برسام محمدی – کارشناس مسائل منطقه

موافقت میکس و کاردین با قرارداد مذکور از این نظر که آنها، جزو چهار نماینده اصلی هستند که می‌توانند فروش نظامی خارجی را وتو کنند، به‌معنای پیشرفت بخش مهمی از قرارداد فروش تسلیحات نظامی به تل‌آویو است. وزارت خارجه آمریکا، گام بعدی به سمت نهایی کردن این قرارداد، یعنی اطلاع‌رسانی به کنگره در مورد این مصوبه را آغاز کرده است.

در خصوص قرارداد جدیدی که امضای آن در حال پیگیری است، نکات قابل توجهی وجود دارد که در ادامه به مهمترین آنها اشاره می‌شود:

یک؛ امضای قرارداد جدید فروش سلاح به تل‌آویو درحالی مراحل نهایی خود را طی می‌کند که آمریکا در هشت ماه گذشته برخلاف ژست‌های حقوق‌بشری، مهم‌ترین و بزرگ‌ترین منبع تأمین انواع تسلیحات تاکتیکی و راهبردی به رژیم‌صهیونیستی بوده است.

از 7 اکتبر 2023 / 15 مهر 1402 تاکنون، سه قرارداد فروش بزرگ اقلام و تجهیزات نظامی آمریکا به رژیم‌صهیونیستی علنی شده است که در قالب آن‌ها، بیش از 130 محموله بزرگ سلاح شامل انواع مهمات هدایت شونده نقطه‌زن، بمب‌های با کالیبر کوچک، بمب غیر هدایت شونده، راکت‌های سنگرشکن، 25 جت و موتور جنگنده اف35 و سایر کمک‌ها به فلسطین اشغالی ارسال شده است.

نکته قابل تأمل اینجاست که بیش از ۱۰۰ مجوز فروش تسلیحات نظامی بین اکتبر ۲۰۲۳ تا همین هفته‌های اخیر به رژیم‌صهیونیستی داده شده است که تنها سه مورد از آنها به طور علنی فاش شده است. این حجم از کمک‌های نظامی در یک بازه زمانی کوتاه که بعضاً برخی از آن‌ها به سختی به کشورهای دیگر داده می‌شود، بی‌سابقه است.

دو؛ پیگیری امضای قرارداد فروش بزرگ تسلیحات در بحبوحه جنگ غزه و در حالی که تلاش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی برای آتش‌بس و پایان جنگ در غزه ادامه دارد، به‌معنای تقویت «موضع جنگی» رژیم صهیونیستی و موافقت آمریکا با ادامه جنگ و کشتار غیرنظامیان و نسل‌کشی در غزه است.

علاوه‌براین، ادامه کمک‌های نظامی به رژیم اسرائیل نشان می‌دهد که دولت آمریکا برخلاف اظهارات و مواضع اعلامی خود، فعلاً اراده‌ای برای توقف حمایت از نتانیاهو و ارتش این رژیم در میدان غزه ندارد و خود عامل اصلی روشن نگه داشتن آتش جنگ در غزه است.

اینکه شرکت‌های اسلحه‌سازی که نقش مؤثری در جهت‌گیری‌های سیاست خارجی آمریکا دارند، در کمتر از نه ماه، ده‌ها میلیارد دلار اسلحه به رژیم‌صهیونیستی فروخته‌اند، بسیار حائز اهمیت است.

در مقطع فعلی، فروش تسلیحات به رژیم‌صهیونیستی یک «سیاست کاسب‌کارانه» در تحولات مربوط به جنگ غزه است. در حقیقت سیاست دولت آمریکا در قبال رژیم‌صهیونیستی و جنگ غزه در ابعاد مختلف وجودی (از وتوی قطعنامه‌های سازمان ملل و شورای امنیت با موضوع جنگ غزه تا قراردادهای مختلف فروش سلاح) به خوبی نشان می‌دهد که آتش‌بس در غزه بیشتر از آن که به تصمیم مقامات رژیم‌صهیونیستی وابسته باشد، منوط به «اراده» مقامات آمریکا است.

اگر امروز ایالات متحده «اراده» کند که جنگ پایان یابد، ولو اینکه رژیم‌صهیونیستی اصرار بر ادامه جنگ داشته باشد، اراده و تصمیم آمریکا در زمان کوتاهی تحقق خواهد یافت. فقط لازم است دولت آمریکا به‌طور «واقعی» و نه «نمایشی» اعلام کند که فروش سلاح و کمک‌های نظامی به رژیم‌صهیونیستی را متوقف خواهد کرد.

سه؛ تجهیز رژیم‌صهیونیستی به انواع تجهیزات جنگی با علم به اینکه تسلیحات ارسالی برای کشتار غیرنظامیان و زنان و کودکان استفاده می‌شود، نه تنها نقض فاحش حقوق بشر توسط کاخ سفید است، بلکه با برخی ممنوعیت‌ها پیرامون فروش سلاح در قوانین داخلی آمریکا نیز در تضاد است.

در آمریکا قانونی وجود دارد با عنوان «لِی‌هی/ Leahy» که براساس آن هرگونه انتقال کمک‌های نظامی به دولت‌ها یا گروه‌های خارجی که مرتکب نقض فاحش حقوق بشر می‌شوند، ممنوع است.

ادامه کشتار مردم غزه با سلاح‌های آمریکایی، مسأله‌ای است که به نظر می‌رسد در داخل آمریکا از سوی معترضان، برای دولت بایدن که در حال حاضر از ناحیه افکار عمومی تحت فشار است، مشکلات بیشتری ایجاد خواهد کرد.

کاخ سفید باید این واقعیت را بپذیرد که آنچه در کمک‌های نظامی مرگبار خود به عملیات رژیم‌صهیونیستی در غزه – و فراتر از آن – با آن مواجه است، فقط یک مشکل سیاسی نیست، بلکه یک مشکل قانونی است که قوانین بشردوستانه بین‌المللی را نقض می‌کند و دولت آمریکا را در زمره شریک در جنایات جنگی رژیم صهیونیستی قرار می‌دهد.

اما در مورد اینکه آیا قرارداد مورد اشاره سرانجام به امضاء خواهد رسید یا نه، باید گفت که بین احزاب مختلف آمریکا و نمایندگان کنگره و سنا پیرامون حمایت از رژیم‌صهیونیستی در هر سطحی و تأمین امنیت آن با هر ابزاری اتفاق نظر وجود دارد؛ بنابراین با وجود برخی کش‌وقوس‌ها در خصوص قرارداد اخیر، این قرارداد در نهایت به تصویب کنگره خواهد رسید.

و نکته پایانی اینکه، ارسال تسلیحات نظامی در چنین سطحی به رژیم‌صهیونیستی نه تنها باعث فرسایشی شدن جنگ و تداوم نسل‌کشی در غزه می‌شود، بلکه صلح و امنیت و ثبات در منطقه را هم بیش از پیش در معرض خطر قرار می‌دهد.