راجشواری پیلای راجاگوپالان در یادداشتی که بنیاد تحقیقات آبزرور آن را منتشر کرد؛ نوشت: لغو مفاد ماده 370 بدین معناست که جامو و کشمیر دیگر دارای خودمختاری ویژه نخواهند بود. در واقع، اقدام فعلی دولت هند وضعیت خودمختاری جامو و کشمیر را حتی از دیگر ایالت های هند نیز کمتر کرده و آن را جزء «مناطق متحد»  قلمداد می کند. در ساختار فدرال هند، مناطق متحد (Union Territories) به استانهایی گفته می شود که به صورت مستقیم توسط دولت مرکزی در دهلی اداره شده و از این رو، خودمختاری آنها از دیگر ایالت های هند کمتر است. همچنین، این ایالت به دو ایالت تقسیم شده و منطقه لاداخ (Ladakh) از آن جدا می شود که این منطقه نیز جزء مناطق متحد خواهد بود.

با توجه به عواقب وخیم احتمالی این تصمیم، چرا دولت هند به چنین اقدامی مبادرت کرده است؟ یکی از دلایل آن ایدئولوژی است: چرا که حزب حاکم بهاراتیا جاناتا (BJP) از دیرباز معتقد بود که ماده 370 باید لغو شود و جامو و کشمیر به طور کامل در هندوستان ادغام شود. این رویکرد حتی در شعارهای انتخاباتی حزب بهاراتیا جاناتا نیز بیان شده است.

وجود خطری فوری: تشدید شورش و تروریسم

نگرانی ها از خروج آمریکا از افغانستان و پیامدهای آن، احتمالا یکی از دلایل بدیهی [اقدام هند] محسوب می شود. پاکستان کنترل زیادی بر طالبان دارد و این موضوع آمریکا را زیر بار منت پاکستان قرار داده است؛ چرا که آمریکا در آستانه خروج نیروهای خویش خواهان جلوه ای از ثبات در منطقه شبه قاره است. این در حالی است که پاکستان در استفاده از افغانستان به عنوان پایگاهی برای آموزش تروریست ها و اعزام آنها به هند، خاطرات بدی برای هند ترسیم کرده است. سقوط دوباره افغانستان به دست طالبان (و بطور غیر مستقیم تحت نفوذ پاکستان و آژانس اطلاعاتی مخوف این کشور) برای هند تصویر خوشایندی نیست.

بدون در نظر گرفتن دلایل دهلی نو، این اقدام دولت هند احتمالا برای برخی از بخش های این ایالت، بویژه مناطق عمدتا مسلمان نشین نظیر دره کشمیر، بسیار غیرمعمول خواهد بود. اگر اعتراض ها به این اقدام هند با دقت کنترل و مدیریت نشود، احتمال دارد که خشم کشمیری ها سبب بروز شورش در این ایالت شود. بنابراین، تشدید تروریسم و شورش در این ایالت یکی از خطرات فوری است. تا به حال نیروهای امنیتی هند به مدت بیش از سه دهه درگیر مبارزه با تروریسم و شورش بوده اند. اگرچه این شورش ها پایان نیافته است، اما نیروهای امنیتی هند تا به امروز توانسته اند آن را تحت کنترل داشته باشند. شورش جدید و تشدید خشونت، بی تردید پیامدهای وخیمی خواهد داشت و موجب تشدید مشکلات امنیتی داخلی هند خواهد شد، آن هم در زمانی که تهدیدهای امنیتی خارجی در حال افزایش است.

پاکستان از گروه های تروریستی فعال در کشمیر و دیگر بخش های هند حمایت کرده و حملات تروریستی این گروه ها، هند و پاکستان را بارها تا آستانه جنگ پیش برده است.

این تهدیدهای امنیتی خارجی جدی هستند. پاکستان ادعای خود بر تمامی کشمیر را هرگز کنار نگذاشته و به این اقدام هند نیز اعتراض کرده است. با این حال بعید است که پاکستان آگاهانه دست به حمله نظامی مستقیم علیه هند بزند، زیرا در مقایسه با هند بسیار ضعیف تر است – تولید ناخالص داخلی پاکستان تقریبا 250 میلیارد دلار بوده و کمتر از یک دهم تولید ناخالص داخلی هند با 2.85 تریلیون دلار است. اما اشتباه محاسباتی همیشه محتمل است. پاکستان از گروه های تروریستی فعال در کشمیر و دیگر بخش های هند حمایت کرده و حملات تروریستی این گروه ها، هند و پاکستان را بارها تا آستانه جنگ پیش برده است. همچنین، برخورداری پاکستان از زرادخانه تسلیحات هسته ای قابل توجه، خطر عواقب این اشتباه محاسباتی را دوچندان می سازد که هم برای هند و هم برای جامعه جهانی نگران کننده است.

چین نیز مشکل دیگری است. چین در قبال این اقدام هند موضع سرسختانه ای گرفته و اظهار کرده است که این اقدام هند ادعای چین بر بخشی از لاداخ موسوم به «اقصی چن» را تحت تاثیر قرار می دهد. در حال حاضر، چینی ها منطقه اقصی چن را در تصرف خود دارند، اما هند نیز مدعی مالکیت بر این منطقه است. پکن خواستار بررسی اقدام هند در شورای امنیت سازمان ملل شده است. در هر صورت، اقدامات چین برخلاف خواسته های هند بوده و این موضوع باعث تضعیف شدید تلاش های پراکنده هر دو طرف برای بهبود روابط با یکدیگر، پس از رویارویی نظامی جدی آنها در کمتر از دو سال پیش، شده است.

به نظر می رسد دهلی نو مطمئن است که پیامدهای تصمیم آن قابل مدیریت است و عواقب واقعی این اقدام چندان وخیم نخواهد بود. نتیجه قمار هند در آینده معلوم خواهد شد، اما کاملا مشخص است که: این قمار بزرگی است.