شورای راهبردی آنلاین-رصد: از نگاه رئیس شورای امور بینالملل روسیه، ترکیه نه یک دشمن و نه یک متحد کامل برای روسیه است؛ بلکه یک قدرت مستقل منطقهای است که مسکو باید همزمان با آن به همکاری و رقابت بپردازد. به همین دلیل روابط روسیه و ترکیه در آینده نیز بر پایه ترکیبی از گفتوگو، موازنه منافع و مدیریت اختلافات ادامه خواهد یافت.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: تشدید تنشهای امنیتی میان پاکستان و افغانستان، اسلامآباد و کشورهای آسیای مرکزی را به سمت کریدورهای جایگزین از طریق چین و ایران سوق داده است. موفقیت مسیر جدید قرقیزستان–چین–پاکستان و توسعه مسیرهای ترانزیتی از طریق ایران، نشان میدهد که افغانستان بهتدریج در حال از دست دادن جایگاه سنتی خود بهعنوان حلقه اتصال آسیای مرکزی به آبهای آزاد است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «نظم جهانی معمولاً با مفاهیم مکانی و جغرافیایی توصیف میشود؛ دولتها از مرزهای خود دفاع میکنند، حوزههای نفوذ میسازند، بر سر مناطق دریایی رقابت میکنند و برای کنترل زنجیرههای تأمین و نهادهای بینالمللی تلاش میکنند. اما سیاست بینالملل تنها در فضا شکل نمیگیرد، بلکه زمان نیز در آن نقشی اساسی دارد. مفاهیمی مانند قدرت، نظم، بحران و راهبرد بر تصورات خاصی از زمان سیاسی استوارند، هرچند این تصورات اغلب نادیده گرفته میشوند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «زمانی که آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه به ایران حمله کردند، ایران با تهدید کشتیرانی در تنگه هرمز واکنش نشان داد. از آن زمان، توجه جهان به چگونگی بازگشایی این گذرگاه حیاتی معطوف شده است. دولت آمریکا حتی یک طرح بیمه برای کشتیهایی که مایل به عبور از تنگه بودند ایجاد کرد، اما تقریباً هیچ کشتیای از آن استفاده نکرد. دلیل این امر آن است که مشکل اصلی بیمه نیست، بلکه جان دریانوردان است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: از نگاه رئیس شورای امور بینالملل روسیه، ترکیه نه یک دشمن و نه یک متحد کامل برای روسیه است؛ بلکه یک قدرت مستقل منطقهای است که مسکو باید همزمان با آن به همکاری و رقابت بپردازد. به همین دلیل روابط روسیه و ترکیه در آینده نیز بر پایه ترکیبی از گفتوگو، موازنه منافع و مدیریت اختلافات ادامه خواهد یافت.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: تشدید تنشهای امنیتی میان پاکستان و افغانستان، اسلامآباد و کشورهای آسیای مرکزی را به سمت کریدورهای جایگزین از طریق چین و ایران سوق داده است. موفقیت مسیر جدید قرقیزستان–چین–پاکستان و توسعه مسیرهای ترانزیتی از طریق ایران، نشان میدهد که افغانستان بهتدریج در حال از دست دادن جایگاه سنتی خود بهعنوان حلقه اتصال آسیای مرکزی به آبهای آزاد است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «نظم جهانی معمولاً با مفاهیم مکانی و جغرافیایی توصیف میشود؛ دولتها از مرزهای خود دفاع میکنند، حوزههای نفوذ میسازند، بر سر مناطق دریایی رقابت میکنند و برای کنترل زنجیرههای تأمین و نهادهای بینالمللی تلاش میکنند. اما سیاست بینالملل تنها در فضا شکل نمیگیرد، بلکه زمان نیز در آن نقشی اساسی دارد. مفاهیمی مانند قدرت، نظم، بحران و راهبرد بر تصورات خاصی از زمان سیاسی استوارند، هرچند این تصورات اغلب نادیده گرفته میشوند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «زمانی که آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه به ایران حمله کردند، ایران با تهدید کشتیرانی در تنگه هرمز واکنش نشان داد. از آن زمان، توجه جهان به چگونگی بازگشایی این گذرگاه حیاتی معطوف شده است. دولت آمریکا حتی یک طرح بیمه برای کشتیهایی که مایل به عبور از تنگه بودند ایجاد کرد، اما تقریباً هیچ کشتیای از آن استفاده نکرد. دلیل این امر آن است که مشکل اصلی بیمه نیست، بلکه جان دریانوردان است.»
ابراهیم الاصیلی، وین وایت و راندا اسلیم در تحلیلی که در پایگاه اینترنتی موسسه خاورمیانه منتشر شد، نوشتند: به نظر می رسد جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا در جناحی قرار دارد که معتقدند مداخله روسیه بخشی از یک راهبرد به منظور تقویت موضع دولت سوریه در میز مذاکره است.
این مسئله به نوبه خود میتواند سرانجام زمینه ساز کنار رفتن اسد به عنوان بخشی از یک روند انتقال باشد، روندی که براساس آن ساختار حکومت دست نخورده باقی میماند و تروریستها شکست میخورند.
جناح دوم به چنین استنباطی تردید دارد و معتقد است رئیس جمهور روسیه با توسل به زور یک پیروزی نظامی برای متحد خود ثبت میکند، اما دامنه این پیروزی جای تردید دارد و ممکن است زمینهساز باقی ماندن اسد بر سر قدرت برای آیندهای نامشخص باشد.
براساس این تعبیر، رئیس جمهور روسیه اطمینان دارد تقویت نظامی نظام سوریه تضمین خواهد کرد هم اسد و هم حکومت سوریه پایدار خواهد ماند، به طوری که نظام این کشور میتواند با دادن امتیازهای سطحی به مخالفان، همچنان قدرت را در اختیار داشته باشد و عربستان سعودی و ترکیه نیز تحت فشار آمریکا چنین نتیجه ای را خواهند پذیرفت.
هر دو جناح بر این باورند که هدف از اقدامات روسیه در سوریه تقویت جایگاه روسیه در خاورمیانه و مقابله با مداخله نظامی ائتلاف تحت فرماندهی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) است.
ظاهرا هر دو جناح معتقدند مداخله پوتین در سوریه نمیتواند یک پیروزی نظامی قطعی در پی داشته باشد و به این ترتیب نخواهد توانست از این طریق مخالفان سوری را مجبور به شکست و تسلیم سیاسی کند.
همانطور که اشتون کارتر، وزیر دفاع آمریکا 27 اکتبر در کمیته نیروهای مسلح سنا گفت مداخله پوتین احتمالا باعث تحریک مخالفان علیه سیاست مسکو در سوریه و افزایش افراطگرایی خواهد شد.
جان کری هم اکنون در حال محک زدن این موضوع است که آیا پوتین درباره مذاکرات و تحت فشار قرار دادن اسد برای مذاکرات با مخالفان مسلح و دادن امتیازهای لازم به منظور دستیابی به راه حلی سیاسی و پایان دادن به این بحران جدی است یا خیر.
کری همچنین در حال محک زدن نیات ایران است.
ولادیمیر پوتین گفته است که هدف از مداخله وی در سوریه جنگ با داعش است. اگر هدف پوتین از مداخله در سوریه مقابله با داعش باشد، پس باید گفت او نتوانسته است در این زمینه نتیجه ای بگیرد.
به گفته آن پترسون، دستیار وزیر امور خارجه آمریکا در امور خاور نزدیک، مسکو تلاش می کند ادعا کند که حملات روسیه بر تروریست ها متمرکز است، اما تاکنون 85 تا 90 درصد از حملات این کشور در سوریه بر مخالفان سوری متمرکز بوده است و در این حملات همچنین غیر نظامیان نیز کشته شدهاند.
در حقیقت بیشتر حملات روسیه علیه ارتش آزاد سوریه و گروه های شورشی بوده است که ارتباطی با داعش ندارد. تمرکز حملات روسیه بر شورشیان غیروابسته به داعش در بخش هایی نزدیک خطوط مقدم رژیم سوریه نشاندهنده نوعی تلاش برای تضعیف گروه هایی است که بزرگترین تهدید نظامی برای دولت سوریه به شمار میروند.
بین 10 تا 15 درصد از حملات روسیه داعش را هدف قرار داده است و همین میزان است که میتواند به ادعای روسیه و سوریه درباره آغاز جنگ با تروریسم کمک کند.
اما اگر شکست داعش هدف اصلی روسیه در سوریه نیست، پس هدف پوتین چیست؟ حفظ موقعیت موجود یا تقویت خطوط دفاعی دولت سوریه؟ حملات هوایی روسیه به همراه عملیات زمینی گسترده ارتش سوریه با پشتیبانی نیروهای حزب الله نشان میدهد هدف نظامی فوری پوتین ظاهرا روشن کردن منطقهای منسجم تحت کنترل دولت سوریه است که از آن به عنوان «سوریه مفید» یاد می شود و از دمشق تا حلب از طریق حمص است.
0 Comments