دکتر علی بیگدلی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی اظهار داشت: «تحریم وزارت خزانه‌داری آمریکا علیه نیکولا گیلو، قاضی فرانسوی دیوان کیفری، و شش قاضی دیگر به همراه سه دادستان از جمله کریم‌خان، یک اقدام تنبیهی ساده نیست، بلکه بخشی از الگویی سیستماتیک است که آمریکا برای تضعیف نهادهای مستقل بین‌المللی به کار می‌گیرد. این تحریم‌ها زندگی شخصی و حرفه‌ای این مقامات را مختل کرده‌اند. دیوان کیفری، پس از صدور حکم بازداشت نتانیاهو و گالانت به اتهام جنایات جنگی در غزه، از خط ‌قرمز منافع رژیم اسرائیل و آمریکا عبور کرده بود. واشنگتن خود را فراتر از قوانین بین‌المللی می‌داند و با این تحریم‌ها نه‌تنها دیوان را هدف قرار داده، بلکه به دیگر نهادها مانند سازمان ملل یا دادگاه‌های اروپایی نیز پیام روشنی ارسال کرده است: هرگونه پیگیری عدالت علیه متحدان ما هزینه خواهد داشت.»

وی افزود: «این اقدام یادآور تحریم‌های ترامپ در سال ۲۰۲۰ است؛ زمانی که دولت آمریکا دیوان را به دلیل آغاز تحقیقات درباره جنایات آمریکایی در افغانستان تحریم کرد. آمریکا پس از خروج از معاهده رم، همیشه خود را از قضاوت جهانی معاف دانسته است. تحریم گیلو که نقشی کلیدی در مجوز پیگرد سران رژیم اسرائیل داشت، نشانه هم‌پیمانی عمیق واشنگتن با تل‌آویو است. وزارت خزانه‌داری آمریکا صراحتاً مشارکت گیلو در حکم بازداشت را دلیل تحریم او اعلام کرده است؛ اقدامی که اعتبار و استقلال دیوان را زیر سوال می‌برد و اعتماد جهانی به توانایی نظام حقوقی بین‌المللی در اجرای مسئولیت‌های قانونی‌اش  را از بین می‌برد.»

بیگدلی ادامه داد: «از منظر راهبردی، این تحریم‌ها بخشی از دکترین «آمریکا اول» هستند؛ دکترینی که از دوران بوش پسر و با حمله به عراق و نقض منشور ملل متحد آغاز شد. آمریکا با استفاده از ابزارهای اقتصادی، مانند تحریم‌های ثانویه، کشورها و افراد را به همسویی با منافع خود وادار می‌کند. در غرب آسیا، این رویکرد یعنی حمایت بی‌قید و شرط از رژیم اسرائیل، حتی اگر به قیمت نقض حقوق بشر تمام شود. ایران نیز بارها قربانی این راهبرد شده است؛ از خروج از برجام تا اعمال تحریم‌های حداکثری. این الگو، نظم چندقطبی در حال ظهور را تهدید می‌کند و کشورها را به‌سوی بلوک‌بندی‌های جدید سوق می‌دهد.»

او تأکید کرد: «تحریم‌ها ابزار اصلی آمریکا برای حفظ سلطه هستند. اروپا که میزبان دیوان است، در برابر این تحریم سکوت کرده و این سکوت ضعف و انفعال اتحادیه اروپا در برابر فشارهای آمریکا را آشکار می‌کند. فرانسه، زادگاه گیلو، حتی اعتراض رسمی نکرده است؛ امری که ضمن تحقیر اروپا، وابستگی اقتصادی و امنیتی آن به آمریکا را نشان می‌دهد.» بیگدلی افزود: «این رویداد برای کشورمان باید زنگ خطر باشد؛ برای مقابله با این روند، لازم است ائتلاف‌های ضد سلطه مانند بریکس نقش فعالی ایفا نمایند. چرا که بدون اقدام جمعی، آمریکا می‌تواند نهادهای جهانی و قضات مستقل را فلج کند. تحریم گیلو به عنوان یک قاضی مستقل نیز نمونه‌ای از آن است که آمریکا با تسلط بر سیستم مالی جهانی مانند سوئیفت و دلار، او را مجازات می‌کند.»

او گفت: «نظم مطلوب آمریکا مدلی هژمونیک است که بر پایه سلطه اقتصادی، نظامی و ایدئولوژیک شکل گرفته است. پس از فروپاشی شوروی، آمریکا نظمی را تبلیغ کرد که در آن واشنگتن نقش «پلیس جهانی» را دارد. این نظم بر قدرت نرم و سخت استوار است؛ قدرت نرم از طریق سینما و رسانه و قدرت سخت از طریق پایگاه‌های نظامی در بیش از هشتاد کشور جهان.»

این تحلیلگر روابط بین‌الملل ادامه داد: «آمریکا چندجانبه‌گرایی را تنها در ظاهر می‌پذیرد؛ اما در عمل نهادهایی مانند دیوان کیفری یا سازمان تجارت جهانی را ابزار منافع خود می‌کند. اگر حکمی علیه منافع آمریکا یا متحدانش صادر شود، مانند حکم بازداشت نتانیاهو، واشنگتن بلافاصله تحریم یا خروج از نهاد را انتخاب می‌کند. این رویکرد بر استثناگرایی آمریکایی استوار است؛ یعنی قوانین برای دیگران است، نه برای واشنگتن. در غرب آسیا، نتیجه این رویکرد حمایت از رژیم‌هایی مانند رژیم اسرائیل است.»

وی اضافه کرد: «در اسناد راهبردی آمریکا مانند استراتژی امنیت ملی ۲۰۲۲، تأکید اصلی بر رقابت با چین و روسیه است و همین امر نظم جهانی را به سمت یک جنگ سرد جدید سوق می‌دهد. تمرکز دیوان بر جنایات غزه، چالشی جدی برای آمریکا محسوب می‌شود، زیرا عدالت برای فلسطینیان، سلطه آمریکا در منطقه را زیر سؤال می‌برد.»

بیگدلی توضیح داد: «نظم آمریکایی برای دیگر کشورها تهدیدهای چندلایه ایجاد می‌کند. این نظم، حاکمیت ملی را تضعیف می‌کند؛ حمایت بی‌قید از رژیم اسرائیل تنش‌های غرب آسیا را تشدید می‌کند. اگر حکم دیوان علیه نتانیاهو اجرا نشود، موج جدیدی از رادیکالیسم پدید خواهد آمد. تحریم‌های دیوان اعتماد به حقوق بشر را از میان می‌برد و دیکتاتورها را جسورتر می‌کند.»