شورای راهبردی آنلاین-رصد: از نگاه رئیس شورای امور بینالملل روسیه، ترکیه نه یک دشمن و نه یک متحد کامل برای روسیه است؛ بلکه یک قدرت مستقل منطقهای است که مسکو باید همزمان با آن به همکاری و رقابت بپردازد. به همین دلیل روابط روسیه و ترکیه در آینده نیز بر پایه ترکیبی از گفتوگو، موازنه منافع و مدیریت اختلافات ادامه خواهد یافت.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: تشدید تنشهای امنیتی میان پاکستان و افغانستان، اسلامآباد و کشورهای آسیای مرکزی را به سمت کریدورهای جایگزین از طریق چین و ایران سوق داده است. موفقیت مسیر جدید قرقیزستان–چین–پاکستان و توسعه مسیرهای ترانزیتی از طریق ایران، نشان میدهد که افغانستان بهتدریج در حال از دست دادن جایگاه سنتی خود بهعنوان حلقه اتصال آسیای مرکزی به آبهای آزاد است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «نظم جهانی معمولاً با مفاهیم مکانی و جغرافیایی توصیف میشود؛ دولتها از مرزهای خود دفاع میکنند، حوزههای نفوذ میسازند، بر سر مناطق دریایی رقابت میکنند و برای کنترل زنجیرههای تأمین و نهادهای بینالمللی تلاش میکنند. اما سیاست بینالملل تنها در فضا شکل نمیگیرد، بلکه زمان نیز در آن نقشی اساسی دارد. مفاهیمی مانند قدرت، نظم، بحران و راهبرد بر تصورات خاصی از زمان سیاسی استوارند، هرچند این تصورات اغلب نادیده گرفته میشوند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «زمانی که آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه به ایران حمله کردند، ایران با تهدید کشتیرانی در تنگه هرمز واکنش نشان داد. از آن زمان، توجه جهان به چگونگی بازگشایی این گذرگاه حیاتی معطوف شده است. دولت آمریکا حتی یک طرح بیمه برای کشتیهایی که مایل به عبور از تنگه بودند ایجاد کرد، اما تقریباً هیچ کشتیای از آن استفاده نکرد. دلیل این امر آن است که مشکل اصلی بیمه نیست، بلکه جان دریانوردان است.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: از نگاه رئیس شورای امور بینالملل روسیه، ترکیه نه یک دشمن و نه یک متحد کامل برای روسیه است؛ بلکه یک قدرت مستقل منطقهای است که مسکو باید همزمان با آن به همکاری و رقابت بپردازد. به همین دلیل روابط روسیه و ترکیه در آینده نیز بر پایه ترکیبی از گفتوگو، موازنه منافع و مدیریت اختلافات ادامه خواهد یافت.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: تشدید تنشهای امنیتی میان پاکستان و افغانستان، اسلامآباد و کشورهای آسیای مرکزی را به سمت کریدورهای جایگزین از طریق چین و ایران سوق داده است. موفقیت مسیر جدید قرقیزستان–چین–پاکستان و توسعه مسیرهای ترانزیتی از طریق ایران، نشان میدهد که افغانستان بهتدریج در حال از دست دادن جایگاه سنتی خود بهعنوان حلقه اتصال آسیای مرکزی به آبهای آزاد است.
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «نظم جهانی معمولاً با مفاهیم مکانی و جغرافیایی توصیف میشود؛ دولتها از مرزهای خود دفاع میکنند، حوزههای نفوذ میسازند، بر سر مناطق دریایی رقابت میکنند و برای کنترل زنجیرههای تأمین و نهادهای بینالمللی تلاش میکنند. اما سیاست بینالملل تنها در فضا شکل نمیگیرد، بلکه زمان نیز در آن نقشی اساسی دارد. مفاهیمی مانند قدرت، نظم، بحران و راهبرد بر تصورات خاصی از زمان سیاسی استوارند، هرچند این تصورات اغلب نادیده گرفته میشوند.»
شورای راهبردی آنلاین-رصد: «زمانی که آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه به ایران حمله کردند، ایران با تهدید کشتیرانی در تنگه هرمز واکنش نشان داد. از آن زمان، توجه جهان به چگونگی بازگشایی این گذرگاه حیاتی معطوف شده است. دولت آمریکا حتی یک طرح بیمه برای کشتیهایی که مایل به عبور از تنگه بودند ایجاد کرد، اما تقریباً هیچ کشتیای از آن استفاده نکرد. دلیل این امر آن است که مشکل اصلی بیمه نیست، بلکه جان دریانوردان است.»
محمد خواجویی در گفتگو با سایت شورای راهبردی روابط خارجی درباره دلایل این اقدام مجلس نمایندگان آمریکا گفت: «عملیات هفتم اکتبر و تحولات بعد از آن، آمریکا را در یک وضعیت بغرنج و متناقض قرار داده است. به این معنا که این عملیات، قدرت بازدارندگی رژیم اسرائیل را مخدوش کرد و یک ضربه بیسابقه به این رژیم از نظر راهبری، نظامی و امنیتی وارد آورد.»
وی افزود: «طبیعتا این مسئله برای آمریکا که رژیم اسرائیل متحد اصلی آن در منطقه است، خوشایند نیست. بر اساس همین ملاحظه، وقتی رژیم اسرائیل تصمیم گرفت قدرت بازدارندگی خود را از طریق اقدامات نظامی در غزه جبران و تصویر خود را احیا کند، آمریکا به جد از اقدامات تلآویو حمایت کرد. در همان روزهای نخست، مقامات آمریکایی به سرزمینهای اشغالی سفر کرده و اعلام کردند که اسرائیل حق دفاع از خود را دارد. زیرا از نظر راهبردی این مسئله که متحد آمریکا در منطقه ضربه بخورد و منافعش زیر سوال برود، ضربه به منافع واشنگتن و جایگاه آن در منطقه تلقی میشود. این ملاحظه باعث شد که در طول ماههای اخیر، آمریکا حامی اقدامات رژیم اسرائیل برای احیای قدرت بازدارندگیاش باشد.»
به گفته خواجویی، این حمایتهای سیاسی و نظامی در اشکال مختلف دنبال شد. حتی در شورای امنیت سازمان ملل نیز آمریکا، قطعنامههای علیه اسرائیل را وتو کرد تا رژیم اسرائیل بتواند به وضعیت قبل از هفت اکتبر بازگردد.
این کارشناس تاکید کرد: «اما از طرفی آمریکا ملاحظات دیگری نیز داشته و دارد. از جمله اینکه یکی از سیاستهای آمریکا در منطقه بویژه در سالهای اخیر این بود که به نوعی بتواند تنشها در منطقه را کنترل کند و مانع از گسترش آنها شود. آمریکا در چارچوب راهبرد کلانی که دارد، در تلاش است حضور نظامی خود را کمرنگ کند و به تدریج به نوعی تمرکز خود را به نقاط دیگری از جمله شرق آسیا معطوف کند. بر اساس این ملاحظه آمریکا تلاشهایی را انجام داد تا تنشها در همان منطقه غزه محدود بماند. به عبارتی واشنگتن به تلآویو چراغ سبز نشان داد که عملیات گستردهای را در غزه انجام دهد اما از گسترش جنگ به مناطق دیگر صرفنظر کند.»
وی ادامه داد: «آمریکا هشدارهایی به کشورهای منطقه داده بود که وارد درگیریهای گسترده نشوند. این ملاحظه آمریکا یعنی جلوگیری از افزایش تنش منجر به آن شده بود که واشنگتن ناچار شود در مواردی با برخی از اقدامات رژیم اسرائیل مخالفت کند. اقداماتی که نگرانی ایجاد میکرد که ابعاد تنش در منطقه را گسترش دهد. از طرفی حمایت تمام عیار از رژیم اسرائیل به دلیل بدنامی این رژیم به واسطه جنایاتش، به تصویر دولت آمریکا در داخل و خارج ایالات متحده ضربه اساسی وارد کرد و طبیعتا در شرایطی که آمریکا و دولت بایدن انتخاباتی را پیشرو دارند یکی از ملاحظات شان این بود که این موضوع تاثیر سلبی روی بدنه رای حامی بایدن نداشته باشد. از جمله در برخی ایالات که رای مسلمانان بسیار اثرگذار است مانند میشیگان.»
خواجویی معتقد است که این حمایتهای آمریکا از رژیم اسرائیل تاثیرات منفی روی پایگاه رای افرادی میگذارد که در انتخابات قبلی به بایدن رای داده بودند. همچنین این ملاحظه باعث شد که کاخ سفید در مواردی به ظاهر با گسترش حملات این رژیم در رفح مخالفت کند یا ارسال سلاح برای آن را مشروط کند.
کارشناس مسائل غرب آسیا توضیح داد: « قرار گرفتن آمریکا در یک موضع که هم حامی بازگشت رژیم اسرائیل به شرایط قبل و احیای قدرت آن باشد و هم در عین حال جلوی حملات این رژیم را بگیرد، برای دولت آمریکا یک وضعیت بغرنج ایجاد کرده و دولت بایدن در این شرایط ناکام بوده است. این مسئله که ابعاد جنگ در منطقه گسترش یافت، طرفهای مختلفی را در منطقه درگیر کرد و حملات رژیم اسرائیل همچنان ادامه دارد، به این معنا است که آمریکا در بازی کردن در موضع وسط و در موضع به اصطلاح طرف میانجی ناکام بوده و نتوانسته این دو امر متناقض را در کنار هم حل نماید.»
خواجویی تاکید کرد: «در نهایت چیزی که مشاهده میکنیم این است که فاکتور اول یعنی حمایت آمریکا از رژیم اسرائیل به عنوان متحد اصلی این کشور در منطقه نقش بیشتری در تعیین رفتار ایالات متحده داشته است. از جمله دلایل آن، اولویتهای راهبردی واشنگتن در منطقه است. آمریکا اولویت خود را پیروزی رزیم اسرائیل در منطقه میداند و اگر این موضوع هزینههای زیادی هم به دنبال داشته باشد باز برای کاخ سفید در اولویت است. بنابراین در این حرکت میانه آمریکا باز کفه ترازو به سمت حمایت از رژیم اسرائیل حرکت کرده و مسائل دیگر مانند انتقاد از این رژیم و کنترل تنشها، خیلی رقیق و جزئی بوده و نتوانسته رژیم اسرائیل را از اقدامات رادیکال بازدارد.»
به گفته این کارشناس، این نگاه و سیاست آمریکا مسبوق به سابقه است و این کشور هیچگاه در طول دهههای گذشته نتوانسته طرف میانجی در نزاع بین فلسطینیها و اسرائیلیها باشد. زیرا مسئله حمایت از منافع رژیم اسرائیل در دولتهای مختلف آمریکا یک اصل تغییرناپذیر بوده است.
وی تاکید کرد:«یکی از مهمترین دلایلی که نزاع بین فلسطین و اسرائیل در هشت دهه گذشته ادامه داشته همین بوده که آمریکا نتوانسته نقش وسط، بیطرف و میانجی را ایفا و تلاش کند که تنش خاتمه پیدا کند. در نهایت باوجود تلاشهای آمریکا برای نقشآفرینی وسط باز هم اگر بازیگری ایالات متحده را از بالا نگاه کنیم، متوجه میشویم که واشنگتن در این بحران اخیر غزه باز در کنار رژیم اسرائیل قرار گرفته است که یکی از نشانههای مهم آن، اقدام اخیر مجلس نمایندگان آمریکا برای تحریم دیوان کیفری بینالمللی با هدف حمایت از مقامات رژیم اسرائیل است.»
0 Comments