شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
حسن هانی زاده در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: جامعه بین الملل تابع آمریکاست، لذا شورای امنیت نمی تواند بدون اراده آمریکا تصمیم گیری کند. با وجود این، حضور نیروهای نظامی آمریکا در رقه نمونه روشنی از اشغالگری است و این حق برای دولت و ملت سوریه وجود دارد که با نیروهای اشغالگر برخورد کنند.
پرسش: هدف آمریکا از ورود پیاده نظامش به سوریه چیست؟
پس از پاکسازی کامل حلب از وجود گروهک های تروریستی و آشکار شدن آثار شکست در میان داعش، جبهه النصره و ارتش آزاد؛ دو حرکت فیزیکی-نظامی از سوی ترکیه و آمریکا در سوریه آغاز شد. ترکیه با این هدف که ارتش آزاد باید در منطقه مرزی ترکیه مستقر شود با پیشروی به سمت اراضی سوریه در جرابلس، الباب و ادلب، صدها نفر از نیروهای نظامی خود را به شمال حلب گسیل داشت و حدود 1500 کیلومتر مربع از اراضی شمال سوریه را اشغال کرد تا مانع حرکت نیروهای نظامی وابسته به حزب دموکراتیک کرد سوریه شود و کمک های خود را به ارتش آزاد از سر بگیرد. در عین حال آمریکا نیروهای تفنگدار خود را با هدف مقابله با محور مقاومت و حزب الله و کمک به گروه های مخالف دولت سوریه، بدون مجوز سازمان ملل به رقه و حلب اعزام کرد و هم اکنون حدود 400 نفر از نیروهای تفنگداران آمریکا در اطراف رقه مستقر شده اند. هر چند ایالات متحده هدف از اعزام نیرو به این مناطق را سرکوب گروهک های تروریستی داعش و النصره اعلام نموده، اما در واقع آمریکا در صدد است که وضعیت بحرانی سوریه همچنان ادامه داشته باشد و مانع حضور محور مقاومت در سوریه شود.
پرسش: هماهنگی روسیه و آمریکا در این خصوص چه پیامدهایی خواهد داشت و چه آثاری بر جا می گذارد؟
سکوت تردیدآمیز و عجیب روسیه در مقابل حضور نیروهای نظامی آمریکا در سوریه نشان می دهد که یک سلسله توافقاتی میان مسکو و واشنگتن بر سر تقسیم غنائم جنگی سوریه وجود دارد. با وجود آنکه روسیه با اجازه و با درخواست دولت سوریه وارد این کشور شده، اما در شرایط فعلی برای حفظ منافع خودش از کمک به دولت سوریه سر باز می زند و در مقابل تجاوز نیروهای آمریکایی سکوت اختیار کرده است. این سکوت تردیدهایی را نزد ناظران سیاسی به ویژه ملت سوریه به وجود آورده است.
پرسش: موازنه قدرت آمریکا و روسیه در سوریه به چه سویی در حرکت است و چه آثاری برای آینده سیاسی نظام حاکم بر سوریه دارد؟
اگر توافقات پشت پرده ای بین روسیه و آمریکا صورت گرفته باشد، طبیعی است که این توافقات به ضرر محور مقاومت و دولت سوریه خواهد بود. سفر اخیر بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی به مسکو نشان دهنده این است که روس ها وارد بازی خطرناکی شده اند و تصمیم دارند تا به نوعی امنیت منطقه در اختیار نیروهای ترکیه، آمریکا و روسیه قرار گیرد.
پرسش: از نظر حقوقی حضور نیروهای آمریکایی و دیگر نیروهایی که بدون دعوت دولت سوریه در این کشور به سر می برند، چه وضعیتی دارد؟
به لحاظ حقوق بین الملل، آمریکا سیادت و تمامیت ارضی یک کشورِ مسقل عضو سازمان ملل را نادیده گرفته است که این موضوع بر خلاف قوانین بین المللی است و شورای امنیت می باید قطعنامه ای در این خصوص صادر کند. حضور نیروهای آمریکا در سوریه به مفهوم تضعیف شورای امنیت سازمان ملل است، لذا اگر قرار است در سوریه اقدام نظامی صورت بگیرد اولاً باید با اجازه شورای امنیت سازمان ملل باشد و ثانیا باید نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل به سوریه اعزام شوند. آمریکا برخلاف قوانین بین المللی نیروهای خود را وارد سوریه کرده و این حق برای دولت و ملت سوریه وجود دارد که با نیروهای آمریکا به عنوان نیروهای اشغالگر مقابله کنند.
پرسش: چرا مجامع بین المللی در این خصوص سکوت می کنند و اعتراضی ندارند؟
با توجه به اینکه جامعه جهانی از نظام آمریکا و قدرت های فرامنطقه تبعیت می کنند، لذا در برابر تجاوز آمریکا به سوریه سکوت اختیار کرده اند. طبیعتاً شورای امنیت نمی تواند خارج از اراده آمریکا تصمیم گیری کند و به همین دلیل در برابر تجاوز آمریکا به سوریه سکوت و منفعلانه برخورد کرده است.
0 Comments