احمد بروایه در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: در حال حاضر، مصری‌ها به خاطر اینکه می‌خواهند نقش موثرتری در مسائل مربوط به غزه و صلح در منطقه داشته باشند، تلاش‌شان بر این است که میانجیگری موثری در تحولات منطقه داشته باشند.

وی با اشاره به محدودیت‌های مصر گفت: این مسئله باعث می‌شود میانجی‌گری و تاثیر آن وابسته به فضایی باشد که کشورهای مختلف برای قاهره قائل می‌شوند. به عنوان مثال در بحث مذاکرات ایران و آمریکا، فضای مانوری که آمریکایی‌ها یا ایرانی‌ها برای نقش‌آفرینی به مصری‌ها می‌دهند، نقش موثری در تاثیرگذاری این میانجیگری‌ها خواهد داشت.

بروایه در پاسخ به این پرسش که آیا میانجیگری مصر بیشتر ابزاری برای مدیریت بحران است یا سیاستی بلند مدت؟ توضیح داد: «در خصوص ایران، مصر هر دو هدف را در ذهن دارد. زیرا مصری‌ها می‌دانند که در صورت تکرار حملات نظامی رژیم صهیونیستی به ایران، مصر متضرر می‌شود و این امر موجب خواهد شد که آمریکا و رژیم صهیونیستی نقش بیشتری در منطقه داشته باشند و فشارهای آنها روی غزه افزایش پیدا کند.»

این کارشناس  افزود: «ضعیف شدن ایران برای قاهره یک امر نامطلوب است، چون توازن قوا در منطقه به هم می‌خورد.  بنابراین مدیریت این بحران برای آن‌ها اولویت خیلی بالایی دارد.»

به گفته بروایه، در بلندمدت نیز مصر در پی این است که نقش منطقه‌ای خود را گسترش دهد و تثبیت کند. زیرا افزایش نقش منطقه‌ای به دلایل مختلف برایشان اهمیت بسزایی دارد. لذا آن‌ها به دنبال ترمیم این نقش منطقه‌ای هستند و میخواهند گزینه‌های خود را در سطح منطقه‌ای و جهانی افزایش دهند.

کارشناس مسائل مصر در پاسخ به این پرسش که چرا قاهره در این مقطع تصمیم به ایفای نقش فعال به عنوان یک میانجیگر را در قبال تهران را گرفته؟ گفت: «بخشی از آن به نزدیکی روابط بین ایران و مصر بازمی‌گردد. از سوی دیگر، تمایل قاهره را نیز باید در نظر گرفت که می خواستند از فرصت پیش آمده استفاده کنند. به نظر می‌رسد غربی‌ها نیز اعتراضی نداشتند و تلاقی این سه مسئله باعث شد که مصری‌ها نقش فعالانه تری را ایفا کنند.»

وی در خصوص روابط نزدیک تل‌آویو و قاهره و تاثیر آن بر ایفای نقش مستقل منطقه‌ای از سوی مصر گفت: «انتخاب راهبردی مصر از زمان انور سادات این بوده که با رژیم صهیونیستی سازش کنند و قصد هم ندارند که از این انتخاب راهبردی عدولی داشته باشند. لذا طبیعتا هر گونه نقش منطقه‌ای که مصر ایفا می‌کند در این راستا خواهد بود که به این پایه‌های سیاست خارجی‌اش آسیبی نرسد و همین موضوع نیز باعث می‌شود که ملاحظات آن‌ها نیز مدنظر مصری‌ها باشد.»

بروایه اضافه کرد: «البته باید توجه داشت که مصر به خاطر پیشینه تمدنی و سیاسی و رقابت‌ها و خطری که از جانب رژیم صهیونیستی حس می‌کند، رضایت ندارد که رژیم صهیونیستی به قدرت برتر منطقه تبدیل شود.»

کارشناس مسائل مصر در پاسخ به این پرسش که آیا مصر در ایفای نقش میانجیگری در پی بهبود روابطش با عربستان و امارات نیز هست، گفت: «میانجیگری مصر تا حد زیادی با چراغ سبز امارات و عربستان صورت می‌گیرد؛ زیرا این کشورها هم در حال حاضر نسبت به عواقب از کنترل خارج شدن بحران در روابط بین ایران و غرب و ایران و آمریکا بیمناک هستند و همچنین عربستان نمی‌خواهد که توازن منطقه به شکلی بهم بخورد که رژیم اسرائیل با کمک آمریکا به قدرت اصلی در منطقه تبدیل شود، به نحوی که این کشورها به طور کامل مجبور شوند که زیر سلطه رژیم صهیونیستی بروند.»

در پایان، بروایه در توضیح اینکه رویکرد مصر در میانجیگری با چه اهدافی صورت می‌گیرد و چه شباهت یا تفاوت‌هایی با دیگر کشورهای حوزه خلیج‌فارس دارد؟ توضیح داد: «دیپلماسی مصر بیشتر ناظر به مسئله فلسطین و حل مساله غزه است که البته اهداف خودشان را نیز در بهبود جایگاه منطقه‌ای دنبال می‌کنند. ضمن اینکه این نقش‌آفرینی را ابزاری برای نزدیکی به ایران می‌بینند و شاید حتی این میانجیگری دلیلی باشد تا رابطه‌شان را با تهران بهبود ببخشند.»