جدیدترین مطالب
علت تداوم سوء تفاهم غرب در درک اهمیت و جایگاه بریکس
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و بهعنوان نوعی «انبوه نامهای اختصاری توخالی» در عصر جهانیشدن برخورد شد و بعدها نسخهای ضعیفتر از باشگاههای جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سالهای اخیر، بهویژه از سوی دونالد ترامپ، بهعنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانههای غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کردهاند. با این حال، همه این برداشتها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن بهعنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده میگیرند.»
موفقیتها و چالشهای همکاری روسیه و آفریقا پس از اجلاس سران ۲۰۲۳
شورای راهبردی آنلاین-رصد: سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه در ماه ژوئیه و در آستانه سومین نشست روسیه و آفریقا که قرار است در پایان ماه اکتبر برگزار شود، به آفریقا سفر و از اتیوپی، نیجر، موزامبیک و بوروندی دیدار کرد. نخستین اجلاس روسیه و آفریقا در سال ۲۰۱۹ با حضور هر ۵۴ کشور آفریقایی برگزار شد و ۴۵ کشور در سطح سران دولتها در اجلاس شرکت کردند؛ در حالی که در دومین نشست، ۴۷ کشور و ۲۷ رئیس دولت حضور داشتند. در ۲۰ ژوئیه سال جاری، حضور بیش از ۳۰ کشور آفریقایی در سومین نشست تایید شد. کارشناسان معتقدند که سومین نشست بیشتر جنبهای تشریفاتی خواهد داشت، زیرا معیار سنجش موفقیت این اجلاس بهتدریج از تعداد شرکتکنندگان به ارزیابی گامهای عملیشده برای تعمیق همکاریها تغییر یافته است.»
اولویت منطقی واشنگتن: پایان دادن به جنگ از طریق مذاکره
ناکامی ترامپ در تحقق اهدافش در جنگ 6 ماهه علیه ایران
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بیش از شش ماه از آغاز جنگ علیه ایران میگذرد و هیچ چشماندازی برای پایان آن دیده نمیشود. موج نخست درگیریها از ۲۸ فوریه تا آتشبس ۸ آوریل ادامه یافت و در ۸ ژوئیه، درگیریها از سر گرفته شد. از ۱۴ ژوئیه، ارتش آمریکا محاصره بنادر ایران را دوباره برقرار و حملات تقریبا روزانه را آغاز کرد؛ با این وجود، کندی تردد کشتیها همچنان ادامه دارد. امروز اهداف اولیه جنگ که شامل پایان دادن به برنامه هستهای ایران، نابودی صنعت موشکی و نیروی دریایی و قطع حمایت ایران از نیروهای نیابتی در خاورمیانه بود، کنار گذاشته شدهاند و عملیات نظامی آمریکا تقریبا بهطور انحصاری بر بازگشایی تنگه هرمز متمرکز است.»
دیپلماسی ترکیه در دریای سیاه در قبال موانع عملیاتی روسیه
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «با وجود تلاشهای ترکیه، علائم دریافتی از مسکو چشمانداز احیای دوباره «ابتکار غلات دریای سیاه» را تیره کرده است. حملات روسیه و اوکراین به بنادر، پایانههای بارگیری و کشتیهای دریای سیاه، صادرات مواد غذایی و عرضه جهانی غلات را مختل کرده و کشتیهای غیرنظامی کشورهای دیگر را نیز هدف قرار داده است. ترکیه بر اساس اختیارات اعطاشده به این کشور در کنوانسیون مونترو در سال ۱۹۳۶، کنترل تنگههای ترکیه، تنها مسیر دریایی میان دریای سیاه و مدیترانه، را در دست دارد. آنکارا در بخش بزرگی از جنگ روسیه و اوکراین خود را بهعنوان میانجی معرفی کرده است. با تشدید حملات در دریای سیاه، آنکارا در پی ایفای نقش بزرگتری در این میانجیگری است، اما موفقیت آن به آمادگی روسیه و اوکراین برای مذاکره بستگی دارد.»
أحدث المقالات
علت تداوم سوء تفاهم غرب در درک اهمیت و جایگاه بریکس
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بریکس، که در ابتدا به آن با نگاه طنزآمیز و بهعنوان نوعی «انبوه نامهای اختصاری توخالی» در عصر جهانیشدن برخورد شد و بعدها نسخهای ضعیفتر از باشگاههای جهانی مانند گروه ۷ تلقی شد، در سالهای اخیر، بهویژه از سوی دونالد ترامپ، بهعنوان تهدیدی بالقوه برای سلطه دلار آمریکا مورد توجه قرار گرفته و رسانههای غربی نیز در آستانه اجلاس ۲۰۲۶ بر اختلافات داخلی آن تمرکز کردهاند. با این حال، همه این برداشتها اهمیت واقعی بریکس یعنی نقش آن بهعنوان الگویی اولیه از نظم چندقطبی در حال ظهور را نادیده میگیرند.»
موفقیتها و چالشهای همکاری روسیه و آفریقا پس از اجلاس سران ۲۰۲۳
شورای راهبردی آنلاین-رصد: سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه در ماه ژوئیه و در آستانه سومین نشست روسیه و آفریقا که قرار است در پایان ماه اکتبر برگزار شود، به آفریقا سفر و از اتیوپی، نیجر، موزامبیک و بوروندی دیدار کرد. نخستین اجلاس روسیه و آفریقا در سال ۲۰۱۹ با حضور هر ۵۴ کشور آفریقایی برگزار شد و ۴۵ کشور در سطح سران دولتها در اجلاس شرکت کردند؛ در حالی که در دومین نشست، ۴۷ کشور و ۲۷ رئیس دولت حضور داشتند. در ۲۰ ژوئیه سال جاری، حضور بیش از ۳۰ کشور آفریقایی در سومین نشست تایید شد. کارشناسان معتقدند که سومین نشست بیشتر جنبهای تشریفاتی خواهد داشت، زیرا معیار سنجش موفقیت این اجلاس بهتدریج از تعداد شرکتکنندگان به ارزیابی گامهای عملیشده برای تعمیق همکاریها تغییر یافته است.»
اولویت منطقی واشنگتن: پایان دادن به جنگ از طریق مذاکره
ناکامی ترامپ در تحقق اهدافش در جنگ 6 ماهه علیه ایران
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «بیش از شش ماه از آغاز جنگ علیه ایران میگذرد و هیچ چشماندازی برای پایان آن دیده نمیشود. موج نخست درگیریها از ۲۸ فوریه تا آتشبس ۸ آوریل ادامه یافت و در ۸ ژوئیه، درگیریها از سر گرفته شد. از ۱۴ ژوئیه، ارتش آمریکا محاصره بنادر ایران را دوباره برقرار و حملات تقریبا روزانه را آغاز کرد؛ با این وجود، کندی تردد کشتیها همچنان ادامه دارد. امروز اهداف اولیه جنگ که شامل پایان دادن به برنامه هستهای ایران، نابودی صنعت موشکی و نیروی دریایی و قطع حمایت ایران از نیروهای نیابتی در خاورمیانه بود، کنار گذاشته شدهاند و عملیات نظامی آمریکا تقریبا بهطور انحصاری بر بازگشایی تنگه هرمز متمرکز است.»
دیپلماسی ترکیه در دریای سیاه در قبال موانع عملیاتی روسیه
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «با وجود تلاشهای ترکیه، علائم دریافتی از مسکو چشمانداز احیای دوباره «ابتکار غلات دریای سیاه» را تیره کرده است. حملات روسیه و اوکراین به بنادر، پایانههای بارگیری و کشتیهای دریای سیاه، صادرات مواد غذایی و عرضه جهانی غلات را مختل کرده و کشتیهای غیرنظامی کشورهای دیگر را نیز هدف قرار داده است. ترکیه بر اساس اختیارات اعطاشده به این کشور در کنوانسیون مونترو در سال ۱۹۳۶، کنترل تنگههای ترکیه، تنها مسیر دریایی میان دریای سیاه و مدیترانه، را در دست دارد. آنکارا در بخش بزرگی از جنگ روسیه و اوکراین خود را بهعنوان میانجی معرفی کرده است. با تشدید حملات در دریای سیاه، آنکارا در پی ایفای نقش بزرگتری در این میانجیگری است، اما موفقیت آن به آمادگی روسیه و اوکراین برای مذاکره بستگی دارد.»
ضرورت بازسازی نظام بینالملل برای رفع چالشهای دوران ترامپ

ژان پیسانی فری در تحلیلی که اندیشکده بلژیکی بروگل منتشر کرد، نوشت: این سؤال دشواری است که پیروزی جو بایدن در انتخابات آمریکا چگونه میتواند به مرمت نظام جهان کمک کند؟
قاعدتاً عدم اشتیاقی برای زدودن میراث ترامپ چه در داخل آمریکا و چه در سطح بینالمللی وجود نخواهد داشت؛ اما تلاش صرف برای بازگشت به دوران پیش از ترامپ برای مواجهه با چالشهای عمده که بهواسطه ریاست جمهوری ترامپ در سال ۲۰۱۶ ایجاد شده است، به شکست خواهد انجامید. همانطور که آدام پوزن در اندیشکده پترسون نوشته است، وظیفه پیش رو بازسازی است، نه مرمت.
اولویت نخست باید پیشروی بهسوی نظام مبتنی بر منافع مشترک باشد. قصد بایدن برای پیوستن مجدد بدون پیششرط به توافقنامه پاریس ۲۰۱۵ قابلستایش است، اما بهخودیخود موجب اجرایی شدن این برنامه نخواهد شد. پرشمار بودن بازیگران و وسوسه قوی انداختن بار این برنامه بر دوش دیگران کار را سخت کرده است، حتی تدابیر در حوزه بهداشت نیز تاکنون نتوانسته است پاسخگویی چالشها باشد.
وضعیت اقلیمی جهان بحرانی است. با توجه به فقدان اجماع جهانی، تلاشها باید بر ائتلافی متمرکز باشد که اعضای آن در خصوص اهداف همپوشانی داشته باشند و بتوانند بهواسطه تجارت، مکانیسمهایی را برطرفهای ثالث اعمال کنند.
اولویت دوم، تبدیل اقتصاد جهانی به یک نظام رقابتپذیر است. فارغ از پیروزی بایدن در انتخابات سوم نوامبر، رقابت قدرتهای بزرگ میان آمریکا و چین برای تداوم سلطه بر روابط بینالملل ادامه خواهد یافت؛ اما مشابهتسازی میان آن با جنگ سرد اشتباه است، زیرا طرفهای کنونی شرکای عمده اقتصادی برای یکدیگر محسوب میشوند، درحالیکه سهم واردات شوروی از آمریکا به یک درصد هم نمیرسید، 18 درصد صادرات آمریکا اکنون به چین است.
اروپا بزرگترین تماشاگر این روند است. خسارت جانبی جنگ میان این دو قدرت جهانی، گریبان اروپا را میگیرد. در همین حال اتحادیه اروپا دستش خالی نیست و باید به نظم اقتصاد جهانی تکیه کند؛ اتحادیه اروپا نباید اجازه دهد از اقتصاد بهعنوان سلاح استفاده شود. همانطور که شورای روابط خارجی اروپایی در گزارش اخیر خود استدلال کرده، این بلوک باید خود را در برابر استفاده ابزاری از اقتصاد مجهز سازد.
سومین اولویت آن است که نظام اقتصادی جهانی حمایت بیشتری از کارگران و شهروندان داشته باشد. همین حالا هم تردیدها درباره جهانیسازی به دلیل درگیری تجاری چین و آمریکا، افزایش نابرابری و این درک که وضعیت در دوره همهگیری کرونا وخیمتر شده، رو به افزایش گذاشته است؛ بهطوریکه اقتصادهای پیشرفته هم باید برای به خرید تجهیزات ساده تقلا کنند. شهروندان و کارگران خواهان نظام اقتصادی هستند که بهتر از آنان حمایت کند. دولتها باید این را در نظر داشته باشند و نشان دهند به این موضوع اهمیت میدهند.
هر یک از این سه هدف، یعنی مراقبت از منافع مشترک جهانی، جلوگیری از تبدیل روابط اقتصادی به سلاح و ایجاد نظامی عادلانهتر، چالشبرانگیز است. هیچگاه در تاریخ مراکز قدرت اینقدر مجبور به همکاری برای مواجهه با تهدیدهای مشترک در این حجم و اندازه نبودهاند. دشوار نیست که تصور کنیم سیاستگذاران چگونه ممکن است از اهداف ارزشمند اقلیمی به خاطر حمایت از وضعیت ملی دست بکشند؛ بنابراین چالشهای جدی در انتظار سران کشورها است.
0 Comments