شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: کارشناس مسائل غرب آسیا گفت: رونمایی از برنامه چشم‌انداز ۲۰۵۰ عراق توسط محمد شیاع السودانی، نخست‌وزیر این کشور، نقطه عطفی در مسیر توسعه اقتصادی و کاهش وابستگی این کشور به درآمدهای نفتی ارزیابی می‌شود. این برنامه با هدف ایجاد اقتصاد متنوع، توسعه زیرساخت‌ها و قرار دادن عراق در کانون کریدورهای تجاری آسیا و اروپا طراحی شده و در صورت تحقق، می‌تواند معادلات ژئوپلیتیکی منطقه را تغییر دهد. السودانی در این طرح، بر عبور ۲۰ درصد از تجارت آسیا به اروپا از مسیر عراق تأکید کرده که در صورت موفقیت، این کشور را به بازیگری محوری در تجارت جهانی بدل خواهد کرد. از سوی دیگر، بحران‌های زیست‌محیطی، چالش‌های امنیتی و ضرورت اصلاح ساختارهای حکمرانی در عراق، این برنامه را به موضوعی چندبعدی و پیچیده تبدیل کرده است. برای ایران، اجرای چشم‌انداز ۲۰۵۰ نه تنها فرصت‌های اقتصادی در حوزه انرژی و ترانزیت ایجاد می‌کند، بلکه امکان تقویت همکاری‌های سیاسی و امنیتی را نیز فراهم می‌سازد. با این حال، موفقیت این برنامه منوط به رفع موانع داخلی و مدیریت هوشمندانه روابط خارجی بغداد است؛ موضوعی که می‌تواند آینده تعاملات ایران و عراق و جایگاه منطقه‌ای هر دو کشور را در دهه‌های پیش‌رو بهبود بخشد.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل افغانستان و پاکستان گفت: واکنش صریح چین به تلاش‌های تازه آمریکا برای بازپس‌گیری پایگاه هوایی بگرام در افغانستان، بار دیگر رقابت ژئوپلیتیک قدرت‌های بزرگ در این منطقه حساس را برجسته کرده است. پکن تأکید کرده که هرگونه تشدید تنش یا ایجاد رویارویی در افغانستان با خواست و منافع مردم این کشور و کل منطقه در تضاد است و آینده افغانستان باید به دست خود افغان‌ها رقم بخورد. این موضع‌گیری در شرایطی صورت می‌گیرد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، از برنامه واشنگتن برای بازگشت به بگرام پرده برداشته و نزدیکی این پایگاه به مناطق حساس هسته‌ای چین را یکی از انگیزه‌های اصلی دانسته است. تحلیل‌گران معتقدند که بازگشت احتمالی آمریکا به بگرام نه‌تنها به معنای احیای حضور نظامی در افغانستان، بلکه تلاشی برای مهار نفوذ فزاینده چین و کنترل مسیرهای حیاتی تجارت و امنیت منطقه‌ای است؛ مسیری که می‌تواند پیامدهای ژئوپلیتیک گسترده‌ای برای کل آسیای میانه و جنوب آسیا داشته باشد.

شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: بیست‌وپنجمین نشست سران سازمان همکاری شانگهای در تیانجین چین را می‌توان یکی از مهم‌ترین رخدادهای سال‌های اخیر در معادلات قدرت جهانی دانست. چین با میزبانی چشمگیر و اعلام ابتکارات مختلف اقتصادی و سیاسی، تلاش کرد تصویری از گذار تدریجی از نظم مالی غرب‌محور ارائه دهد. حضور رهبران روسیه، هند و کشورهای آسیای مرکزی نیز نشان داد که ایده چندقطبی‌گرایی دیگر تنها در حد شعار نیست، بلکه در قالب همکاری‌های اقتصادی و نهادی در حال پیگیری است. هم‌زمانی نشست شانگهای با رژه نظامی در پکن به مناسبت هشتادمین سالگرد پیروزی چین بر ژاپن نیز تلفیق راهبرد «قدرت سخت–قدرت نرم» را در عرصه بین‌المللی نمایان کرد.

شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: تحلیلگر ارشد مسائل چین گفت: رزمایش بزرگ چین در سوم سپتامبر، همزمان با هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم، فراتر از یک رویداد نظامی ساده، در معادلات ژئوپلیتیکی جهان امروز از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. حضور ولادیمیر پوتین، مسعود پزشکیان و کیم جونگ اون در کنار شی جین‌پینگ، نه تنها جلوه‌ای از همگرایی قدرت‌های غیرغربی در برابر فشارهای ایالات متحده و ناتو است، بلکه بازتابی از تلاش پکن برای تثبیت موقعیت خود به عنوان بازیگری تعیین‌کننده در نظم جهانی محسوب می‌شود. در بین ۲۶ نفر از رهبران خارجی شرکت‌کننده در این رژه هیچکدام از سران غربی به غیر از روبرت فیکو، نخست وزیر اسلواکی حضور ندارند. هم چنین الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، پرابوو سوبیانتو، رئیس جمهور اندونزی، الکساندر ووچیچ، رئیس جمهور صربستان و وو وُن‌شیک، سخنگوی مجمع ملی کره جنوبی نیز حضور خواهند داشت. «لی جونهوا» معاون دبیرکل سازمان ملل متحد نیز به نیابت از این نهاد در این مراسم حضور دارد. این رزمایش، که یکی از بزرگ‌ترین مانورهای نظامی تاریخ معاصر چین به شمار می‌رود، به نمایش آخرین فناوری‌های دفاعی و هجومی اختصاص دارد؛ از جمله سامانه‌های تسلیحاتی هایپرسونیک و شبکه‌های ارتباطی پیشرفته که قابلیت آن‌ها می‌تواند توازن قوا در شرق آسیا و حتی جهان را تغییر دهد.
این رویداد، نه فقط یک نمایش قدرت نظامی بلکه ابزاری برای بازدارندگی و دیپلماسی است. چین در شرایط فشارهای روزافزون اقتصادی و دیپلماتیک، با برگزاری چنین رزمایش‌هایی نشان می‌دهد که توان مدیریت بحران‌ها و تغییر معادلات منطقه‌ای را در اختیار دارد. در واقع، پکن از این فرصت بهره می‌برد تا هم به متحدان پیام اعتماد بدهد و هم به رقبا هشدار دهد که شرق آسیا دیگر تحت سیطره آمریکا نیست.