شورای راهبردی آنلاین-رصد: «پایگاه نظامی ۴۰۰۰ نفره روسیه در گیومری، ارمنستان، هم در روابط میان دو کشور و هم در داخل هر یک از آنها، موضوعی بحثبرانگیز است. از یک سو، نیکول پاشینیان میگوید این پایگاه برای امنیت ارمنستان «ضروری و حیاتی» نیست و ولادیمیر پوتین در پاسخ میگوید «اگر ارمنستان معتقد است که این پایگاه مورد نیاز نیست، روسیه همین فردا آنجا را ترک خواهد کرد»؛ از سوی دیگر، نیروهای قدرتمندی در هر دو کشور با تعطیلی این پایگاه مخالفند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سازمان ملل که از خاکستر جنگ جهانی دوم متولد شد، وعدهای بنیادین و جسورانه داشت: کشورهای مستقل میتوانند برای جلوگیری از وقوع یک فاجعه جهانی دیگر متحد شوند. امروز، این وعده توخالی به نظر میرسد. شورای امنیت بهدلیل نظام وتوی منسوخشده خود فلج شده است. آمریکا از پرداخت منابع مالی خودداری میکند و از نهادهایی مانند یونسکو و سازمان جهانی بهداشت فاصله میگیرد. سازمان ملل از غزه تا اوکراین و ایران، بارها نشان داده است که در متوقف کردن جنایتها ناتوان است.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: پیمان مکه که ۷ اوت ۲۰۲۶ میان عربستان، ترکیه و پاکستان امضا شد، بیش از آنکه پاسخی به خلأهای ژئوپلیتیک باشد، در عمل با «معمای بازدارندگی» و «تفاوت ادراک تهدید» روبهروست. در حالی که این پیمان نماد گذار به خوداتکایی منطقهای است، اولین آزمونهای میدانی و پیچیدگیهای روابط با بازیگران منطقهای، مفهوم واقعی آن را مشخص خواهد کرد.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «روابط آمریکا و ونزوئلا از زمان برکناری نیکلاس مادورو در اوایل ژانویه و در جریان عملیات «عزم راسخ» همچنان در حال تغییر است. دونالد ترامپ از توافقی تاریخی برای بهرهبرداری از ذخایر نفت ونزوئلا خبر داده است. این توافق پیامدهای احتمالی برای آمریکا، ونزوئلا، آینده دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت، و بازیگرانی مانند چین خواهد داشت.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر قریبالوقوع شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، به واشنگتن برای دیدار با دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در تاریخ ۲۴ سپتامبر، در مقطعی حساس از ژئوپلیتیک جهانی صورت میگیرد. این دیدار فراتر از یک تعامل دوجانبه، میتواند تحلیلی درباره تغییر توازن نفوذ دیپلماتیک میان دو اقتصاد بزرگ جهان را به ما ارائه دهد.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «پایگاه نظامی ۴۰۰۰ نفره روسیه در گیومری، ارمنستان، هم در روابط میان دو کشور و هم در داخل هر یک از آنها، موضوعی بحثبرانگیز است. از یک سو، نیکول پاشینیان میگوید این پایگاه برای امنیت ارمنستان «ضروری و حیاتی» نیست و ولادیمیر پوتین در پاسخ میگوید «اگر ارمنستان معتقد است که این پایگاه مورد نیاز نیست، روسیه همین فردا آنجا را ترک خواهد کرد»؛ از سوی دیگر، نیروهای قدرتمندی در هر دو کشور با تعطیلی این پایگاه مخالفند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سازمان ملل که از خاکستر جنگ جهانی دوم متولد شد، وعدهای بنیادین و جسورانه داشت: کشورهای مستقل میتوانند برای جلوگیری از وقوع یک فاجعه جهانی دیگر متحد شوند. امروز، این وعده توخالی به نظر میرسد. شورای امنیت بهدلیل نظام وتوی منسوخشده خود فلج شده است. آمریکا از پرداخت منابع مالی خودداری میکند و از نهادهایی مانند یونسکو و سازمان جهانی بهداشت فاصله میگیرد. سازمان ملل از غزه تا اوکراین و ایران، بارها نشان داده است که در متوقف کردن جنایتها ناتوان است.»
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: پیمان مکه که ۷ اوت ۲۰۲۶ میان عربستان، ترکیه و پاکستان امضا شد، بیش از آنکه پاسخی به خلأهای ژئوپلیتیک باشد، در عمل با «معمای بازدارندگی» و «تفاوت ادراک تهدید» روبهروست. در حالی که این پیمان نماد گذار به خوداتکایی منطقهای است، اولین آزمونهای میدانی و پیچیدگیهای روابط با بازیگران منطقهای، مفهوم واقعی آن را مشخص خواهد کرد.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «روابط آمریکا و ونزوئلا از زمان برکناری نیکلاس مادورو در اوایل ژانویه و در جریان عملیات «عزم راسخ» همچنان در حال تغییر است. دونالد ترامپ از توافقی تاریخی برای بهرهبرداری از ذخایر نفت ونزوئلا خبر داده است. این توافق پیامدهای احتمالی برای آمریکا، ونزوئلا، آینده دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت، و بازیگرانی مانند چین خواهد داشت.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «سفر قریبالوقوع شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، به واشنگتن برای دیدار با دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در تاریخ ۲۴ سپتامبر، در مقطعی حساس از ژئوپلیتیک جهانی صورت میگیرد. این دیدار فراتر از یک تعامل دوجانبه، میتواند تحلیلی درباره تغییر توازن نفوذ دیپلماتیک میان دو اقتصاد بزرگ جهان را به ما ارائه دهد.»
افرایم انبار در مقالهای که در مرکز صهیونیستی مطالعات راهبردی بگین – سادات به چاپ رسید، نوشت: به نظر می رسد ایالات متحده حتی حاضر است که ایران را به عنوان شریک راهبردی خود برای برقراری ثبات در منطقه اعلام نماید. بخشی از این هم سو شدن بستگی به این مساله دارد که آمریکا با برنامه هسته ای ایران سازش کرده و مقاومتی در برابر حضور این کشور در منطقه نکند.
گویی اوباما به این خاطر که هیچ موفقیتی در سیاست خارجی کسب نکرده است، می خواهد رابطه با ایران را به عنوان میراث ریاست جمهوری خود بر جای بگذارد.
چنین رفتاری موقعیت آمریکا را در خاورمیانه و منافع ملی نزدیک ترین متحدش یعنی اسراییل را به خطر میاندازد. اوباما به جایگاه بین المللی آمریکا اهمیتی نمی دهد و هیچ وقت هم اهمیت چندانی برای اسراییل قائل نبوده است، اما می داند که دغدغه های اسراییل پیوند نزدیکی با افکار عمومی مردم آمریکا دارد. دقیقا به همین خاطر است که وی نمی خواهد نتانیاهو در کنگره آمریکا سخنرانی کند. اوباما نگران است که سخنرانی سوم مارس نتانیاهو موجب جدلی عمومی درباره سیاست های او در برابر ایران شود و دقیقا به همین خاطر است که نتانیاهو قصد دارد که بر خلاف خواسته اوباما عمل کند.
تا زمانی که بخت حداقلی وجود داشته باشد که سخن گفتن با کنگره به مشاجره عمومی بر سر ایران در آمریکا نیروی دوباره بخشیده و تلاش دولت را برای حصول توافق مختل کند، نتانیاهو مایل است که تمام توان خود را برای ممانعت از شکل گیری چنین توافقی به کار گیرد. از طرف دیگر تلاش اوباما برای جلوگیری از دیدار نتانیاهو با کنگره و تشویق اعضای کنگره برای تحریم این سخنرانی تنها موجب افزایش تمایل به شنیدن سخنان نخست وزیر اسراییل می شود.
بنابراین مشکل اوباما با نتانیاهو علاوه بر خصومت شخصی، به این دلیل است که نمی خواهد وی مهم ترین پروژه سیاست خارجی اش را خراب کند. اما علاوه بر واشنگتن، اوباما مایل به حذف نتانیاهو در اورشلیم هم هست. ابراز نارضایتی وی از نامزدهای لیکود و ترغیب فعالان و حامیان مالی ضد نتانیاهو در همین راستا صورت می گیرد.
البته این اولین باری نیست که آمریکا قصد مداخله در انتخابات اسراییل را دارد. به هر روی اوباما تمایلی ندارد که حتی پس از توافق با ایران، نتانیاهو به عنوان منتقدی دائمی در عرصه قدرت فعالیت کند. به ویژه که نخست وزیر اسراییل بارها اعلام کرده که خود را مقید به توافقات یکجانبه آمریکا با ایران نمی داند و ممکن است بر خلاف چنین توافقی عمل کند. به عقیده اوباما، نتانیاهوی متوهم ممکن است کماکان از گزینه نظامی علیه ایران استفاده کرده و کل موفقیت وی را در عرصه سیاست خارجی خراب کند.
البته واقعیت نیز همین است که در میان نامزدهای نخست وزیری اسراییل، تنها نتانیاهوست که چنین علاقه ای به مساله ایران نشان می دهد. در اسراییل نیز اگرچه تمرکز کمپین های انتخاباتی بر شخصیت نامزدهاست و نه مسائل مورد بحث آن ها، اما در لایههای زیرین، تهدید ایران و اینکه چه کسی بیشترین تجربه را برای مواجهه با این چالش دارد، بسیار مطرح و تعیین کننده است.
0 Comments