورای راهبردی آنلاین-رصد:‌ «رقابت روزافزون آمریکا و چین در عرصه فناوری و مسابقه دو کشور برای سلطه بر حوزه‌های هوش مصنوعی، رباتیک و فناوری‌های حیاتی، چشم‌انداز جهانی موازنه قدرت و جایگاه کشورها را بازتعریف کرده است. این رقابت دیگر صرفا در مراکز داده باقی نخواهد ماند بلکه به کارخانه‌ها، انبارها، بنادر و زیرساخت‌های فیزیکی گسترده‌تر نیز سرایت کرده است. مرحله بعدی رقابت هوش مصنوعی، به سرعت تولید، ظرفیت و قابلیت اطمینان ربات‌هایی بستگی دارد که از انجام کارهای روزمره گرفته تا ایفای نقشی تعیین‌کننده در برتری نظامی، به کار گرفته خواهند شد.»

کالینز چونگ یو کیت در تحلیلی که در وب‌سایت «اوراسیا ریویو» منتشر شد،  نوشت: ‌اقدام اخیر واشنگتن برای محدود کردن ورود ربات‌های پیشرفته تولیدشده در خارج از کشور، به‌ویژه ربات‌های ساخت چین، از یک سو اقدامی حیاتی برای مهار برتری چین در این عرصه تلقی می‌شود و از سوی دیگر با هدف حفاظت از امنیت داخلی در برابر خطرات احتمالی جاسوسی و خطر نهایی استفاده از این ربات‌ها به‌عنوان «اسب تروا» صورت می‌گیرد.

اما پکن راهبردی متفاوت را دنبال می‌کند و می‌خواهد پیش از آنکه بازار به بلوغ کامل برسد، به مقیاس تولید دست یابد. چین این هدف را با افزایش حجم تولید، تقویت تامین‌کنندگان داخلی، کاهش هزینه‌ها و ایجاد یک اکوسیستم یکپارچه که هوش مصنوعی را در حوزه‌هایی مانند باتری، فناوری خورشیدی، پهپادها و خودروهای برقی به کار می‌گیرد، دنبال می‌کند.

بنابراین، در رقابت نوظهور رباتیک مسئله صرفا این نیست که چه کسی بیشترین ربات را تولید می‌کند یا از نظر پیچیدگی فناوری جلوتر است. مسئله مهم‌تر این است که چه طرفی ماشین‌ها، زنجیره‌های تامین و استانداردهایی را کنترل می‌کند که هوش مصنوعی را به میدان واقعی رقابت و منافع راهبردی متصل می‌کنند. واشنگتن و پکن هر دو به اهمیت این موضوع واقف‌اند.

تلاش واشنگتن برای بستن سریع درها

آمریکا یک درس ناخوشایند آموخته است: جلوگیری از وابستگی، پیش از شکل گرفتن وابستگی، کاری آسان‌تر است. هنگامی که یک فناوری خارجی به‌طور عمیق در زیرساخت‌های ملی ادغام شود، کنار گذاشتن آن پرهزینه و از نظر سیاسی دشوار خواهد بود.

این مسئله راهبرد آمریکا در قبال نیمه‌رساناها، پهپادها، مواد معدنی حیاتی و دیگر فناوری‌های راهبردی را شکل داده است و اکنون رباتیک نیز به این عرصه اضافه شده است.

در اوایل ژوئیه، کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا (FCC) تجهیزات رباتیک پیشرفته تولیدشده در خارج از کشور را در «فهرست مشمول محرومیت» قرار داد. این اقدام موانع جدیدی برای ورود تجهیزات خارجی به بازار آمریکا ایجاد کرد تا از امنیت اقتصادی، نظامی و مدنی داخلی در بحبوحه نگرانی‌ها درباره تهدیدهای احتمالی این تجهیزات در شرایط مختلف، محافظت شود.

این نگرانی‌ها شامل نظارت و جاسوسی، حملات سایبری، اختلال در زنجیره تامین و خطر به‌دست‌گرفتن کنترل از راه دور است. یک ربات خودمختار مدرن قادر است اطلاعاتی را که می‌بیند و می‌شنود و اطلاعات محیط پیرامون خود را ذخیره و پردازش کند. نگرانی این است که این قابلیت‌ها بتوانند همانند «اسب تروا» برای رقبای راهبردی مزیت ایجاد کنند. همه این موارد معادله امنیتی را تغییر می‌دهند؛ مشابه تهدیدهای جنگ سایبری و محاسبات امنیتی مرتبط با تیک‌تاک و هواوی در گذشته.

رویکرد آمریکا را می‌توان نوعی «ممانعت راهبردی» دانست: جلوگیری از شکل‌گیری وابستگی پرخطر پیش از آنکه مقیاس لازم ایجاد شود. ربات‌های چینی به دلیل ایجاد خطر برای توانمندی‌های فناوری و نظامی رقیب تلقی می‌شوند و در عین حال ممکن است اگر ورودشان محدود نشود، صنعت رباتیک آمریکا بخشی از توان رقابتی خود را از دست بدهد.

بیم آمریکا از ظرفیت تولید بالای چین

در رقابت رباتیک بزرگ‌ترین نقطه قوت چین توانایی تولید در بالاترین مقیاس و حجم است. چین در سال ۲۰۲۴، نزدیک به ۳۰۰ هزار ربات صنعتی تولید کرد که حدود ۵۴ درصد از نصب ربات‌های صنعتی در جهان را تشکیل می‌داد. در مقابل، آمریکا در همان سال تنها حدود ۳۴ هزار ربات صنعتی نصب کرد. مقیاس تولید می‌تواند به یک مزیت فناوری تبدیل شود و در این مورد، اهرم فشار و قدرت بیشتری در اختیار چین قرار می‌دهد.

هر رباتی که به کار گرفته می‌شود، تجربه ارزشمندی ایجاد و فرصت‌هایی برای تولیدکنندگان فراهم می‌کند تا قطعات را بهبود دهند، قیمت‌ها را بیش از پیش کاهش دهند و شبکه‌های تامین‌کنندگان را تقویت کنند.

این همان مزیتی است که به چین کمک کرد در صنایع باتری، خودروهای برقی و تولید تجهیزات خورشیدی شتاب و مزیت بیشتری ایجاد کند و «هوش مصنوعی تجسم‌یافته»  نیز با تکمیل صنعت رباتیک، این اثر را تشدید می‌کند.

پکن به‌جای تمرکز بر توانایی فعلی ربات‌ها، روی آینده و گسترش تولید در مقیاس بالا سرمایه‌گذاری می‌کند؛ یعنی با کاهش هزینه‌ها و افزایش توانایی ربات‌ها، تعداد آنها را به میلیون‌ها دستگاه می‌رساند. در مقابل، واشنگتن می‌کوشد از شکل‌گیری چنین مقیاسی جلوگیری کند تا آمریکا در آینده به فناوری و ربات‌های چینی وابسته نشود.

ترس از «اسب تروا»

نگرانی از اینکه ربات‌های چینی بتوانند به «اسب تروا» تبدیل شوند و برتری آمریکا و غرب در عرصه فناوری یا مزیت سایبری و نظامی آنها را تضعیف کنند، همچنان یک دغدغه راهبردی است.

آسیب‌پذیری‌های گزارش‌شده در پلتفرم‌های رباتیک چینی این نگرانی را تقویت کرده‌اند؛ زیرا ضعف در احراز هویت، دسترسی از راه دور و سرویس‌های پشتیبان می‌تواند ماشین‌ها را به حسگرهایی تبدیل کند که از راه دور قابل دسترسی هستند.

ترس اصلی این است که ماشین‌های ارزان‌قیمت اما پیشرفته، پیش از آنکه واشنگتن به‌طور کامل دریابد چه کسی سیستم‌عامل، میان‌افزار، خدمات ابری و دسترسی از راه دور آنها را کنترل می‌کند، در اقتصاد و زندگی روزمره آمریکا به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گیرند.

هدف آمریکا از یک سو جلوگیری از سلطه پلتفرم‌های چینی بر زیرساخت رباتیک و هوش مصنوعی و از سوی دیگر، ایجاد یک اکوسیستم رقابتی آمریکایی و متحدانش در زمینه هوش مصنوعی تجسم‌یافته است.

آمریکا مغز را دارد، چین بدن را

آمریکا همچنان در زمینه هوش و توانایی استدلال مدل‌های هوش مصنوعی از بسیاری از رقبا جلوتر است و این رقابت می‌تواند به میدان نبرد کلیدی برای شکل‌گیری نظم جهانی در قرن جدید تبدیل شود.

شرکت‌های آمریکایی در سامانه‌های پیشرفته هوش مصنوعی، طراحی نیمه‌رساناها، رایانش ابری و سرمایه‌گذاری فناوری توانمندی بالایی دارند. برآوردهای دانشگاه استنفورد نشان می‌دهد سرمایه‌گذاری خصوصی آمریکا در هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۵ حدود ۲۸۵.۹ میلیارد دلار بوده است. بنابراین، واشنگتن بخش مهمی از «مغز» اکوسیستم نوظهور اقتصاد رباتیک را در اختیار دارد.

چین، در مقابل، در بخش «بدن» این اکوسیستم مزیت دارد؛ یعنی کارخانه‌ها، نیروی کار تولیدی، زیرساخت‌های فیزیکی، تقاضای صنعتی و ظرفیت لازم برای تبدیل هوش مصنوعی به ماشین‌های فیزیکی.

این وضعیت یک معضل راهبردی ایجاد می‌کند: اگر چین همچنان اکوسیستم صنعتی و تولیدی را کنترل کند، واشنگتن به‌تنهایی نمی‌تواند بر این رقابت غلبه کند.

در نهایت، نخستین رقابت هوش مصنوعی بر سر ساخت هوشمندترین ماشین بود؛ اما رقابت بعدی بر سر این خواهد بود که چه کسی بتواند آن را در مقیاس بالا و با قابلیت‌های پیشرفته تولید کند، به‌صورت راهبردی به کار گیرد و جهان را متقاعد کند که به آن اعتماد داشته باشد.

0 Comments