شورای راهبردی آنلاین-رصد: از آغاز سال ۲۰۲۵، مسیر راهبردی سیاست هوش مصنوعی (AI) به طور چشمگیری تغییر کرده و توانایی دولت‌ها برای پیروزی در «رقابت جهانی هوش مصنوعی» با اولویت دادن به نوآوری و رهبری فناوری در سطح ملی متمرکز شده است. در این شرایط، این سوالات کلیدی مطرح می‌شوند: آیا تمرکز بر خطرات هوش مصنوعی از طریق آزمایش و ارزیابی همچنان جایگاهی دارد؟یا اولویت به پذیرش و سرمایه‌گذاری ملی داده می‌شود و همکاری جهانی کمرنگ می‌گردد؟
شورا راهبردی آنلاین – یادداشت: پیشرفت‌های چشمگیر در حوزه هوش مصنوعی، ظرفیت‌های جدید و بعضا نگران‌کننده‌ای را در عرصه‌های مختلف، از جمله در حوزه نظامی، ایجاد کرده است. هوش مصنوعی که ذاتاً باید در خدمت رفاه، آسایش و پیشرفت بشریت باشد به طور فزاینده‌ای در برنامه‌های نظامی قدرت‌های بزرگ و بازیگران مخرب در سراسر جهان، به ویژه در غرب آسیا در حال بروز و ظهور است.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: از گذشته تا کنون، رابطه نزدیکی بین فناوری و روابط بین‌الملل وجود داشته است. از معرفی موتور بخار تا ظهور تلفن و رادیو، نقاط عطف مهمی را رقم زدند که امکان ارتباط سریع‌تر و مستقیم‌تر را فراهم کرد و نیاز به واسطه‌ها و بوروکراسی دیپلماتیک را کاهش داد. توسعه و استقرار سیستم‌های هوش مصنوعی نیز ظرفیت تغییر جنبه‌های مختلف زندگی بشر را دارد، همان‌طور که تغییرات اقلیمی، چند دهه پیش این قابلیت را در نظام بین‌الملل داشت. علت تاثیر هوش مصنوعی بر نظام بین‌الملل به‌ویژه در حوزه دیپلماسی به این دلیل است که سیاست و موضوعات سیاسی از پیچیده‌ترین رفتارهای انسانی است و این پیچیدگی به بالاترین سطح خود در عرصه بین‌المللی می‌رسد.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: اگرچه شاید استفاده از مدل چین بتواند در حوزه هوش مصنوعی برای ایران راهگشا باشد، اما با توجه به اندازه بازار، ظرفیت نیروی انسانی و ویژگی‌های فرهنگی و سیاسی داخلی کشورمان، این سیاست‌ها باید تعدیل شود.
شورای راهبردی آنلاین – یادداشت: فناوری‌های نوظهور به‌ویژه «هوش مصنوعی» پدیده‌های توانمندساز دومنظوره‌ای هستند که کاربردهای بالقوه فراوانی داشته و همانند «شمشیر دو لبه» عمل می‌کنند؛ در صورتی که به شکل معقول و مطلوب مورد بهره‌برداری قرار بگیرند، می‌توانند در خدمت آسایش و آرامش هرچه بیشتر بشر در تمام ابعاد باشند. در غیر این صورت به ابزارهای مخربی تبدیل می‌شوند که به شکل عمیق و دامنه‌داری می‌توانند بر مشکلات زندگی در جوامع انسانی افزوده و به‌ویژه در جنگ‌ها و درگیری‌های مسلحانه «پیامدهای ویرانگری» در پی داشته باشند؛ همانند آنچه که رژیم صهیونیستی در جنگ غزه از آن بهره‌برداری می‌کند.