وب سایت اندیشکده چتم هاوس در یادداشتی نوشت: با این حال، توجه اروپا اکنون به طور فزاینده‌ای به امنیت آسیا و تحولات این منطقه (در راس آنها، ظهور چین) جلب شده و منافع اروپا را شدیدا تحت تاثیر قرار داده است. حتی ناتو نیز به ارزیابی ارتباط میان امنیت یوروآتلانتیک و هنداقیانوسیه می‌پردازد. با این وجود، منابع اروپا برای اختصاص به امنیت آسیا محدود است. اگر قرار است اروپا نقش فزاینده‌ای در امنیت آسیا ایفا کند (با توجه به طیف وسیع چالش‌های این منطقه) وقت آن است که در مورد چگونگی این اقدامات، تفکری ساختاری اتخاذ شود.

مشارکت اروپا در امنیت هنداقیانوسیه باید از فرانسه و انگلیس آغاز شود. هر دوی این کشورها در هنداقیانوسیه منافع راهبردی دارند که از منافع دیگر کشورهای اروپایی (یا اتحادیه اروپا) فراتر می‌رود. انگلیس همین اکنون نیز از طریق «فایوآیز» و «توافق دفاعی پنج قدرت» (ازجمله استرالیا، مالزی، نیوزیلند، و سنگاپور) در امنیت آسیا مشارکت دارد. فرانسه نیز با بیش از 1.5 میلیون شهروند، قلمرو گسترده و پنج پایگاه نظامی دائمی، در هنداقیانوسیه از منافع مستقیم بیشتری برخوردار است.

فرانسه و انگلیس، به عنوان اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل، خود را تامین کننده امنیت جهانی می‌دانند. طی پنچ سال گذشته، این دو کشور همکاری امنیتی خود با شرکای اصلی منطقه‌ای را تعمیق بخشیده‌اند.

همچنین، این دو کشور در عملیات‌های دریای جنوب چین حضور منظمی داشته و قرار است ناوهای هواپیمابر HMS ملکه الیزابت در اقیانوس آرام و شارل دوگل در اقیانوس هند مستقر شود. طی دهه گذشته، فرانسه و انگلیس همکاری دفاعی متقابل خود را بویژه از طریق موافقتنامه «لنکستر هاوس» افزایش داده‌اند  که توسط دیوید کامرون و نیکولاس سارکوزی در سال 2010 امضا شده است.

فرانسه و انگلیس هر یک بر اساس منافع و تاریخ خود، روابط دوجانبه مستحکمی با کشورهای منطقه منعقد کرده‌اند اما از منافع، رقابت و تفاهم خود در این منطقه هیچ ارزیابی مشترک عمیقی ندارند. با توجه به اهداف مشترک و منابع محدود فرانسه و انگلیس در هنداقیانوسیه، همکاری موثر هرچه بیشتر آن‌ها منطقی خواهد بود.

دیگر کشورهای اروپایی نیز برای مشارکت در امنیت آسیا احتمالا تمایل فزاینده‌ای خواهند داشت. در مواجهه با بی ثباتی روزافزون منطقه و رفتار قلدرمابانه چین در بسیاری از موضوعات، ازجمله در سین کیانگ، هنگ کنگ و همه گیری [کروناویروس]، بسیاری از کشورهای اروپایی به تقابل هرچه بیشتر با چین روی آورده اند، هرچند که تقابل آن‌ها عمدتا به مسائل اقتصادی نظیر سرمایه گذاری متمرکز است.

آلمان و هلند سال 2020 «دستورالعملی» در خصوص هنداقیانوسیه منتشر کرده‌اند که رویکرد اروپایی آن بر رویکرد ملی آن اولویت دارد. آلمان نیز از اعزام کشتی جنگی به هنداقیانوسیه از اواخر 2021 خبر داده است. اتحادیه اروپا راهبرد هنداقیانوسیه خاص خود را ارائه کرده و زمینه برای اختصاص منابع به صورت مشترک برای اروپا هموار شده است. با توجه به گستردگی حوزه مسائل سیاسی نظیر امنیت، فناوری، اقتصاد و تجارت، زیرساخت و مسائل اقلیمی و همچنین، خروج انگلیس از اتحادیه اروپا، انتظار می‌رود که رویکرد مشترک اروپا در هنداقیانوسیه در نشست‌های مختلف (در قالب‌های دوجانبه، اتحادیه اروپا، ناتو، و E3) مورد بحث و بررسی قرار گیرد.

حال پرسش این است که این اقدامات چگونه (و با چه سرعتی) انجام خواهد شد. ارائه دیدگاه واحد و مشترک اروپا در هنداقیانوسیه زمان خواهد برد اما فضای راهبردی در هنداقیانوسیه به سرعت به تحلیل می‌رود. چنین استدلال می‌شود که فرانسه و انگلیس، بویژه در تعهدات امنیتی، باید رشته امور را به دست گرفته و به پیشبرد آن بپردازند. رهبری این دو کشور با ایجاد «چارچوب امن»، دیگر کشورهای اروپایی را به اختصاص منابع ترغیب خواهد کرد.

علاوه بر این، فرانسه و انگلیس باید استقرار تجهیزات دریایی و هوایی را بیش از پیش هماهنگ ساخته و حضور نظامی «پایدار» اروپا در هنداقیانوسیه را تضمین کنند. چنین امری برنامه مشارکت دیگر کشورهایی اروپایی را تسهیل خواهد کرد. همچنین، برای مشارکت اطلاعاتی و تقسیم احتمالی کار نیز فضایی باز وجود دارد که در آن، فرانسه در جنوب غرب اقیانوس آرام و انگلیس در جنوب شرق آسیا می‌توانند تخصص هایی ارائه کنند. فرانسه و انگلیس باید برای سناریوهای احتمالی از جمله بحران تایوان، نیز برنامه هماهنگی داشته باشند.

کشورهای اروپایی علاوه بر هماهنگی بین خود، باید (مخصوصا از طریق «قالب چهارگانه» مشتمل بر استرالیا، هند، ژاپن، و آمریکا) همکاری با شرکای منطقه‌ای خود را نیز گسترش دهند. این امر در نهایت می‌تواند به بحث و بررسی مابین این قالب چهارگانه با فرانسه و انگلیس (Quad + E2) و در صورت آمادگی آلمان برای مشارکت هرچه بیشتر در امنیت آسیا، به Quad + E3 در اوایل این ماه منجر شود.

درست است که تلاش برای ایجاد یک رویکرد مشترک و فراگیر اروپایی در امنیت هنداقیانوسیه ارزشمند است اما تغییر سریع شرایط در آسیا بدین معناست که در حال حاضر رهبری فرانسه و انگلیس بهترین راه کمک به امنیت آسیاست.