روی کار آمدن دولت افراطی بنیامین نتانیاهو، رژیم صهیونیستی را عملا در «وضعیت دشواری» قرار داده است. از 21 ژانویه 2023 تاکنون، در مجموع بیش از 2 میلیون نفر از ساکنان صهیونیستی اراضی اشغالی در اعتراض به سیاست‌های به‌اصطلاح اصلاحی نتانیاهو در شهرهای مختلف اعتراض کرده و خواستار برچیدن قوانین و مقررات اعمالی و کناره‌گیری نتانیاهو از قدرت هستند که در تاریخ رژیم صهیونیستی بی‌سابقه است.

برای نخستین بار است که رژیم صهیونیستی از درون دچار یک «بحران پیچیده» و چند لایه سیاسی، امنیتی، اجتماعی و جمعیتی شده است، به‌طوری‌که امروز، صحبت از «جنگ داخلی و فروپاشی»، به یک «گفتمان فراگیر» در درون نهادهای امنیتی، مجامع سیاسی و مراکز پژوهشی رژیم صهیونیستی تبدیل شده است.

بخش عمده‌ای از این بحران داخلی نتیجه «عملکرد کابینه نتانیاهو» بوده است که حتی باعث «تشدید مهاجرت» صهیونیست‌ها از اراضی اشغالی شده است. نتانیاهو از نظر روان‌شناسی سیاسی، فردی به‌شدت «تمامیت‌خواه» و شیفته قدرت است که آن را با هیچ چیزی معاوضه نمی‌کند.

نتانیاهو که برای بقاء در قدرت دست به هر کاری می‌زند، در هفته‌های اخیر که حیات سیاسی خود را در یک پیچ تند و «پرتگاه بزرگ» می‌بیند که هر لحظه احتمال سقوط در آن وجود دارد، به «شگرد قدیمی» خود برای فرار از بحران، روی آورده است؛ یعنی ایجاد هراس با برجسته‌سازی تحولات خارجی.

به‌عبارت‌دیگر، بحران بی‌سابقه سیاسی – اجتماعی و پیامدهای مخرب ناشی از آن که رژیم صهیونیستی را در آستانه جنگ داخلی قرار داده است، باعث شده که نتانیاهو بیش از هر زمان دیگری به دشمن خارجی برای انحراف افکار عمومی و جریان‌های مخالف داخلی از بحران درونی متوسل شود، تا از این طریق بتواند ضمن ادامه پیشبرد سیاست‌های دلخواه خود، از پروژه مقاومت‌هراسی و ایران‌هراسی در راستای جلوگیری از سقوط دولت افراطی‌اش بهره‌برداری کند.

در این راستا، رژیم صهیونیستی در چند هفته اخیر در دو حوزه فعال شده است؛ نخست، متهم کردن جمهوری اسلامی ایران به طراحی عملیات ادعایی تروریستی برای حمله به یک رستوران اسرائیلی در آتن پایتخت یونان که از اساس دروغ و توطئه بود.

دوم، انجام حملات هوایی و پی‌درپی به مراکزی در دمشق و سایر شهرهای سوریه. تکرار حملات موشکی به سوریه با اینکه می‌تواند اهداف متعددی از جمله حفظ فضای تنش، سنجش سامانه‌های دفاع هوایی و رادارهای سوری، حمایت از تروریست‌ها و … داشته باشد، اما همزمانی این حملات با بحران درونی رژیم صهیونیستی این فرضیه را تقویت و در واقع اثبات می‌کند که این رژیم به سیاست «منحرف نمودن افکار عمومی از بحران شدید داخلی» متوسل شده است.

بنابراین، انتشار گزارش‌های ساختگی درباره ایران شبیه آنچه که در یونان شاهد بودیم و همچنین یورش جنگنده‌های صهیونیستی به مناطق مختلف سوریه، «سناریویی» برای انحراف افکار عمومی از بحران درونی این رژیم و تلاش برای سرپوش گذاشتن بر تحولات داخلی سرزمین‌های اشغالی است.

کابینه نتانیاهو که برای کناره‌گیری از قدرت یا تعدیل و تغییر سیاست‌های اصلاحی به‌شدت تحت فشار است، ناچار است برای پیشبرد سیاست‌ها و بقاء در قدرت، تحولات تنش‌زا در محیط پیرامونی خود داشته باشد؛ سیاستی که به صورت کلی، راستگرایان افراطی که بعضاً در کابینه حضور ندارد و نیز جریان‌های مخالف و اپوزیسیون به آن باور دارند، چرا که حفظ موجودیت سیاسی رژیم صهیونیستی، اولویت اصلی تمام احزاب، جریانات و گروه‌های سیاسی در رژیم صهیونیستی است.

با این تفاسیر، «هوشیاری» کشورها و گروه‌های مقاومت اسلامی در مواجهه با اقدامات و سناریوسازی‌های اخیر رژیم صهیونیستی حائز اهمیت است، چراکه عمدتاً با هدف تحریک طرف‌های مقابل برای پاسخگویی انجام می‌شوند.

در مقطع کنونی، رژیم صهیونیستی به‌شدت به‌دنبال «تحریک» سوریه و گروه‌های مقاومت اسلامی به «واکنش نظامی» و در نتیجه آغاز دور جدیدی از درگیری‌های فرامرزی است تا ضمن سرپوش گذاشتن به بحران‌های درونی و انحراف افکار عمومی داخل و منطقه از آن‌ها، دستاوردهای بزرگ دولت سوریه را که «شکست پروژه» ده ساله آمریکا، رژیم صهیونیستی و برخی کشورهای اروپایی در سوریه در رأس آن‌ها قرار دارد، با ایجاد منازعه جدید، تحت‌الشعاع قرار داده و به حاشیه براند.

البته این هرگز به‌معنای انفعال یا مماشات در مقابل اقدامات تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی در سوریه، ایران یا  لبنان نیست. بلکه سخن اصلی این است که در شرایط فعلی که رژیم صهیونیستی به اعتراف رهبران و استراتژیست‌های اسرائیلی در آستانه «انفجار» و «انتحار» از درون قرار داد، هرگونه واکنش به آن، باید سنجیده و هوشمندانه و همراه با ارزیابی‌های دقیق از برآیندهای آن باشد. به‌گونه‌ای‌که از بازی در زمین رژیم صهیونیستی یا بزرگ کردن زمین بازی این رژیم در منطقه اجتناب شود.