سینا رایمند – کارشناس روابط بین الملل

نفوذ رژیم صهیونیستی در آمریکا را نمی‌توان پدیده‌ای نوظهور یا صرفاً مبتنی بر لابی‌گری مالی قلمداد کرد. ریشه‌های این تأثیرگذاری به تصمیم هری ترومن در سال ۱۹۴۸ برای به‌رسمیت‌شناختن رژیم تازه‌تأسیس صهیونیستی بازمی‌گردد. این تصمیم برخلاف توصیه اکثریت مشاوران ارشد نظامی و سیاست خارجی او از جمله جرج مارشال اتخاذ شد. الگوی تاریخی نشان می‌دهد که لابی صهیونیستی همواره بر سیاست‌های آمریکا سایه انداخته، اما هرگز به معنای کنترل کامل اراده واشنگتن نبوده است.

ابعاد این نفوذ در سال‌های اخیر دستخوش تحولی اساسی شده است. اندیشکده آمریکایی کوئینسی در گزارش اوت ۲۰۲۶ خود اعلام کرده که رژیم صهیونیستی از سال ۲۰۲۳ بیش از یک میلیارد دلار صرف دیپلماسی عمومی کرده و مبلغی بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار از این هزینه‌ها در چارچوب قانون ثبت هزینه‌کرد عوامل خارجی در آمریکا افشا شده است.

پیش‌بینی شده که این مبلغ در سال ۲۰۲۶ نسبت به سال ۲۰۲۴ سه برابر خواهد شد. همچنین 17 شرکت در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ برای نمایندگی از منافع این رژیم در آمریکا ثبت‌نام کرده‌اند که بزرگ‌ترین قرارداد آن به ارزش ۴۶.۵ میلیون دلار با شرکت کلاک تاور ایکس، متعلق به برد پاراسکیل مدیر پیشین کارزار انتخاباتی ترامپ، منعقد شده است.

کارزار نفوذ، به شکل‌دهی به افکار عمومی از طریق ابزارهای دیجیتال نیز گسترش یافته است. طبق گزارش مؤسسه کوئینسی، رژیم صهیونیستی به حساب اینستاگرامی jews_of_ny با نزدیک به ۲۰۰ هزار دنبال‌کننده، مبلغ ۱۶۱ هزار دلار پرداخت کرده و ۹۰۰ هزار دلار نیز به شرکت بریجز پارتنرز برای هماهنگی با بیش از ده‌ها اینفلوئنسر اختصاص داده است. این رویکرد، پیام‌های سیاسی را در قالب محتوای شخصی ارائه می‌دهد و از شفافیت قانونی لازم بی‌بهره است. بااین‌حال، تحلیلگران معتقدند باوجوداین هزینه‌ها، این کارزار در اقناع افکار عمومی آمریکا به‌ویژه نسل جوان، چندان موفق نبوده و با موج فزاینده انتقادات روبرو شده است.

تناقض حقوق شهروندان آمریکایی با همکاری نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی

یکی از تلخ‌ترین جلوه‌های نفوذ رژیم صهیونیستی، نحوه برخورد کنگره با پرونده قتل شهروندان آمریکایی توسط نیروهای صهیونیستی است. عایشه نور ازگی آیگی، شهروند آمریکایی که برای فعالیت‌های بشردوستانه به کرانه باختری سفر کرده بود، در سپتامبر ۲۰۲۴ توسط سربازان صهیونیستی به ضرب گلوله کشته شد. از سوی دیگر، بر اساس گزارش‌های سازمان ملل، نیروهای صهیونیستی از اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون بیش از ۷۳ هزار فلسطینی را در غزه به شهادت رسانده‌اند.

در مواجهه با این واقعیات، کنگره آمریکا لایحه‌ای تحت عنوان بند ۲۱۹ از قانون اختیارات دفاعی ملی ۲۰۲۷ را در دست بررسی دارد که همکاری فناوری دفاعی بین دو کشور را به طور بی‌سابقه‌ای گسترش می‌دهد. این بند یک کارگزار اجرایی برای ادغام فناوری و شرکت‌های دفاعی رژیم صهیونیستی در پنتاگون ایجاد می‌کند. مؤسسه کوئینسی هشدار داده که این لایحه، ارتش آمریکا را بیش از هر متحد دیگری با ارتش رژیم صهیونیستی درهم‌آمیخته و این رابطه را از شفافیت نظارت کنگره خارج می‌سازد. به‌عبارت‌دیگر، به‌جای پاسخگویی در قبال کشته‌شدن شهروندان آمریکایی، ساختار قانونی جدیدی در حال شکل‌گیری است که این‌گونه اقدامات را در پوشش همکاری‌های دفاعی پنهان می‌سازد.

شکاف میان نخبگان و افکار عمومی

سفرهای نمایندگان کنگره آمریکا به سرزمین‌های اشغالی، حلقه‌ای کلیدی در زنجیره نفوذ رژیم صهیونیستی به شمار می‌رود. این بازدیدها که اغلب با هزینه‌های گروه‌های لابی‌گر برگزار می‌شوند، تجربه‌ای دست‌اول از روایت امنیتی رژیم صهیونیستی را برای قانون‌گذاران فراهم می‌آورند. بسیاری از نمایندگان پس از این سفرها، آشکارا مواضع طرفدار رژیم صهیونیستی اتخاذ کرده و درک خود از واقعیت‌های اشغالگری را دگرگون می‌یابند.

بااین‌حال، تغییر نگرش افکار عمومی آمریکا نسبت به جنگ غزه، تصویر پیچیده‌تری را ترسیم می‌کند. نظرسنجی‌های متعدد نشان می‌دهد که حمایت از اقدامات نظامی رژیم صهیونیستی در میان جوانان، دموکرات‌ها و اقلیت‌های قومی به‌شدت کاهش یافته است. این شکاف میان افکار عمومی و ساختار سیاسی، بیانگر آن است که گرچه نفوذ لابی در میان نخبگان همچنان قدرتمند است، اما در سطح جامعه با مقاومت فزاینده‌ای روبرو شده است.

وابستگی دفاعی یا همکاری راهبردی

مسئله همکاری‌های دفاعی و فناوری میان آمریکا و رژیم صهیونیستی، پیچیده‌ترین وجه این رابطه است. اندیشکده آمریکایی – صهیونیستی جینسا در گزارشی در اوت ۲۰۲۶ استدلال کرده که پروژه گنبد طلایی، سامانه دفاع موشکی لایه‌ای برای حفاظت از خاک آمریکا، بدون استفاده از سامانه‌های پدافندی رژیم صهیونیستی در برابر تهدیدات پهپادی و موشک‌های کروز، ناقص خواهد بود. بر اساس این گزارش، سامانه‌های صهیونیستی از نظر هزینه، ۵۸ تا ۸۸ درصد ارزان‌تر از نمونه‌های آمریکایی هستند. جینسا همچنین هشدار داده که تمرکز بیش از حد بودجه گنبد طلایی بر سامانه‌های فضایی، شهرهای آمریکا را در برابر پهپادها آسیب‌پذیر می‌گذارد.

در مقابل، منتقدانی مانند مؤسسه کوئینسی این همکاری را نه صرفاً مشارکت فنی، بلکه عاملی برای وابستگی راهبردی و به‌خطرافتادن استقلال تصمیم‌گیری آمریکا ارزیابی می‌کنند. آن‌ها استدلال می‌کنند که ادغام زنجیره تأمین و فناوری‌های دفاعی دو طرف، امکان مخالفت واشنگتن با اقدامات نظامی رژیم صهیونیستی را در آینده با مانع جدی مواجه خواهد ساخت.

جینسا در گزارش دیگری مدعی شده که پایگاه هوایی عودا در جنوب سرزمین‌های اشغالی، به دلیل برخورداری از سامانه‌های پدافندی پیشرفته، گزینه‌ای امن‌تر از پایگاه‌های خلیج‌فارس برای حضور نظامی آمریکا محسوب می‌شود. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که عملیات نظامی متقابل ایران در جنگ اخیر، به ۲۲۸ سازه و تجهیزات نظامی آمریکا در منطقه خسارت وارد کرده است.

از منظر تحلیلی، این استدلال‌ها نشان می‌دهد که لابی صهیونیستی در تلاش است وابستگی فناورانه آمریکا به رژیم صهیونیستی را به‌عنوان واقعیتی انکارناپذیر تثبیت کند، هرچند صحت این ادعاها از سوی نهادهای مستقل نظامی آمریکا به چالش کشیده شده است.

بررسی شواهد، تصویری دوگانه از رابطه آمریکا و رژیم صهیونیستی ارائه می‌دهد. از یک سو، لابی صهیونیستی با هزینه‌های میلیارد دلاری و شبکه گسترده نفوذ، عمیقاً در ساختار سیاسی واشنگتن ریشه دوانده است. ازسوی‌دیگر، تغییرات آشکار در افکار عمومی، هزینه‌های فزاینده جنگ‌ها و وجود صداهای منتقد، نشان می‌دهد که این نفوذ هرگز به معنای کنترل مطلق آمریکا نبوده است. تنش‌های آشکار میان دولت‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی در دوران بایدن و ترامپ، گواه این واقعیت است.

همکاری‌های نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی، به‌ویژه در حوزه‌های پدافند موشکی و هوش مصنوعی، تهدیدی مستقیم برای امنیت ملی کشورهای غرب آسیا و موازنه منطقه‌ای محسوب می‌شود. در مقابل، هزینه‌های سرسام‌آور این همکاری‌ها، فشار بر بودجه نظامی آمریکا و افزایش نارضایتی عمومی، می‌تواند به‌تدریج فضای سیاسی واشنگتن را برای ادامه حمایت بی‌قیدوشرط از رژیم صهیونیستی محدودتر سازد. وابستگی فزاینده فناورانه آمریکا به رژیم صهیونیستی، اگرچه در کوتاه‌مدت مزایایی دارد، اما در بلندمدت می‌تواند به عاملی برای محدودیت‌های راهبردی واشنگتن تبدیل شود.