اردوگاه عین الحلوه که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد، بزرگ‌ترین اردوگاه آوارگان فلسطینی در لبنان از نظر جمعیت است. این اردوگاه بیش از 70 هزار آواره فلسطینی دارد. به‌دلیل ورود پناهندگان از سوریه از سال 2011، ساکنان آن به 120 هزار نفر افزایش یافته است.

حضور عناصر وابسته به جریان‌های متنوع اسلام‌گرا، سلفی، ملی‌گرا و جریان نزدیک به فتح در اردوگاه عین الحلوه، این اردوگاه را همواره «مستعد» منازعات مسلحانه و بهره‌برداری‌های سیاسی و نظامی بازیگران ضد مقاومت به‌ویژه رژیم صهیونیستی کرده است.

اتفاقات عین‌الحلوه که تمام ناظران منطقه آن را «مشکوک» می‌دانند، نشانه مهمی است که رژیم صهیونیستی با اهداف و مقاصد مشخص در تلاش برای دامن زدن به درگیری‌های داخلی در فلسطین اشغالی و لبنان است. همزمانی درگیری‌های عین‌الحلوه با تشدید تحرکات مقاومت اسلامی در کرانه باختری و افزایش قدرت بازدارندگی و تحرکات ضدصهیونیستی حزب‌الله لبنان، به‌خوبی از ابعاد «پشت پرده» آن پرده برمی‌دارد. هیچ بازیگری به‌اندازه رژیم صهیونیستی از این درگیری‌ها سود نمی‌برد.

رژیم صهیونیستی از طریق دامن زدن به درگیری‌ها در عین‌الحلوه با ابزار «گروه‌های تکفیری» که در خدمت منافع این رژیم عمل می‌کنند، چهار هدف اصلی و عمده را دنبال می‌کند:

نخست، انحراف افکار عمومی از اوضاع «متشنج و بحرانی» این رژیم در داخل و در نتیجه خرید زمان برای خروج از بحران موجود، آن‌هم در شرایطی که اعتراضات داخلی علیه کابینه نتانیاهو بعد از 31 هفته نه تنها متوقف نشده، بلکه با گسترش آن به بدنه و رده‌های فرماندهی ارتش و سایر نهادهای امنیتی و نظامی شدت هم یافته است.

دوم، «درگیرسازی درون‌گروهی» در فلسطین به‌گونه‌ای که آن‌ها را با تنش‌های درونی و جنگ مذهبی درگیر کرده و تمرکزشان را از مقاومت علیه رژیم صهیونیستی به سمت اختلافات و کشمکش‌های درونی هدایت کند.

سوم، «تشدید بحران داخلی لبنان» و در نتیجه جلوگیری از تشکیل دولت تا به این وسیله چهره و وجهه حزب‌الله تخریب شده و از آن اعتبارزدایی شود. این در حالی است که رژیم صهیونیستی در صدد است ساکنان فلسطینی اردوگاه عین‌الحلوه را نیز به‌عنوان منشأ مشکل معرفی کرده تا فضا برای حضور و فعالیت آن‌ها در لبنان به‌ویژه بازار کار محدود شود.

چهارم، «تخریب اردوگاه عین‌الحلوه» به‌عنوان یکی از کانون‌های اصلی و بزرگ فلسطینی‌نشین و پراکنده کردن ساکنان آن به‌طوری که در صورت امکان اصل حق بازگشت آوارگان فلسطینی منتفی شود.

این حق به صورت رسمی در قطعنامه 194 سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته شده و به این اشاره دارد که فلسطینیانی که به هر دلیلی از سال 1984 میلادی  به بعد، از سرزمین خود آواره شده‌اند، می‌توانند به سرزمین و خانه‌ای که پیش از آن در آنجا می‌زیسته‌اند، بازگردند.

البته در اینجا یک نکته مهم و کلیدی وجود دارد؛ امروز رژیم صهیونیستی در وضعیت بحرانی قرار دارد. تحولات میدانی و سیاسی سال‌های اخیر این مسأله را به‌وضوح نشان داده است. در نبردهای دو سال اخیر، ماشین جنگ و ترور و خشونت رژیم صهیونیستی، به‌شکل بی‌سابقه‌ای ناکارآمد شده و «شکست» خورده است، به‌طوری‌که در جنگ با کوچک‌ترین گروه‌های مقاومت فلسطینی نیز که به سلاح‌های سبک مجهز هستند، نمی‌تواند موفقیتی کسب کند.

برای فرار از مخمصه‌ای که این رژیم گرفتار آن شده و بخش مهمی از آن ناشی از رویکرد سنجیده مقاومت فلسطین، حزب‌الله لبنان و تدابیر هوشمندانه و دقیق شخص سید حسن نصرالله است، سران این رژیم به «فتنه‌انگیزی» در داخل فلسطین و لبنان روی آورده‌اند که اتفاقات اخیر اردوگاه عین‌الحوه از ابعاد مهم و خطرناک آن است. متأسفانه وجود برخی اختلافات داخلی در فلسطین اشغالی و لبنان نیز زمینه را برای این فتنه‌انگیزی فراهم کرده است.

با توجه به اینکه ابعاد و زوایای توطئه رژیم صهیونیستی در عین‌الحلوه بر کسی پوشیده نیست، بنابراین انتظار می‌رود مقاومت اسلامی فلسطین و همچنین مردم لبنان ضمن صبوری و «هوشیاری»، هرچه سریع‌تر درگیری در عین‌الحوه را متوقف نموده و اجازه تحقق توطئه‌های رژیم صهیونیستی را ندهند. اختلاف و درگیری در فلسطین و لبنان آخرین و تنها راهکار خروج رژیم صهیونیستی از بحران داخلی و خارجی است.

در حال حاضر، هیچ «ضرورت» و اولویتی بالاتر از کنار گذاشتن اختلافات و حفظ «وحدت و یکپارچگی» میدانی و سیاسی میان ملت لبنان و فلسطین و گروه‌های مقاومت در مقابل رژیم صهیونیستی که «منشأ» تمام مشکلات و اختلافات منطقه و جهان اسلام است، وجود ندارد.

فرصتی که امروز و بعد از ۷۵ سال در اختیار مقاومت فلسطین و لبنان قرار گرفته است، باید به دقت و سرعت در راستای «مقابله با رژیم صهیونیستی» مورد استفاده قرار گیرد.