جعفر قنادباشی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: سخن گفتن مقامات ناتو از شراکت عراق در ناتو و اظهار علاقه‌مندی درباره این شراکت امر تازی‌ای نیست.

به گفته این کارشناس، ناتو از سال‌ها پیش در عراق حضور داشته است. وی توضیح داد: «ناتو در سال ۲۰۰۳ به عنوان بخشی از “ائتلاف ناپایدار” در اشغال عراق شرکت کرد، اما این حضور به سرعت محدود شد و به فعالیت‌های آموزشی و مشاوره محدود شد. از سال ۲۰۰۳ تا سال ۲۰۱۸، ناتو تمرکز اصلی خود را بر آموزش و توانمندسازی نیروهای امنیتی عراق قرار داد.»

کارشناس مسائل غرب آسیا معتقد است که ناتو که بخش بزرگی از آن توسط ایالات متحده آمریکا اداره و کنترل می‌شود، طرح‌هایی برای آینده عراق دارد که پیش‌تر هم آن را در آلمان پیاده کرده بود. وی تشریح کرد: «در گذشته بعد از فروپاشی صدام و حضور آمریکا در عراق، این نظریه مطرح شد که یکی از سناریوهای احتمالی آمریکا در عراق، حضور ۲۰ یا ۵۰ ساله در این کشور است، همچنانکه گفته می‌شد عراق شکست‌خورده با ارتش منحل شده بعد از جنگ، به آلمان بعد از جنگ جهانی دوم شباهتی دارد.»

به گفته قنادباشی، بعد از سقوط حکومت هیتلر، آمریکایی‌ها وارد آلمان شدند و آلمان را به عنوان یک مرکز نظامی قرار دادند و ایجاد هرگونه نیروی مسلح را از آلمان سلب کردند. جالب است که طی‌ سال‌های اخیر، آلمان در مسیر تشکیل قدرتمندترین ارتش اروپا قدم برداشته و حتی قرار است که هزاران نیروی نظامی را برای دفاع از اروپا به لیتوانی اعزام کند.

این کارشناس معتقد است که این تصادفی نیست که نظریه تبدیل عراق به یک آلمان در غرب آسیا زمانی رونمایی شود که آلمان در حال پایان دادن به نقش چند دهه‌ای خود است و آمریکایی‌ها مسلما با توجه به تقسیمات نظامی که در جهان دارند، احتیاج به مرکزی مثل عراق در منطقه غرب آسیا دارند.

قنادباشی درباره اهمیت عراق برای آمریکا و به طور کل، ناتو گفت: «عاملی که در زمان سقوط صدام برای حضور آمریکا در عراق اعلام شد، تنها موقعیت جغرافیایی و راهبردی این کشور نبود؛ بلکه مسئله ذخایر بسیار غنی عراق که گفته می‌شود حتی از عربستان و ایران هم بیشتر است از جمله عوامل اصلی حضور ناتو و آمریکا در عراق بوده و هست.»

وی افزود: «عراق هم در شمال و هم در جنوب منابع عظیم نفت دارد.»

کارشناس مسائل غرب آسیا این رویکرد ناتو را در ادامه راهبرد کلی این سازمان برای پیشروی در شرق اروپا ارزیابی کرد و گفت که ناتو از حضور و شراکت در هر نقطه‌ای از جهان استقبال می‌کند.

همچنین او تشریح کرد که ناتو امروز می‌خواهد غالب تهاجمی به خود بگیرد؛ زیرا در اوکراین شکست‌های زیادی متحمل شد و در حال حاضر اعضای ناتو می‌خواهند طرف‌های مقابل از جمله ایران را با حضور بیشتر در عراق و شراکت قوی‌تر تهدید کنند.

قنادباشی به جنگ روانی در ورای این مسئله نیز اشاره کرد و افزود: «عراق شرایط تبدیل شدن به شریک برای ناتو را ندارد. زیرا باید پایگاه‌های جدیدی در اختیار آنها قرار دهند و استقرار نیروها افزایش پیدا کند.»

به گفته این کارشناس، این در حالی است که حضور بیشتر ناتو در عراق، و به تبع آن افزایش پایگاه‌ها و دخالت‌ها، منجر به برهم خوردن روابط و مناسبات عراق با کشورهای همسایه از جمله ایران، سوریه و ترکیه خواهد شد. زیرا شراکت با ناتو به این معنا است که عراق باید بخشی از اختیارات نظامی خود را در اختیار این سازمان قرار دهد.

وی ادامه داد: «در این صورت، تنش‌های عراق با همسایگانش افزایش خواهد یافت و مرزهای این کشور برای همسایگان ناامن خواهد شد. همچنین از نظر اقتصادی اگر عراق شراکت بیشتری با ناتو داشته باشد، از نظر اقتصادی و نظامی رقیبی جدی برای عربستان، امارات و کویت می‌شود و بدون شک، آنها این موضوع را برنمی‌تابند که عراق تبدیل به بازیگری مطرح‌تر از آنها در بلوک غرب شود.»

قنادباشی درباره عواقب حضور بیشتر ناتو در عراق توضیح داد: «عراق دارای اقوام مختلف و متنوع است و حضور ناتو باعث تشدید اختلافات قومی و تنش‌های بیشتر خواهد شد.»

کارشناس مسائل غرب آسیا گفت: «البته تحرکات رژیم صهیونیستی هم ممکن است در این تصمیم‌گیری اثرگذار باشد، زیرا اسرائيلی‌‌ها در اقلیم کردستان حضور دارند و نمی خواهند این موقعیت را از دست بدهند. حتی گفته شده برخی از اعضای هیئت ناتو مستقر در این کشور با سرویس‌های جاسوسی بیگانه از جمله سرویس جاسوسی رژیم صهیونیستی موسوم به موساد همکاری می‌کنند.»