دکتر خیرالله پروین در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی با تشریح وضعیت حقوقی حضور آمریکا در سوریه اظهارداشت: دولت سوریه، حاکمیتی مستقل، عضو سازمان ملل و از سه شرط اصلی دولت–کشور به معنای برخورداری از حاکمیت، جمعیت و سرزمین برخوردار است.

وی افزود: در زمانی که سوریه درگیر جنگ داخلی بود، نماینده سوریه همچنان به صورت رسمی در سازمان ملل فعالیت داشته و دارد و هیچ کشور، حزب و گروهی نمی‌تواند جانشین دولت سوریه شود، بنابراین از نظر سازمان ملل نیز دولت سوریه، به عنوان دولتی مستقل و دارای حاکمیت به رسمیت شناخته شده است.

این استاد دانشگاه تهران تأکید کرد: در چنین وضعیتی و مطابق منشور سازمان ملل، حاکمیت برابر یک اصل به رسمیت شناخته شده بین‌المللی است و هیچ دولتی حق دخالت در امور داخلی دیگر کشورها را ندارد.

پروین با بیان اینکه بر اساس منشور ملل متحد، هر نوع وضعیتی که خدشه‌ای در حاکمیت کشورها ایجاد کند، ممنوع است، گفت: قطعاً نابرابری در منشور ملل متحد و حقوق بین‌الملل در بحث «حق وتو» و «عضویت دائم در شورای امنیت» وجود دارد، اما هیچ کشوری حق دخالت در امور داخلی کشور دیگری را ندارد و همان طور که در منشور هم تصریح شده است، نمی‌تواند حضور نظامی خود را بر کشور دیگری تحمیل و یا برایش خط مشی تعیین کند.

وی با تأکید بر ضرورت در نظر گرفتن حق حاکمیت برابر برای سوریه افزود: چنانچه کشوری دچار جنگ داخلی یا بحران‌های طبیعی شود و نیاز به کمک داشته باشد، در اینصورت با تقاضا و دعوت رسمی دولت حاکم از سازمان ملل و دوستان این کشور، دیگر دولت‌ها می‌توانند با ورود به آن کشور، به کمکش بشتابند؛ اما این اقدام باید با تقاضای دولت حاکم، هماهنگی سازمان ملل و برای مدت محدود باشد.

این کارشناس حقوق بین‌الملل اضافه کرد: حضور آمریکا در سوریه، نه با تقاضای دولت حاکم صورت گرفته و نه برای کمک به مردم سوریه انجام شده، بلکه حضوری قلدرمآبانه و نقض منشور ملل متحد و قواعد بین‌الملل است. رویه دولت آمریکا در روابط بین‌الملل این گونه بوده که گویی خود را صاحب حق ویژه می‌داند.

پروین همچنین به پیامدهای حضور آمریکا در برخی مناطق و کشورها مانند عراق، افغانستان و سوریه و تشدید ناامنی‌ها، بی‌ثباتی، افراط‌گرایی، کشتار مردم و غارت منابع طبیعی در آن‌ها اشاره کرد و گفت: همه این‌ها گویای این حقیقت است که حضور آمریکا در این کشورها و همچنین سوریه، حضوری نامشروع و غیرقانونی است. امروز آمریکا در سوریه، کشوری اشغالگر است و بخشی از سرزمین‌های آن را از کنترل دولت مستقر خارج کرده است و منابع زیرزمینی و نفت ملت سوریه را غارت می‌کند؛ ضمن اینکه گروه‌هایی را هم به عنوان گروه‌های تجزیه طلب در این کشور تقویت کرده که در مناطقی از این کشور فعال هستند.

این استاد دانشگاه تهران با بیان اینکه راهکارها برای مقابله حقوقی با اشغالگری آمریکا در سوریه مشخص است، اما موانعی در این مسیر وجود دارد، تصریح کرد: دولت سوریه به علت جنگ داخلی که از سال 2011 در این کشور جریان داشته، دچار ضعف‌هایی شده، اما با کمک کشورهای دیگر توانسته خود را از آن وضعیت رهایی بخشد و حاکمیت سابق خود را جز در مناطقی که در اختیار دولت آمریکا و برخی گروه‌های تجزیه‌طلب است، به دست آورد. دولت سوریه باید از طریق شورای امنیت سازمان ملل، خواستار خروج آمریکا و دیگر اشغالگران از سرزمین‌های خود شود و دولت‌های دیگر هم باید به آن کشور کمک کنند.

پروین به نابرابری‌ها در حقوق بین‌الملل و «حق وتو» برای آمریکا اشاره کرد و ادامه داد: کشورهای جهان باید به اتفاق در مجمع عمومی سازمان ملل، خواستار خروج آمریکا و دیگر اشغالگران از سوریه شوند. کشورهای منطقه، جهان اسلام و جهان عرب و همچنین دیگر کشورهای مستقل هم می‌توانند در این مسیر نقش ایفا کنند.

وی با تأکید بر اهمیت ایفای نقش فعالانه کشورهایی مانند چین، روسیه و دیگر کشورهای مستقل برای ایستادگی در برابر اشغالگری‌ها در سوریه، تبیین این اقدامات برای افکار عمومی کشورها و افزایش فشار به آمریکا با اهمیت دانست.

این استاد دانشگاه مقاومت و پایداری را مهم‌ترین مسیر در برابر نقش مخرب آمریکا در کشورهای منطقه، محور مقاومت و جهان اسلام ارزیابی کرد و ادامه داد: همه کشورها، خصوصا دولت‌های عرب باید بدانند که در آینده از این تجاوزها، در امان نخواهند بود و با چنین رویه‌ای هر زمان آمریکا اراده کند، می‌تواند به آن‌ها ضربه بزند.

وی درپایان افزود: دولت سوریه کنترل همه اراضی خود را در دست گرفته و امنیت را برقرار کرده است و بهانه‌های قبلی برای مقابله با گروه‌های تروریستی از جانب کشورهای مختلف قابل قبول نیست.