شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
شورای راهبردی آنلاین – رصد: درگیری با ایران و ایجاد اختلال در تنگه هرمز، اگرچه از نظر مالی توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس قابل مدیریت است، اما اعتبار ثبات و امنیت این منطقه را که پایهگذار برنامههای توسعهای مانند چشمانداز ۲۰۳۰ است، به چالش کشیده و ترمیم آن دشوارتر از بازسازی ۲۰۰ میلیارد دلاری زیرساختها خواهد بود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: در شرایطی که معادلات امنیتی منطقه تحت تأثیر تقابل راهبردی ایران با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی به مرحلهای حساس رسیده است، پرسش از ماهیت قدرت دفاعی تهران بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در حالی که واشنگتن و تلآویو بر برتری تکنولوژیک خود تکیه دارند، جمهوری اسلامی ایران مدلی از بازدارندگی را ارائه کرده که فراتر از محاسبات مادی ارتشهای کلاسیک جهان است. این قدرت که ریشه در پیوند میان «میدان» و «مردم» دارد، نه تنها توازن قوا را در نبردهای اخیر تغییر داده، بلکه محاسبات دشمنان را در مواجهه با عمق استراتژیک ایران دچار اختلال کرده است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: رقابت سالهای اخیر میان آمریکا و چین هم مناطق جغرافیایی مختلف از جمله هندوپاسیفیک، غرب آسیا، قطب شمال و جنوب و آفریقا را در بر میگیرد و هم در حوزههای مختلف مانند اقتصادی و فناوری جاری است. در این میان، یک رقابت راهبردی نیز در منطقه خلیج فارس در حوزههای اقتصادی، فناورانه و نظامی شکل گرفته است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر دونالد ترامپ به چین نمایشی بزرگ بود که چیز زیادی برای نشان دادن نداشت. ترامپ که در سفری دو روزه به پکن در دیدارها و مراسمات مختلفی شرکت کرد، گفت که او و شی جین پینگ «بسیاری از مشکلات مختلف را رفع کردهاند» اما به نظر نمیرسد آنها در خصوص مسایلی که با دقت دنبال میشود، از تجارت و فناوری تا جنگ ایران، به توافقاتی مهم دست یافته باشند.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: گفتمان رایج در حوزه امنیت انرژی اروپا طی دو دهه گذشته بر محور تنوعبخشی به منابع تأمین و کاهش تدریجی وابستگی به انرژیهای فسیلی شکل گرفته است. این روایت، که بهویژه پس از بحران گاز اوکراین در سال ۲۰۰۶ و تشدید آن در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲ قوت گرفت، بر این فرض استوار بود که اروپا میتواند از طریق سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، واردات گاز طبیعی مایع از منابع متنوع و ایجاد زیرساختهای جدید، خود را از آسیبپذیریهای ژئوپلیتیک ناشی از وابستگی به تأمینکنندگان خاص رها سازد. با این حال، تحلیل دقیقتر دادههای تجاری انرژی و بررسی ساختار زنجیره تأمین جهانی نفت و گاز، تصویری متفاوت ارائه میدهد. اروپا نهتنها نتوانسته است وابستگی خود به خلیج فارس را بهطور معنادار کاهش دهد، بلکه در برخی بخشها، بهویژه در واردات گاز طبیعی مایع، این وابستگی عمیقتر شده است. این واقعیت، که اغلب در گفتمان عمومی نادیده گرفته میشود، پرسشهای بنیادینی درباره پایداری استراتژیهای امنیت انرژی اروپا و تأثیر آن بر معادلات قدرت منطقهای مطرح میکند.
شورای امنیت سازمان ملل متحد اخیراً با تأکید بر لزوم اجرای قطعنامه ۱۵۵۹ خواستار خلع سلاح همه گروههای مسلح لبنان ازجمله حزبالله شد. طبیعی است که اقدام شورای امنیت سازمان ملل، تحتفشار آمریکا و لابی صهیونیستی و برخی دولتهای مرتجع عرب صورت گرفته است. این بیانیه شورای امنیت در حقیقت دخالت آشکار در مسائل داخلی لبنان و نقض صریح حاکمیت ملی این کشور تلقی میشود؛ زیرا حزبالله یک سازمان نظامی- سیاسی است و بخش مهمی از پیکره نظام لبنان به شمار میرود. همچنان که حزبالله دارای اکثریت کرسیهای مجلس لبنان بوده و بخشی از بدنه دولت لبنان، وابسته به این جریان است.
از سوی دیگر حزبالله در طول 37 سال گذشته هرگز دست به عملیاتی خارج از مرزهای لبنان علیه منافع هیچ کشوری نزده و اساساً آییننامه داخلی لبنان بر ضرورت حفظ امنیت مرزهای این کشور در برابر تجاوزات رژیم صهیونیستی صراحت دارد. قرار دادن حزبالله در فهرست سازمانهای تروریستی، زمینهسازی آمریکا، غرب و نهادهای بینالمللی برای افزایش سطح ماجراجویی رژیم صهیونیستی تلقی میشود؛ زیرا به دلیل ساختار ضعیف نظامی لبنان، حزبالله بار سنگین دفاع از مرزهای این کشور را به عهده دارد و طی سالهای گذشته شهدای زیادی را برای حفظ امنیت لبنان تقدیم کرده است.
ازاینرو شورای امنیت با هدف تضعیف ساختار نظامی و امنیتی لبنان، حزبالله را بهعنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرده و خواستار خلع سلاح این نهاد درون ساختاری لبنان شده است. این امر بیانگر آن است که یک توطئه سازمانیافته بینالمللی برای ضربه زدن به محور مقاومت در حال شکلگیری است. همچنین با توجه به شرایط رژیم صهیونیستی در داخل به دلیل ناکامی احزاب صهیونیستی برای تشکیل یک کابینه ائتلافی، میتوان تصمیم اخیر شورای امنیت برای خلع سلاح حزبالله را در چارچوب تقویت سیاسی احزاب افراطی رژیم صهیونیستی تلقی کرد.
بههرحال تصمیم شورای امنیت فاقد ارزش قانونی است؛ زیرا این امر ارتباطی به شورای امنیت ندارد و دولت لبنان است که باید تشخیص دهد سلاح در دست حزبالله باقی بماند یا خیر.
تنها اقدامی که شورای امنیت میتواند انجام دهد این است که در آینده لبنان را تحت فصل هفت منشور سازمان ملل قرار دهد که این امر نیز با توجه به شرایط منطقه و خطراتی که برای امنیت جهانی به همراه خواهد داشت، بسیار بعید به نظر میرسد؛ لذا این تصمیم شورای امنیت تنها جنبه اعتباری و حیثیتی دارد و به لحاظ قانونی و اجرایی فاقد ارزش است.
دراینبین طبیعی است که حزبالله تحت هیچ شرایطی به دلیل وجود خطری مانند رژیم صهیونیستی، سلاح خود را تحویل نخواهد داد و حتی اگر لبنان تحت فصل هفت منشور سازمان ملل قرار بگیرد نیز این جریان تن به خلع سلاح نمیدهد؛ زیرا در صورت تسلیم سلاح حزبالله، مرحله بعدی محاکمه سران این جریان خواهد بود. این در حالی است که اکنون سران رژیم صهیونیستی به دلیل ارتکاب جنایات جنگی باید محاکمه شوند. این مسائل بیانگر نگاه جانبدارانه سازمانها و نهادهای بینالمللی نسبت به موضوعات مختلف در جهان است.
دراینبین نکته جالبتوجه این است که این بیانیه شورای امنیت همزمان با گفتگوی لبنان با صندوق بینالمللی پول منتشر شده و گویا شورای امنیت با فشار آمریکایی- غربی میخواهد وارد مرحلهای از مراحل باجگیری شود تا میان حمایت مالی و اقتصادی و خلع سلاح حزبالله ارتباط برقرار کند.
درواقع میتوان گفت بهنوعی صندوق بینالمللی پول پرداخت وام به لبنان را منوط به خلع سلاح حزبالله کرده است. این در حالی است که بر اساس توافق طائف قرار شده بود کشورهای غربی، آمریکا و عربستان برای تقویت زیرساختهای اقتصادی، سالانه کمکهای مالی در اختیار دولت بیروت قرار بدهند. این کمک مالی اخیراً قطع شده و ازآنجاکه لبنان منبع درآمد زیادی ندارد با بحران اقتصادی مواجه شد. این شرایط پیشآمده یکی از ابزارهای باجخواهی غرب، لابی صهیونیستی و عربستان برای حذف حزبالله از ساختار سیاسی و نظامی لبنان به شمار میرود.
همچنین ظاهراً شورای امنیت در جلسه خود اعلام کرده که اجرای کامل قطعنامه شماره ۱۵۵۹ شورای امنیت صادره در سال ۲۰۰۴ میلادی که خواهان خلع سلاح همه گروههای مسلح در لبنان و انحصار استفاده از سلاح فقط برای ارتش لبنان است، بسیار دارای اهمیت است؛ بهگونهای که هیچ اسلحهای نباید در دست هیچ قدرتی غیر از دولت این کشور باشد. در این جلسه ذکر شده که نیروهای مسلح فقط نیروهای قانونی در لبنان هستند که بر اساس قانون اساسی این کشور و توافقنامه طایف (صادرشده در سال ۱۹۸۹) برای جلوگیری از درگیریهای داخلی این کشور اجازه فعالیت دارند.
اما باید توجه داشت که بر اساس قطعنامه 1559 جریانهایی مانند قواة لبنانیه و دروزیها اگر سلاحشان را تحویل دادند به این دلیل بود که سلاح آنها در داخل استفاده میشد؛ این در حالی است که حزبالله سلاح خود را تنها برای حفظ مرزهای لبنان در مقابل تجاوزات خارجی یعنی رژیم اسرائیل به کار میگیرد و تا به امروز با وجود تلاشهای صورت گرفته حزبالله خلع سلاح نشده است.
0 Comments