حمید خوش‌آیند – کارشناس مسائل منطقه

در خصوص توقف جنگ بین جمهوری اسلامی ایران و رژیم صهیونیستی نکات قابل توجهی وجود دارد که در ادامه به دو مورد از آن‌ها اشاره می‌شود:

یک؛ فرض مسلم این است که هر جنگی زمانی پایان می‌پذیرد که یکی از طرفین در آن شکست بخورد و یا پیروز شود. بدون تحقق شکست یا پیروزی قطعی، طبیعی است که جنگ تمام نمی‌شود. جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست.

اگرچه نتانیاهو در اظهارات خود تلاش می‌کند خود را پیروز جنگ ۱۲ روزه القا کند، اما نتیجه جنگ را نه اظهارات مقامات صهیونیستی و آمریکایی که اساساً وضعیت میدان و تغییر توازن نیروها مشخص نمود که در هر دو مورد فعلاً کفه ترازو به نفع ایران سنگینی می‌کند. بنا بر اظهارات مقامات سابق و کنونی رژیم صهیونیستی در روزهای پایانی جنگ، این رژیم حتی با وجود حمایت آمریکا، دیگر رمقی برای ادامه جنگ نداشت.

واکنش سخت جمهوری اسلامی ایران و نابودی مراکز راهبردی و حساس رژیم صهیونیستی، ناتوانی و ناکارآمدی سامانه‌های چند لایه پدافندی در رهگیری موشک‌ها و پهپادهای ایرانی، تاب‌آوری پایین جامعه صهیونیستی، اوضاع نابسامان اجتماعی به طوری که رژیم صهیونیستی را برای جلوگیری از فرار شهروندان خود مجبور به انسداد تمام مسیرهای خروج دریایی، زمینی و هوایی نموده بود، خسارات بی‌سابقه اقتصادی، زیرساختی و هزینه‌های سرسام‌آور در سه بخش دفاعی و پدافندی، تهاجمی و هزینه‌های اضافی (بیش از 8 میلیارد دلار تنها در 12 روز) و همچنین آینده نامعلومی که در انتظار رژیم صهیونیستی قرار داشت و ممکن بود با ادامه جنگ رژیم از هم بپاشد، از جمله مسائل مهمی بود که عملاً صهیونیست‌ها را در یک تنگنای راهبردی قرار داده و ادامه جنگ را برای آن‌ها غیرممکن نمود.

در همین حال، وسعت سرزمینی در کنار برخورداری ایران از عمق استراتژیکی و موقعیت منحصربفرد ژئوپلیتیکی، انسجام بی‌سابقه داخلی در ایران، پاسخ هوشمندانه، هدفمند و محاسبه‌گرایانه ایران، ظرفیت‌های بالای موشکی و پهپادی ایران از جمله عوامل پایدار تعیین‌کننده‌ای است که اجازه دستیابی رژیم صهیونیستی و آمریکا به اهداف خود از تجاوز ابلهانه به ایران را نداد.

این در حالی است که ورود آشکار آمریکا به جنگ که با واکنش قاطع جمهوری اسلامی مواجه شد و در نتیجه ارسال پیام‌های غیرمستقیم به ایران مبنی بر پایان دادن جنگ، به روشنی نشان داد که رژیم چاره‌ای جز توقف جنگ و قبول شکست ندارد. بنابراین شکست آمریکا و رژیم صهیونیستی در این جنگ را نه مقامات آمریکایی و نه مقامات صهیونیستی به هیچ‌وجه نمی‌توانند پنهان کرده یا توجیه کنند.

دو؛ ایران در این جنگ ضربات راهبردی به رژیم جنایتکار وارد کرد؛ و رژیم چاره‌ای جز  تلاش برای توقف جنگ نداشت. با توجه به توقف جنگ میان ایران و رژیم صهیونیستی باید توجه داشت از نظر حقوقی توقف یا آتش‌بس به معنای پایان جنگ یا ترک مخاصمه نیست، بلکه اساساً به مفهوم پایان موقت درگیری است.

فقدان سازوکارهای محکم نظارتی و ضمانت اجرا، سابقه عملکرد و رفتار غیرقابل اعتماد رژیم صهیونیستی در قبال آتش‌بس‌هایی که تاکنون در جنگ‌های مختلف با کشورهای عربی، لبنان و فلسطین داشته است، گزارش‌های داخلی نهادهای اطلاعاتی و نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی مبنی بر از بین نرفتن تأسیسات هسته‌ای ایران، وضعیت نامعلوم 400 کیلوگرم اورانیوم غنی‌سازی شده که به‌شدت موجب نگرانی آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها شده است و همچنین تناقضات آشکار در مواضع طرف‌های مقابل اعم از آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها، گواه روشنی است که نشان می‌دهد هیچ اعتمادی به طرف مقابل نیست و نقض آتش‌بس از سوی رژیم امری بسیار محتمل به نظر می‌رسد.

در همین حال، تحرکات جدید حامیان غربی در ارسال محموله‌های بزرگ تسلیحاتی برای رژیم صهیونیستی و اظهارات جدید ترامپ در اجلاس ناتو مبنی بر اینکه «درگیری بین اسرائیل و ایران می‌تواند دوباره آغاز شود، شاید به زودی» هم مسأله دیگری است که بیش‌ازپیش ایجاب می‌کند تا پیش‌بینی‌ها و تمهیدات لازم و قاطع در عالی‌ترین درجه برای مقابله با هرگونه نقض آتش‌بس از سوی رژیم در نظر گرفته شود.

شایان ذکر است که منابع عربی بامداد روز پنجشنبه 5 تیر / 26 ژوئن از ورود ۱۷ محموله بزرگ تسلیحاتی به سرزمین‌های اشغالی خبر داده‌اند که حامل تجهیزات و مهمات نظامی شامل بمب‌های هدایت‌شونده، سامانه‌های رهگیر پدافندی و موشک‌های هلفایر است.

آتش‌بس در سیاست خارجی رژیم صهیونیستی به معنای توقف عملیات یا پایان جنگ نیست؛ بلکه آغاز اجرای راهبرد تحمل صفر و تغییر فاز جنگ است. از همین رو  نیروهای مسلح و نهادهای اطلاعاتی و امنیتی کشورمان در وضعیت آماده‌باش کامل و هوشیاری مداوم قرار دارند تا در صورت نقض آتش‌بس توسط دشمن که اتفاقاً فاقد مؤلفه‌های یک توافق پایدار و معتبر است و از روی ناچاری و اضطرار به آن تن داده، واکنش متناسب و بازدارنده در دستور کار قرار گیرد.

نتیجه آنکه، توقف جنگ، هرگز به معنای پایان تهدید رژیم صهیونیستی نیست. بنابراین در مواجهه با آن حتی در شرایطی که جنگی در کار نیست، نباید خوشبین بود و ضمن تقویت و ارتقای کمی و کیفی زیرساخت‌های اطلاعاتی، امنیتی و نظامی باید همیشه در حال آماده‌باش کامل قرار داشت.